વતનને આંગણે

વતનને આંગણે…

આ   માયુડી  માટીના  કણકણ  મને  ઓળખે

વતનના  વગડે   વિહંગોના  વહાલ   સાંભળે

 

હૃદયના   બંધનથી  બંધાયો  નાતો   મીઠડો

માટીના  કણકણથી   રંગાયો   મારો  મનખો

 

શિશુવયે   આલિંગન  દીધાં  મને  વહાલથી

પામ્યો  સાચો  સથવારો  અંતરના   સ્નેહથી

 

દલડાએ  ઝીલ્યો   તારો  પ્રેમ  દિવ્ય  ટોપલે

એવા  દિન  પછી  ના  ભાળ્યા  અમે આયખે

 

કીધા   અગણિત  ઉપકાર  છલકાવી  કરૂણતા

માવતર  પછી વતનનાં , ઋણ  દીઠાં  મોટડાં

 

હશે  જગને  કિંમત   ભલે  હીરા   માણેકની

મારા  માંહ્યલાને માટીની મહેક સવા લાખની

 

છોડી   સથવારો  જ્યારે  સૌ   થયા   વેગળા

પાળ્યો પોષ્યો  ને અંતે સમાવ્યો મીઠી ગોદમાં

 

મારે  થાવું  રે  ઓળઘોળ  વતનની   આંગણે

આ  વાલુડી  માટીના  કણકણ  મને   ઓળખે

રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)