କବିତା କାଟତି

କବି ମାନେ ଦିନେ ହେଲେ ଜାଣ ନଢ଼ା ନଢି

କି ପରି ଲେଖିଲେ ଯିବ କବିତା କlଟତି ବଢି ।

ପୁରୁଖା ମୂରୁଖ କବି ଟିଏ ଉଠି ପଡ଼ି କହେ

ପ୍ରେମ ପୀରତି ର ଲେଖା ରେ କାଟତି ବଢି ଥାଏ ।

ତନ୍ମଧ୍ୟେ ଭକତ ଜଣେ ଜ।ଣେ ଥିଲା ରହି

ଭଜନ ଲେଖିଲେ ବଢେ ବୋଲି ଦେଲା କହି ।

ଅନ୍ୟ ଜଣେ କହିଲା ହେ , ପ୍ରକୃତି ବର୍ଣ୍ଣନା

 କରନ୍ତୁ କବିତା ସାହିତ୍ୟ କ।ଟତି ବଢ଼ଇ ସିନା ।

ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ସୁଷମା ନାହିଁ ଯା' ତୁଳନା

କର କବି ମାନେ ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ ଉପସ୍ଥାପନା ।

ଆସ ହେ କବି ଏ କରି ଯିବା ସେହି ପରି ଆମେ

ବଢ଼ି ଯିବା ବେଗେ ଆମ କାଟତି ହେ ଜାଣେ ।

ଅନ୍ୟ ଜଣେ କହି ଦେଲା ଚୋରୀ ଧରଷଣ

ହତ୍ୟା କାଣ୍ଡ ବର୍ବରତା କରିଲେ ବର୍ଣ୍ଣନ ।

ଏହି ପରି ବହୁ କଥା ବହୁ କବି କହି

କବିତା କାଟତି ପାଇଁ ଆଲୋଚନା କରି ।

କାଢି ନ ପାରିଲେ କେହି ନିର୍ଭୁଲ ଉପାୟ

ନଢା ନଢ଼ି ଗଡା ପଡା ହେଲେ ଅହ ରହ ।

କବିତା କ।ଟତି ବଢେ କେଶନ ଉପାୟେ

ସ୍ଥିର କରି ନ ପାରି ସେ ନଢ଼ି ନଢି ମଲେ ।