मलाच नडले माझे मी पण

बांधायचंच झालं तर घर बांधावं वाळूचंच ...

निर्मितीचा आनंदही मिळतो नि मोडल्याच दुःखही नसत ...

तेच तेच दुःख उगाळणे ,जुने मढे उकरून काय हाशील ?

कोळसा कितीही उगळावा तरी काळाच ...

विश्वासाचे हमखास खांदे , कधी कुणाचा आसरा झाले

डाव साधाया मुखवटेच केवळ क्षणिक सारे हासरे झाले... 

दूर -दूर त्या तिथे जमिनीवर जणू नभही टेकले

तो सूर्य , ते चंद्र तारे नव्हतेच आपले कधीही ...

मृगजळ का कधी हरिणाची तृष्णा भागवते ?

हरिणा कधी का कळते कस्तुरी तर आपल्याच नाभीत ?

अज्ञानापायी अविरत , अखंड ती धावतच असते

नाहीच कळले आश्वासक हात केंव्हा पसार झाले...

 

वेळ गेली तेंव्हाच कळले आश्वासक वचन कसे फसवे झाले 

आज उमगले , झाले गेले विसरून जावे , पुढे - पुढे चालावे

कधी ना कळले , कोण मेले कोणासाठी रगत ओकून

कशास बसावे कुणी, कुणासाठी उगाच पाल ठोकून ....

अवघड रस्ता , प्रवास खडतर  मान्य परंतु ...

चल रे दोस्ता ! व्यर्थ न चिंता तुझा तूच हो दिलासा

दोष कशाला कुणास द्यावा ?, मलाच नडले माझे मी पण

सापडेलहि स्वप्नातला गाव अन्यथा आहेच रस्त्याला रस्ते मिळत जाणारे...