જરા બીડી મેં પાંપણ

હસે ચહેરો છબીમાં જે સ્મિતની પળ વિલાઈ ગઈ,

જરા બીડી મેં પાંપણને ગાલે ઝાકળ ઝીલાઈ ગઈ,

માતાના સાદને સૂણવા હવે ના કોઈ દિ મળશે,

દેતા આશિષ સ્વર્ગેથી ત્યારે મુજ આંખો રેલાઈ ગઈ,

હતું જીવન એ જિંદાદિલ સદા ખુશહાલ વ્યક્તિત્વ,

ફૂલનું ખીલવું ને ખરવું બસ બધે સુવાસ ફેલાઈ ગઈ,

સંબંધો છે ઋણાનુબંધ સંસારે પંખીનો મેળો,

સૌને ઊડી જવાનું છે આખર એ વાત સમજાઈ ગઈ,

ખાલી આવ્યાં જવું ખાલી, નથી જંજાળ જીવને પણ,

લીલી વાડી મૂકી અહીંયા જીવનલીલા સંકેલાઈ ગઈ.