Unmask a web of secrets & mystery with our new release, "The Heel" which stands at 7th place on Amazon's Hot new Releases! Grab your copy NOW!
Unmask a web of secrets & mystery with our new release, "The Heel" which stands at 7th place on Amazon's Hot new Releases! Grab your copy NOW!

Aminilu Ray

Romance Tragedy

5.0  

Aminilu Ray

Romance Tragedy

ମନ୍ଦାକିନୀ

ମନ୍ଦାକିନୀ

5 mins
557



 

ନୂଆଁଣିଆ ଚାଳଘର । ଘର ଭିତରକୁ ପସୁ ପସୁ ମୁଣ୍ଡ ବାଜିବ । ଘରଟା ସାରା ଅଳନ୍ଧୁରେ ଭର୍ତି । ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଟେବୁଲ୍, ୨/୩ଟି ଚୈାକି ଓ ବହୁ ଦିନର ପୁରୁଣା ବଡ କାଠ ର‌୍ୟାକ୍ ଟିଏ । କେତେ ଦିନୁ ର‌୍ୟାକ୍ ରେ ଅସଜଡା ଅବସ୍ଥାରେ ପଡିରହିଛି ଶହ ଶହ ସଂଖ୍ୟାରେ ପାଣ୍ଡୁଲିପି । ଘର କୋଣରେ ଗୋଟେ ସୁରେଇ । ଅନେକ ଦିନରୁ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘରେ ବିଜୁଳି ଆଲୁଅର ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇନାହିଁ । ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ବହୁତ ବର୍ଷର କଳଙ୍କି ଲଗା ଲଣ୍ଠନଟି ଥୁଆହୋଇଛି । ଏ ହେଉଛି ଜଣେ ବିଶିଷ୍ଟ କ୍ଷାତି ସଂପନ୍ନ ଔପନ୍ୟାସିକ ବିବେକ୍ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଘର । ଘର କହିଲେ ୨ ବଖରା ଚାଳଘର ଓ ଗୋଟେ ଛୋଟ ଠାକୁର ଘର । ବିବେକ୍ ବାବୁ ପିଲାଦିନୁ ବାପ ମା’ ଛେଉଣ୍ଡ । ଆଈମା’ କୋଳରେ ବଢିଆସିଛନ୍ତି । ଏବେ ତାଙ୍କୁ ବୟସ ୭୫ ଛୁଇଁବ । ଦୁର୍ବଳ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ । ଆଖିକୁ ଆଉ ସେମିତି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦିଶୁନି । ତଥାପି ବୟସର ଅପରାହ୍ନରେ ତାଙ୍କର ସେହି ଥରିଲା ଥରିଲା ହାତରେ, ଝରକଲମରେ, ଲେଖନୀ ମୁନରେ ଲେଖିଚାଲିଛନ୍ତି ଉପନ୍ୟାସ ପରେ ଉପନ୍ୟାସ । ବିଗତ ପ୍ରାୟ ୪୫ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ସେ କେତେ ଉପନ୍ୟାସ ରଚନା କରିଛନ୍ତି ତା’ର କିଛି ଠିକଣା ନାହିଁ ।

ସଂଧ୍ୟା ସମୟ ଉପନୀତ । ମନ୍ଦିରରୁ ଘଣ୍ଟ ମାଦଳର ଶବ୍ଦ ଭାସିଆସୁଥାଏ । ଅଗଣାରେ ଚୈାକିଟିଏ ପକାଇ ଥକ୍କା ମାରି ବସିଛନ୍ତି ବିବେକ୍ ବାବୁ । ବିଗତ ୫୦ ବର୍ଷ ତଳର ହଜିଲା ସ୍ମୃତି କାହିଁକି କେଜାଣି ଆଜି ତାଙ୍କର ମାନସ ପଟରେ ଉଙ୍କି ମାରୁଛି ବାରମ୍ବାର । ଯେତେ ଭୂଲିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ବି ସେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ସମୟକୁ ଭୂଲିପାରୁ ନାହାନ୍ତି । ସତେ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଥାଇ କିଏ ତାଙ୍କୁ ମନେପକାଇ ଦେଉଛି ସେହି ଅତୀତର ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ସ୍ମୃତିଗୁଡିକୁ ।


କଲେଜ୍ ରେ ପାଠ ପଢିବା ସମୟରୁ ଉପନ୍ୟାସ ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି ବିବେକ୍ ମହାନ୍ତି । ଏହା ମଧ୍ୟରେ ସେ ଅନେକ ଛୋଟ ବଡ ଉପନ୍ୟାସ ରଚନା କରିଛନ୍ତି ଓ ସହପାଠୀ, ସହପାଠିନୀ, ଅଧ୍ୟାପକ, ଅଧ୍ୟାପିକା ଓ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ନିକଟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାଜନ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି । ଉତ୍କଳ ୟୁନିଭର୍ସିଟିରେ ଓଡିଆରେ ପି.ଜି କରୁଥିବା ସମୟରେ ମିସ୍ ମନ୍ଦାକିନୀ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମ ସଂପର୍କ ସ୍ଥାପନ ହୁଏ । ମନ୍ଦାକିନୀ ତାଙ୍କର ସହପାଠିନୀ । ମନ୍ଦାକିନୀଙ୍କ ଅନୁପ୍ରେରଣା , ଆନ୍ତରିକତା, ଭଲପାଇବା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉପନ୍ୟାସ ଲେଖିବାକୁ ଜାଗ୍ରତ କରାଏ । ତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ସେ ଅନେକ ଉପନ୍ୟାସ ରଚନା କରିଛନ୍ତି । ଉପନ୍ୟାସ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁ କିଛି ବୋଲି ସେ ଧରିନେଇଛନ୍ତି । ଉପନ୍ୟାସ ଲେଖା ବିନା ବଞ୍ଚି ପାରିବେନି, ଏହା ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି । ଦିନେ ନ ଲେଖିଲେ ପାଗଳପ୍ରାୟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି । ସଦାବେଳେ ଭାବନା ରାଜ୍ୟରେ ବୁଡିରହିଥାନ୍ତି । ବେଳେବେଳେ ମନ୍ଦାକିନୀଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତି ତାଙ୍କୁ ବଡ ଅସହ୍ୟ ଲାଗେ । ମନ୍ଦାକିନୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ ଭଲ ପାଆନ୍ତି । ମନ୍ଦାକିନୀଙ୍କ ବିନା ଉପନ୍ୟାସ ଲେଖା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ସେ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ।


ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦିନ । ସମୟ ଅପରାହ୍ନ ଚାରିଟା । ସେଦିନ ପୁରୀର ବେଳାଭୂମିରେ ବସି ସମୂଦ୍ରର ଦୃଶ୍ୟରାଶିକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଥାନ୍ତି ବିବେକ୍ ଆଉ ମନ୍ଦାକିନୀ । କିଛି ସମୟ ନୀରବତା ପରେ ମନ୍ଦାକିନୀ ଆଖିରୁ ନୀରବ ଅଶ୍ରୁ ଝରୁଥିବାର ଦେଖି ବିବେକ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ –

-ମନ୍ଦାକିନୀ ?

-ଉଁ ।

-କ’ଣ ଭାବୁଛ ? ତୁମ ଆଖିରେ ଲୁହ ?

-ନା’ଇଁ କିଛି ନାହିଁ ।

-କିଛି କହୁନ ଯେ ? କ’ଣ ହେଇଛି ?


ବିବେକ୍ ଏତିକି ପଚାରନ୍ତି, ମନ୍ଦାକିନୀ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କୁ ଧରି କଇଁ କଇଁ ହୋଇ କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ । ସେ ବିବେକଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାକୁ କହିଲେ । ଯେତେ ଶିଘ୍ର ସମ୍ଭବ ଆମର ବିବାହ ନ ହେଲେ ମୋ’ର ଡାଡି ମୋତେ ଅନ୍ୟତ୍ର ବିବାହ କରାଇଦେବେ ବୋଲି କଥା ହୋଇ ସାରିଛନ୍ତି । ପୁଣି ମନ୍ଦାକିନୀ କହିଲେ – “ତମେ ହୁଏତ ଶୁଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବ, ଆଉ ପନ୍ଦର ଦିନ ପରେ ମୋର ନିର୍ବନ୍ଧ ଓ ତା’ର ଠିକ୍ ସାତ ଦିନ ପରେ ବାହାଘର । ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡି ଆଉ କାହା ହାତ ଧରି ବାଟ ଚାଲି ପାରିବିନି । ତମେ ଜଲ୍ଦି ନିଷ୍ପତି ନିଅ । ମୁଁ ଆଉ କାହାର ହେଇଯିବା ପୂର୍ବରୁ ତମେ ମୋତେ ନିଜର କରିନିଅ । ମୁଁ ପରେ ମୋ ଡାଡିଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହି ବୁଝାଇଦେବି । ସେ ମୋ କଥାରେ କେବେ ଅବାଧ୍ୟ ହେବେନି । ଯଲ୍ଦି କଥା ଦିଅ ବିବେକ୍ । ଆମ ହାତରେ ସମୟ ବହୁତ କମ ।


ବିବେକ୍ ଏହା ଶୁଣି ହତବାକ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲେ । ସତେ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଖସି ପଡୁଥିଲା । ତାଙ୍କୁ ଚାରିଆଡ ଅନ୍ଧାର ଦିଶୁଥିଲା । ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଅନବରତ ବହିବାରେ ଲାଗିଥିଲା । ମନ୍ଦାକିନୀ ତାଙ୍କ ଲୁହକୁ ଦେଖି ସହି ପାରିଲେନି । ପିଲାଙ୍କ ପରି ଭୋ ଭୋ ହୋଇ କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ । ବିବେକ୍ ସହି ନ ପାରି ତାଙ୍କୁ ଛାତିକୁ ଟାଣି ନେଇ କହିଲେ – “ଠିକ୍ ଅଛି । ତମେ ତ ଜାଣିଛ , ଏତେ ବଡ ଦୁନିଆଁରେ ମୋର ନିଜର ବୋଲି କେହି ନାହାନ୍ତି । ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକା । ତଥାପି ମୁଁ ତୁମ ଡାଡିଙ୍କୁ ଆମ ସମ୍ପର୍କ ବିଷୟରେ ଜଣାଇବି” । ବିବେକ୍ ଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଏ କଥା ଶୁଣିବା ପରେ ମନ୍ଦାକିନୀ ଟିକେ ଆଶ୍ୱସ୍ଥ ହେଲେ ।


ଦିନେ ମନ୍ଦାକିନୀଙ୍କ ସହ ବିବେକ୍ ତାଙ୍କ ବଙ୍ଗଳାକୁ ଗଲେ । ବଙ୍ଗଳାକୁ ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ । ମନ୍ଦାକିନୀ ମୁହଁରୁ ସବୁ କଥା ଶୁଣି ସାରିବା ପରେ ତାଙ୍କ ଡାଡି ବିବାହ ସଂପର୍କରେ ବିବେକଙ୍କୁ ରୋକ୍ ଠୋକ୍ ମନା କରିଦେଲେ । ମୋ ଝିଅ ସହ ତୁମର ବିବାହ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ବୋଲି କହି ଧମକ୍ ଦେଲେ ।


ଏସବୁ ଶୁଣିସାରିବା ପରେ ନିଃସହାୟ ଭାବେ ଘରକୁ ଫେରି ଆସିଥିଲେ ବିବେକ୍ । ୟା ଭିତରେ ସେ କେତେବେଳେ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲେ ତାଙ୍କୁ ଜଣାନଥିଲା । ଅଗଣାରେ ଥିବା ଚୈାକି ଉପରେ ବସି ପଡିଲେ । ଭୋକ ଲାଗୁଥିଲେ ବି ଖାଇବାକୁ ଇଛା ନଥିଲା । ସାରା ଦୁନିଆଟା ତାଙ୍କୁ ଖାଲି ଅନ୍ଧାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା । 


ବିବାହ ସଂପନ୍ନ ପରେ ମନ୍ଦାକିନୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଦିଲ୍ଲୀ ଚାଲିଗଲେ । ହେଲେ ମନ୍ଦାକିନୀଙ୍କ ଶରୀର ବିବେକଙ୍କଅଲଗା ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ ବି ତାଙ୍କ ମନ ସର୍ବଦା ବିବେକଙ୍କ ପାଖରେ ବନ୍ଧା ପଡିଯାଇଥିଲା । ସେ ବିବେକଙ୍କୁ ଆଦଂ ଭୂଲିପାରୁ ନଥିଲେ । ସଦାବେଳେ ତାଙ୍କ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ପୂର୍ବ ସ୍ମୃତିଗୁଡିକ ଭାସିଉଠୁଥିଲା । ଯାହା ଫଳରେ ସେ ସଦାବେଳେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ରହୁଥିଲେ । ଦିନେ ହଠାତ୍ ମନ୍ଦାକିନୀ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇପଡିଲେ । ତାଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟାବସ୍ଥା ଦିନକୁ ଦିନ ଖରାପ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା । ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ନେଇ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ରେ ଆଡ୍ମିସନ୍ କରାଗଲା । କିଛିଦିନ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ବେଡ୍ ରେ ପଡିରହିବା ପରେ ଡାକ୍ତରମାନଙ୍କ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଚେଷ୍ଟା ଫେଲ୍ ମାରିଲା । ମୃତ୍ୟୁ ସହ ସଂଘର୍ଷ କରି କରି ଶେଷରେ ମନ୍ଦାକିନୀ ସବୁ ଦିନ ପାଇଁ ଆଖି ବୁଜିଦେଲେ ।


ଏ ଖବର ବିବେକ୍ ତାଙ୍କ ନିକଟ ସଂପର୍କୀୟଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିବା ପରେ ଦୁଃଖରେ ମର୍ମାହତ ହୋଇପଡିଲେ । ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ମନ୍ଦାକିନୀଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଭାସିଉଠିଲା । ବହୁ ଦୂରରେ ଥିଲେ ବି ଯାହାର ସ୍ମୃତିକୁ ପାଥେୟ କରି ସେ ଏତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ଆଜିଠାରୁ ସେ ବଞ୍ଚିବେ କେମିତି ? ଶୟନେ, ସପନେ, ଜାଗରଣେ ମନ୍ଦାକିନୀଙ୍କ ଅଭୂଲା ସ୍ମୃତି ତାଙ୍କ ମନକୁ ବାରମ୍ବାର ଆନ୍ଦୋଳିତ କରୁଥିଲା । ତାଙ୍କ ବିନା ଏ ଜୀବନ ଅଧୁରା, ଏକଥା ସେ ଭଲ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ବି ପ୍ରତିଟି ସମୟ ଉଦାସ୍ ରହୁଥିଲେ ।


ଏହା ମଧ୍ୟରେ ୪୫ ବର୍ଷ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ସାରିଥିଲା । ମନ୍ଦାକିନୀ ଓ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ ଓ ଘଟଣାବଳୀକୁ ଆଧାର କରି ସେ “ମନ୍ଦାକିନୀ” ନାମରେ ଏକ ଉପନ୍ୟାସ ରଚନା କଲେ । ତାଙ୍କର ଏହି ଉପନ୍ୟାସଟି ସେ ବର୍ଷର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପନ୍ୟାସ ଭାବେ ରାଜ୍ୟରେ ରେକର୍ଡ ସୃଷ୍ଟି କଲା । ଅଜସ୍ର ଅଭିନନ୍ଦନ ଓ ସୁଭେଛାର ବାର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଛୁଟି ଆସିଲା । ହେଲେ ସେ ନୀରବ ଓ ନିତ୍ସଳ ଥିଲେ । ମନ୍ଦାକିନୀଙ୍କ ଅଭୂଲା ସ୍ମୃତି ଓ ତାଙ୍କର ହଜି ଯାଇଥିବା ସୁନେଲି ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ପ୍ରେମକୁ ସେ ଭୂଲିପାରୁ ନଥିଲେ । “ମନ୍ଦାକିନୀ” ଉପନ୍ୟାସ ପାଇଁ ବିବେକଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ସ୍ତରରେ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା । ବିବେକ୍ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କଠାରୁ ପୁରସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ସାମ୍ବାଦିକମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଥିଲେ – “ଏ ପୁରସ୍କାର ମୋର ନୁହେଁ, ଏ’ ମନ୍ଦାକିନୀର । ଯିଏ ମୋତେ ବହୁ ଦିନୁ ଏକା କରି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ତାରାଟିଏ ହୋଇ ଦୂର ଆକାଶକୁ ଚାଲିଯାଇଛି” । ଏତିକି କହି ସେ ଭୋ ଭୋ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।



Rate this content
Log in

More oriya story from Aminilu Ray

Similar oriya story from Romance