કવિતા- જીવમંત્ર

સવાર સવારમાં,

ઢગલો ભારણ,

ખભે ઉંચકી,

નીકળી ગયો,

નિસ્તેજ

ચહેરે

કામ પર...

ને રસ્તામાં,

ઉપવનની

કોરે

એક છોડે

ઝુલતું કુસુમ,

હસીને

જાણે કહી રહ્યું છે...

કોઇપણ

હાલતમાં

ખીલી જવાનું

હસી જઇ,

સુગંધ વહાવી

ખરી પડવાનું....

ને પછી...

હું જરા હળવો થઇ

હસી પડ્યો...

ખીલી જવાનું

ને હસી જવાનું

જાણે ! હવે જીવમંત્ર

થઇ પડ્યો છે....