विरहाचा पाऊस

असा चिंब ओला पाऊस

काळ्या नभी दाटून येतो

आठवणींचा थवा मग

टपोऱ्या थेंबासह भिजू लागतो

तू गेलीस तेव्हा

असाच तो बरसत होता

अतूट वचनाच्या नात्यात गुंतलेला

हात हातातून सुटत होता

कडाडणाऱ्या वीजांसकट

मनातून मी ही तडफडत होतो

फाटलेल्या आभाळाखाली

थेंबा थेंबात मी ही विस्कटत होतो

वादळ वाऱ्याच्या हेलकाव्यात

उन्मळून मी पडलो होतो

तुटलेल्या त्या क्षणांना

ओंजळीत साठवत होतो

ओसरल्या पावसासहीत अशांत मनात

मीही झिरपत होतो

विरून गेल्या धारा तरीही

विरहाच्या पावसात रोजच भिजत हो