માનવ

આમ તો આજકાલ ઘણાં સ્વજન સ્વર્ગે સિધાવે છે,

મુઠ્ઠીભર હશે કેટલાંક સ્થાન એવું હૃદયમાં બનાવે છે !

હશે ઈશ્વરની ઈચ્છા કંઈક એવી, મન એવું મનાવે છે,

દુઃખ મનમાં ભરી રાખી આજે માનવ ખુદને બનાવે છે !

મારા કરતાં પહેલાં કેમ ? કંઈક એવું જ સમજાવે છે,

હવે લાગણીઓ વ્યક્ત કરતાં પણ ઘણા અટકાવે છે !

કાંઈક આડોડાઈ થકી જ એ નારાજ થયો લાગે છે,

નહીં તો, માનવ તને ક્યાં ઈશ્વર કદી આમ ભટકાવે છે !

સમય ઘણો આવ્યો કઠિન હેસિયત એની બતાવે છે,

મોત કેરા માતમમાં જતાં હવે મોતનો ભય સતાવે છે !

હું હજુ જીવતો, મરતા ભલે 'એ' કહી સમય વિતાવે છે,

એને ક્યાં ખબર કે 'સમય' આવા જ હિસાબો પતાવે છે !

ખુદ હાર્યો છે કુદરતથી હવે કંઈક અંશે એવું વિચારે છે,

રખે ને કોઈ જુએ રડતાં, માની ચહેરો કપડાથી છૂપાવે છે !

આમ તો આજકાલ ઘણાં સ્વજન સ્વર્ગે સિધાવે છે,

મુઠ્ઠીભર હશે કેટલાંક સ્થાન એવું હૃદયમાં બનાવે છે !