Hurry up! before its gone. Grab the BESTSELLERS now.
Hurry up! before its gone. Grab the BESTSELLERS now.

Lalita Mohan Mishra

Romance Tragedy


3.5  

Lalita Mohan Mishra

Romance Tragedy


ମଧ୍ୟାହ୍ନର ଛାଇ

ମଧ୍ୟାହ୍ନର ଛାଇ

13 mins 304 13 mins 304


ଏଥର ପରୀକ୍ଷା ଫଳ ଭଲ ହୋଇଛି । ପୂର୍ବ ବର୍ଷ ଗୁଡିକ ତୁଳନାରେ ଏ ଓ୍ୱାନ୍, ଏ ଟୁ ରେ ବେଶୀ ପିଲା ପାଶ୍ କରିଛନ୍ତି । ସରକାରଙ୍କ ତରଫରୁ ଉତ୍ତମ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଛାତ୍ରକୁ ନେଇ ପୁରସ୍କୃତ କରା ଯାଉଛି। ସେଥିପାଇଁ ଭୁବନେଶ୍ବର ଆଦିବାସୀ ପଡିଆରେ ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଓ ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀଙ୍କ ଭିଡ । ତପନ ପ୍ରଧାନଶିକ୍ଷକ ଭାବରେ ପ୍ରମୋଶନ ପାଇବାର ଏହା ଭିତରେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାଣି । କେବେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସର୍ଗୀଫୁଲରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପୁରସ୍କୃତ ହେବାର ସୌଭାଗ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରି ପାରି ନ ଥିଲା । ଏଥରର ପରିଶ୍ରମର ଫଳ । ନୂଆ ନୂଆ ଲାଗୁଥାଏ ପରିବେଶ ।


ଅଫିସରଙ୍କ ଆତଯାତ । କେତେ ଜିଲ୍ଲାର ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଆସିଛନ୍ତି । କିଏ ବା କାହାକୁ ଜାଣିଛି ? ଏ ବିଭାଗରେ ଚାକିରୀ କଲା ଠାରୁ ସଦାସର୍ବଦା ବିଭିନ୍ନ ସମସ୍ୟା ଦେଇ ଗତି କରିବାକୁ ପଡୁଛି । ସମସ୍ୟା ଗୁଡିକ ଦେହରେ ଯେପରି ଭେଦି ଗଲାଣି । ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅତି ଦକ୍ଷତାର ସହିତ ଏବଂ ଚତୁରତାର ସହିତ ସମ୍ପାଦନା କରି ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲି ଆସିଛି । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାଥିରେ ନେଇ ଚାଲିବା କଷ୍ଟକର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିବାକୁ ପଡୁଛି । କାହାକୁ ଅଣଦେଖା କରି ହେଉ ନାହିଁ । ସହକାରୀ ଶିକ୍ଷକରୁ ଆଜି ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ । କିଛି ଭଲ କାମ କରିଥିବାରୁ ସରକାରଙ୍କ ପୁରସ୍କୃତ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଭାଗିଦାରୀ । ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଏକ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ଗ୍ୟାଲେରୀରେ ବସା ଯାଇଛି । ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀ ମାନଙ୍କୁ ଅଲଗା । ଅଧିକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଉନ୍ନତ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ପାଶ୍ କରିଥିବା ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀଙ୍କୁ କ୍ରମିକ ନମ୍ବରରେ ବସା ଯାଇଛି । ମନ୍ତ୍ରୀ ଆସିଲେ ପୁରସ୍କୃତ କରିବେ ।


ମଞ୍ଚ ଉପରକୁ ଡାକୁ ଡାକୁ ଯେମିତି ଯିବାକୁ ହେବ ସେହିଭଳି ସଜା ଯାଇଛି । ସମସ୍ତେ ଯେ ଯାହାର ଆସନରେ ବିରାଜମାନ । ହଠାତ୍ ତପନ ବାବୁଙ୍କର ନଜର ପଡିଲା ତନୁଜା ଙ୍କ ଉପରେ । ବୟସର ଅପରାହ୍ନରେ ତପନ ବାବୁ । ଯଦିଓ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ କମ୍ ବୟସ ପରି ଜଣା ଯାଉଛନ୍ତି । ତଥାପି ଜୀବନର ମୋହ ମାୟା ଏବଂ ସେତେବେଳେର ସୁନ୍ଦରତା ଆଉ ନାହିଁ । ଜୀବନର ଗାଡି ଚାଲିଛି ତ ଚାଲିଛି । ଗାଡି କେତେବେଳେ ଅଟକି ଯିବ କିଏ କହି ପାରିବ ନାହିଁ । ଏକା ଏକା ଜୀବନକୁ କାଟିଦେଲେ ତପନ ।


ମନେପଡେ ସେଦିନର କଥା । ନୂଆ ନୂଆ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଜଏନ୍ କରିଥାନ୍ତି । ବୟସ ସେତେବେଳେକୁ ପଚିଶି କି ଛବିଶି ହେବ । ମନରେ ନୂତନ ଉତ୍ସାହ ଉଦ୍ଦୀପନା । କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା, ପାଠ ପଢାଇବା ସବୁଥିରେ ପାରଦର୍ଶିତା ତପନର । ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଇଂଗ୍ରାଜୀ ରେ ଏମ୍ ଏ ପାଶ୍ କରିଛନ୍ତି । ଏହାପରେ କଟକରୁ ବିଏ. ଡ କରି ବିଭାଗ ତରଫରୁ ପୋଷ୍ଟିଂ ହୋଇଛି । ଦୂର୍ଗମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ଶିକ୍ଷାର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ତପନ ବଦ୍ଧ ପରିକର । ସକାଳ ସନ୍ଧ୍ୟା ଫ୍ରି କୋଚିଂ କରନ୍ତି । ବିଦ୍ୟାଳୟ ସମୟରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ବିଷୟ ନିୟମିତ ପଢାନ୍ତି । ତତ୍ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ କୌଣସି ଶିକ୍ଷକ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥିଲେ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଣୀ ଗୃହ ଫାଙ୍କା ଥିଲେ ତାଙ୍କର ବିଷୟ ମଧ୍ୟ ପଢାନ୍ତି । 


ଅଳ୍ପ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଦରର ପାତ୍ର ହୋଇଥିଲେ ତପନ । ଯୁବ ସୁଲଭ ଉଦ୍ଦାମତା । କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ଦକ୍ଷତା ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଭିନ୍ନ । ସମସ୍ତେ ତପନ ବାବୁଙ୍କୁ ଭାରି ଭଲ ପାଆନ୍ତି, ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି । ଗୋରା ତକତକ ସୁନ୍ଦର ଚେହେରା । ମୁଖ ମଣ୍ଡଳରୁ ପ୍ରସନ୍ନତା ସଦାସର୍ବଦା ପ୍ରତୀତ ହୁଏ । କଥାରେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ସେ ମନ ମୋହି ନିଅନ୍ତି । କିଛି ଦିନ ପରେ ବିଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଭାବରେ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତି ତନୁଜା । ବୟସ କହିବାକୁ ଗଲେ ବାଇଶି କି ତେଇଶି ହେବ । ସଦ୍ୟ ବିଏ. ଡ ପାଶ୍ କରି ଚାକିରୀରେ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି । ତପନ ବାବୁଙ୍କ ପଡିଶା କ୍ବାଟର ମିଳିଲା ତନୁଜା ଙ୍କୁ । ତପନର ବାପା ମାଆ ଫୋନ୍ ରେ ସଦା ସର୍ବଦା କଥା ହୁଅନ୍ତି । ପରାମର୍ଶ ଦିଅନ୍ତି ଦେଖି କରି ଚଳିବୁ ଦୂର ଯାଗା । ସବୁ କଥା ବୁଝାଇ କୁହନ୍ତି - ଖାଇଲୁକି, କଣ ରୋଷେଇ କରିଥିଲୁ, ଆଜି କୁଆଡେ ଯାଇଥିଲୁ ଇତ୍ୟାଦି ଇତ୍ୟାଦି ।


ତନୁଜା ତପନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଶୈଳୀରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ । ତପନ ମାପି ଚୁପି କଥା କହିବା ଶୈଳୀ ତନୁଜାକୁ ଭାରି ଭଲ ଲାଗେ । ତପନ ଏତେ କାହା ସହିତ ମିଶେ ନାହିଁ । ତାର କାମ ଭଲ ତ ସେ ଭଲ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରର ଛୁଆ । ବାପା ଜଣେ ପ୍ରାଇମେରୀ ଶିକ୍ଷକ । ତାଙ୍କର ଆଦର୍ଶରେ ସେ ଗଢି ଆସିଛି । ବହୁଦୂରରେ ଗୋଟିଏ ବୋଲି ପୁଅ ଚାକିରୀ କରି ଥିବାରୁ ତପନର ବାପା ମାଆ ସଦା ଚିନ୍ତିତ । ତପନ ମଧ୍ଯ ଭାରି ସଂଜମୀ । ହେଲେ ପ୍ରେମ କେତେବେଳେ କାହା ସହିତ କେମିତି ହୋଇ ଯାଏ ତାହା ମଣିଷର ଆୟତ୍ତ ବାହାରେ । ଯୋଜନା ବଦ୍ଧ ଭାବରେ ପ୍ରେମ କରା ଯାଏନା । ବାସ୍ ପ୍ରେମ ଆପେ ଆପେ ହୋଇଯାଏ । ଜୀବନ ଅଛି ତ ପ୍ରେମ ନିଶ୍ଚୟ ଅଛି ।


କୁହନ୍ତି ଦୁନିଆର ସବୁ ସମ୍ପର୍କ ଠାରୁ କୁଆଡେ ରକ୍ତଗତ ସମ୍ପର୍କ ଭାରି ନିବିଡ଼ । କାରଣ ରକ୍ତ କୁଆଡେ ରକ୍ତ କୁ ଟାଣେ । ଭଲରେ ମନ୍ଦରେ ଖୋଜେ । ହେଲେ ଆହୁରି କେତେକ କୁହନ୍ତି ଯେ ରକ୍ତଗତ ସମ୍ପର୍କ ଠାରୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ନିବିଡ଼ ସଂପର୍କ ଅଛି। ଯାହା ସବୁଠାରୁ ବଡ ଶକ୍ତିଶାଳୀ । ତାହା ହୃଦୟ, ଆତ୍ମା ଓ ମନର ସମ୍ପର୍କ । ପ୍ରେମ ଆଗରେ ରକ୍ତ ସମ୍ପର୍କ ବେଳେ ବେଳେ ଫିକା ପଡ଼ିଯାଏ । ସେହି ସମ୍ପର୍କ ଥରେ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଗଢି ହୋଇଗଲେ ତାହା ଭାଙ୍ଗିବା ଏତେ ସହଜ ହୁଏନାହିଁ । ଶରୀର ରେ ନିଜ ରକ୍ତ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଗଲେ ଗଲେ, ଅନ୍ୟ ଜଣକର ରକ୍ତ ଦ୍ବାରା ମଣିଷ ବଞ୍ଚି ଯାଇ ପାରେ । ହେଲେ ହୃଦୟ ର ସ୍ପନ୍ଦନ ଥରେ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲେ , ବଞ୍ଚି ହୁଏନି । ପ୍ରେମ ସେମିତି ଜାତି ଧର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣ କିଛି ମାନେ ନାହିଁ ।


ତନୁଜା କୁ ଭାରି ଭଲ ଲାଗେ ତପନ । ସକାଳୁ ଉଠି ତପନ ଯୋଗ ବ୍ୟାୟମ କରେ । ତନୁଜା ଠାକୁରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଫୁଲ ତୋଳିବାକୁ ବାହାରି ପଡେ ବଗିଚା ଆଡେ । ସବୁଦିନ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଦୁହିଁଙ୍କର ଦର୍ଶନ ହୁଏ । ଦିନେ ଦୁଇଦିନ ନୁହେଁ ଏମିତି ଅନେକ ଦିନ ବିତିଗଲାଣି । ସକାଳୁ ସକାଳୁ କିଏ କାହାକୁ କିଛି କୁହନ୍ତି ନାହିଁ । କଥା ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ ବୋଲି ଆଦୌ କହିହେବ ନାହିଁ । ଈଶ୍ବର ସିନା କଥା କହିବା ପାଇଁ ପାଟି ଦେଇଛନ୍ତି ହେଲେ ମଣିଷର ଆଖି ନାକ ଓଠ ଓ ମୁହଁର ଅଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗିରେ କଥା ହୋଇପାରେ । ଆଉ ପ୍ରେମର ପରିଭାଷାକୁ ଶରୀରର ପରିପ୍ରକାଶ କୌଣସି ଅଙ୍ଗରୁ ନୁହେଁ ମୁହଁରୁ ପଢି ହେବ । ଏମିତି ବାରମ୍ବାର ହୋଇଛି ତପନ ଆଉ ତନୁଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ।


ତନୁଜା କେବେ କେବେ ସକାଳୁ ନ ଆସିଲେ ତପନକୁ ସେ ଦିନର ସକାଳଟି କାହିଁକି ଭଲ ଲାଗେ ନାହିଁ, ସେ ଜାଣି ପାରେ ନାହିଁ । ଅପେକ୍ଷା କରେ ଲାଲ ଟୁକୁ ଟୁକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଖର ହେଲା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ । ସମୟ ଗଡିଗଲେ ମନ ତାର ମଉଳି ଯାଏ । ତନୁଜା ଫୁଲ ତୋଳିବା ପାଇଁ ଆସିବାର ସମସ୍ତ ସମ୍ଭାବନା ସମୟ ସାଥିରେ ମିଳେଇ ଯାଏ । ସେ ଦିନସାରା ଭଲରେ କିଛି କାମ କରିପାରେ ନା ରହିପାରେ । ତା ମନ ଭିତରେ କେମିତି ଏକ ଅଭାବ ବୋଧ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ । ସେ ଜାଣି ପାରେନା.... କିନ୍ତୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ତାକୁ ଛାଡେନା । ବୋଧହୁଏ ସେ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଅନ୍ୟ ନାମ ପ୍ରେମ । ତନୁଜାର ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ସେହିପରି । ଯେଉଁଦିନ ତପନ ନ ଥାଏ ସେହିଦିନ ତନୁଜାର ଅବସ୍ଥା କୁହୁଳି କୁହୁଳି ଜଳି ଉଠେ କେଉଁ ଏକ ଅକୁହା ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ । ସକାଳର ପ୍ରତିଟି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ହୋଇପଡେ ଦୁର୍ବିସହ । ଦାଉ ଦାଉ ନିଆଁ ଭିତରେ ସେ ଭାରି ଡହଳ ବିକଳ ହୁଏ । ଜଳେ ତାର ଅନ୍ତର । ଏହି ଜ୍ବଳନକୁ ସେ ବୁଝି ପାରେନା...... କି ଜାଣି ପାରେନା । ମାତ୍ର ଏହି ଜ୍ବଳନର ଅନ୍ୟ ନାମ ପ୍ରେମ ।


ପରସ୍ପରକୁ କହି ପାରୁ ନ ଥିବା ଉଭୟଙ୍କର କଥା ସେଦିନ ଗୋଟିଏ ଅଫିସିଆଲ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଆସିଥିଲା । ଦୁହେଁ କେମିତି ଯିବେ ଭାବି ଭାବି ଶେଷରେ ରମେଶ ସାର୍ ଙ୍କ ମଟର ସାଇକେଲରେ ଯାଇଥିଲେ । ଗାଡିର ଗତି ସାଙ୍ଗକୁ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ନିରବତା କେମିତି କେମିତି ଅଡୁଆ ଲାଗୁଥିଲା । କିଏ କଥା ଆରମ୍ଭ କରିବ ଏବଂ କେଉଁଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରିବ ଭାବି ଭାବି କିଏ କିଛି କହୁ ନ ଥିଲେ । ହଠାତ୍ ହମ୍ପସରେ ଗାଡିର ବ୍ରେକ୍ ଦେବାରୁ ତନୁଜା ଭିଡି ଧରି ପକାଇଲା ତପନକୁ । ଟିକେ ଲାଜେଇ ଯାଇ କହିଲା - ପଡି ଯାଇଥାନ୍ତି ଧିରେ ଗାଡି ଚଳାଇଲେ ହୁଅନ୍ତା ନାହିଁ ? ? 


ତପନ ଅନ୍ୟ ମନସ୍କରେ କହି ପକାଇଲା - ହଁ... ହଁ... ହଠାତ୍ ହମ୍ପସ ବୋଲି ଜାଣି ପାରିଲି ନାହିଁ ।


ତନୁଜା କହିଲା - ଜାଣି ପାରିଲ ନାହିଁ... ନା.... କ'ଣ ଭାବୁଥିଲ....


ତପନ କହିପକେଇଲା ତୁମ କଥା ଛାଡି ଆଉ କାହା କଥା ଭାବିବି...


ଉଭୟ ଉଭୟଙ୍କୁ ବୁଝି ସାରିଥିଲେ.... କିନ୍ତୁ ଭୟ ତାଙ୍କର ସମାଜ ଜାତି ଧର୍ମ ପରିଜନଙ୍କୁ ।


ତନୁଜା ସେଦିନ ନିର୍ଭିକତାର ସହ ପଚାରି ଥିଲା ତପନକୁ - ତୁମେ ମୋତେ ପସନ୍ଦ କର ?


ତପନ ନିମିଷକେ ତନୁଜାକୁ ଚାହିଁଲା - ତାର ଭାବନାକୁ ବୁଝିଲା । ତାର ଅନ୍ତରରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ଅସଲ ସତ୍ଯଟି ବାହାରିଗଲା । ସେ ଦୃଢ ଭାବରେ କହିଲା - ହଁ... 


କାଳବିଳମ୍ବ ନ କରି ତନୁଜା ପଚାରିଲା - ତୁମେ ମୋତେ ସତରେ ଭଲ ପାଅ ! ! !


ତପନ କଥାରୁ ସେଦିନ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରି ହେଉଥିଲା ଯେ ସେ କେତେ ଭଲ ପାଏ ତନୁଜାକୁ.....


ତନୁଜା ତପନର ନିରବତାକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରୁ ନ ଥିଲା । ସେ କହିଲା - ତପନ ସତରେ ତୁମେ ସତଟାକୁ ଲୁଚାଇ... ଭଲ ଭାବରେ ଲୁଚାଇ ପାରୁ ନାହଁ ।


ନା... ତନୁଜା ! ! କେଉଁଟା ନା.... ତପନ କହିଲା - ମୁଁ ଭଲ ପାଉଛି ସତ କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖିତ....... ତୁମକୁ ବିବାହ କରି ପାରିବି ନାହିଁ ।


ତନୁଜା ପ୍ରଥମ କରି ଏକ ନିର୍ବୋଧ ମଣିଷ ଦେଖିଲା ପରି ଚାହିଁ ରହିଲା ତପନକୁ।


କିଛି ସମୟ ପରେ ତନୁଜା ହସିବାକୁ ଲାଗିଲା । ବିସ୍ମୟର ସହିତ ତପନ ତନୁଜାକୁ ଦେଖୁଥାଏ । ତନୁଜାର ହସ ବନ୍ଦ ହେଲା ବେଳକୁ ତାର ଆଖିର ଲୁହଟା ଛଳ ଛଳ ହେଉଥିଲା । ଜାଣି ହେଉ ନ ଥିଲା ଏ ହସ ଆନନ୍ଦର ନା ବିଷାଦର । ହଠାତ୍ ଲୁହ ଲୁହ ପୋଛୁ ପୋଛୁ ତନୁଜା କହିଲା - ତୁମେ ଗୋଟାଏ ମୂର୍ଖ ! ! !


ମୁଁ ତ ତୁମକୁ ଭଲ ପାଇବା କଥା ପଚାରିଥିଲି ? ବିବାହ କଥା କିଏ କହିଲା ? ତପନ କିଛି ନ ବୁଝିଲା ପରି ବାଲୁ ବାଲୁ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା ତନୁଜାକୁ । ମନେ ମନେ ଭଲପାଇବାର ସଂଜ୍ଞାଟିକୁ ବିଶ୍ଲେଷଣ କରୁଥିଲା । ଭାବୁଥିଲା ଭଲ ପାଇବା.... ଆଉ ଭଲ ପାଇ ବିବାହ କରିବାର ଦୂରତା କେତେ ହୋଇପାରେ ? ?


ତନୁଜାର ପ୍ରତିଟି ଶଦ୍ଦ ତପନର ଆତ୍ମାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିଲା । ତପନର ଆତ୍ମା ବି ତନୁଜାର ଆତ୍ମା ସହିତ ଏକାକାର ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲା । ତପନ ଆଉ ତନୁଜା ବନ୍ଧୁତ୍ବର ଡୋରିରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ । ବାହାରକୁ ବୁଲି ଯିବା, ଏକାଠି ଖାଇବା, ଏକାଠି ବସିବା, ମିଳିମିଶି କାମ କରିବା, ନିଜ ନିଜର ହସ ଖୁସି ପରଶିବା ଦୁହିଁଙ୍କର ଦୈନନ୍ଦିନ କାର୍ଯ୍ୟ । ଦିନ ପରେ ଦିନ ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ ଏମିତି ଦୁଇ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାଣି । ଯେମିତିକି ଲାଗୁଛି ଦୁଇଦିନ ପରି । ଏହା ଭିତରେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଏତେ ଆତ୍ମିୟତା ବଢି ଯାଇଛି ଯେ ସେମାନେ ବି ଏହାର ଟେର୍ ପାଇ ପାରି ନାହାଁନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଲାଗେ ଯେମିତି ଦୁଇଟି ଶରୀର ଗୋଟିଏ ଆତ୍ମା । ଆଉ ଦୁଇଟି ଆତ୍ମା ଗୋଟିଏ ସ୍ପନ୍ଦନ ।


ତନୁଜା ତପନର ଖାଇବା ପିଇବା ପିନ୍ଧିବା ପ୍ରତିଟି ରୁଚି ଅରୁଚି ସମ୍ପର୍କରେ ଭାରି ସଚେତନ । ଏପରିକି କେଉଁ ଦିନ କେଉଁ ଖାଦ୍ୟ, କେଉଁ ଦିନ କେଉଁ ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ.. ସବୁ କିଛି ତା ଜିଭ ଆଗରେ । ତପନ ମଧ୍ଯ ସେହିପରି ନିଜ ସମ୍ପର୍କରେ ଯେତେ ସଚେତନ ଶୀଳ ନୁହେଁ, ତନୁଜା ପାଇଁ ସଦା ତତ୍ପର । ତନୁଜାର ସାମାନ୍ୟ ଦେହ ଖରାପ ହେଲେ ସେ ଯେତେ ଯତ୍ନଶୀଳା ନୁହେଁ ତା ଠାରୁ ଅଧିକ ଯତ୍ନବାନ୍ ତପନ । ତନୁଜା କଥା ମଧ୍ଯ ନିଆରା ସେ ତପନ ଦେହରେ ଧୂଳି ଟିକେ ଲଗାଇ ଦିଏନାହିଁ ।


ସବୁ ବର୍ଷ ପରି ଏ ବର୍ଷ ଖରା ଛୁଟି ହେବ, ଯେ ଯାହାର ଗାଁକୁ ଯିବେ । ଗାଁ ଯିବା ପୂର୍ବ ଦିନ ଦୁହେଁ ଭାରି ବୁଲିଛନ୍ତି । ମୌଜ ମସ୍ତି କରିଛନ୍ତି । ମନ ଭରି ଗପିଛନ୍ତି । ଆସନ୍ତା କାଲି ବିଛେଦକୁ ନେଇ କାହା ମନରେ ବିଷାଦର ଛାଇ ଯେମିତି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୋଇନାହିଁ । ବୋଧହୁଏ ସେମାନଙ୍କର ଶପଥ... ଲୁହ ଠାରୁ ମଜବୁତ୍ କରି ଦେଇଛି । ତନୁଜା ସେଦିନ ରାତ୍ରି ଭୋଜନ ନିମିତ୍ତ ଡାକିଛି ତପନକୁ । ସମସ୍ତ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି ତପନର ମନପସନ୍ଦ ଅନୁଯାୟୀ । ଭୋଜନ ସରିଲା । ରାତି ବାରଟାରେ ଗାଡି । ଯେ ଯାହାର ଗାଁକୁ ଚାଲିଯିବେ । ଛୁଟି ପରେ ପୁଣି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଦେଖା ସାକ୍ଷାତ । ଅନୁଭୁତି ଅନୁଭବର ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତିକୁ ଦୁହେଁ ସାଉଁଟୁଥାନ୍ତି ।


ସେଥର ଖରା ଛୁଟିରେ ଯେ ଯାହାର ଗାଁ କୁ ଯାଇଥିଲେ । ତପନ ଛୁଟି ଖୋଲିଲା ପରେ ଦେଖେ ତ ତନୁଜାର ମଥାରେ ସିନ୍ଦୁର । ଭାଙ୍ଗି ପଡେ ତପନ । କାରଣ ପଚାରିବାକୁ ସାହସ କରିପାରେ ନାହିଁ । ଥରେ ଏକାନ୍ତରେ ତପନ ! ନିଜ ମନର କଥା ତନୁଜାକୁ ପଚାରିବାକୁ ସାହସ କଲା । ତନୁଜା କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ନିଜ ମନର ବ୍ୟଥା ବେଦନା ପ୍ରକାଶ କଲା । ମୋର ମାଆ ହଠାତ୍ ଏକ ଅଚିହ୍ନା ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲା । ଡାକ୍ତର ବଞ୍ଚିବାର ଆଶା କମ୍ ବୋଲି ଶୁଣାଇଦେଲେ । ମାଆର ଇଛା ଥିଲା ମାମୁଁଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ମୋର ବିବାହ । ମାଆ ଚାଲିଯିବା ପୂର୍ବରୁ ରାଣ ପ୍ରମାଣ ଶପଥ କରାଇ କହିଲା। ମୋର ଶେଷ ଇଚ୍ଛା ଗୋଟିଏ ତୁ ରକ୍ଷା କରିବୁ । ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବୁଥିଲି । ମାଆର ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି ମୋ ଉପରେ ଆକାଶଟି ଛିଣ୍ଡି ପଡିଲା ପରି ଲାଗିଲା ।


ମୋର ମନର କଥା କେହି ଶୁଣିବାକୁ ସୁଯୋଗ ଦେଲେ ନାହିଁ । ସପ୍ତାହକ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହର । ମୋର ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଖୁସିର ପ୍ରଦୀପଟି ଯେମିତି ହଠାତ୍ ଲିଭି ଗଲା । ମୋର ମନ ଗହନର କଥା ଧ୍ବଂସ୍ତ ବିଧ୍ବସ୍ତ ହୋଇ ଯାଉଥିବା ଘର ପରି ମନରେ ଚାପି ହୋଇ ରହିଗଲା । ଛାଡି ଗଲା ଖାଲି ଆଖିରୁ ଅନବରତ ଅଶ୍ରୁ । ତପନକୁ ଏ ସବୁ ଶୁଣି ଆଉ ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ । କିଛି ନ ପାଇବାର ଆଶାରେ ଦଗ୍ଧୀଭୂତ ହେଲା । ଯୁଆଡେ ଆଖି ବୁଲାଇଲା ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ନିରାଶ ହିଁ ନିରାଶ । ଖାଇବା ପିଇବାକୁ ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ । ଖାଇବା ପିଇବା ଭଲ ଭାବରେ ନ ରହିବାରୁ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ହେବାରେ ଲାଗିଲା । ସଦା ସର୍ବଦା ମାନସିକ ଦୁଶ୍ଚିନ୍ତା ବଢିଲା । ମନରେ ହୃଦୟର ବ୍ୟଥା ବେଦନା ବଢିବାରେ ଲାଗିଲା । ନିଜର କଥା କାହାକୁ କହି... ମନ ହାଲକା କରି ପାରିଲା ନାହିଁ । ବାପା ମାଆ ଏସବୁ ଜାଣି ପାରି ତପନକୁ ନିଜ ଜିଲ୍ଲାକୁ ବଦଳି କରି ନେଇଗଲେ । ସେବେଠାରୁ ଆଉ କେବେ ଦେଖା ହୋଇନାହିଁ ତନୁଜାକୁ । ବା ତା ପାରିବାରିକ ଜୀବନ ବିଷୟରେ କେବେ ଜାଣିବାକୁ ଇଛା କରିନାହିଁ । 


ଏହା ଭିତରେ ଦୀର୍ଘ ପଚିଶି ଛବିଶି ବର୍ଷ ବିତି ଯାଇଛି । ହଠାତ୍ ଏଭଳି ଏକ ବର୍ଣ୍ଣାଢ୍ୟ ଉତ୍ସବରେ ତପନ ଆଉ ତନୁଜା ପୁଣି ଥରେ ଦେଖା ହେବ ବୋଲି କିଏ ଭାବି ଥିଲା ? ? 


ତପନ ଏହି ଗହଳି ମଧ୍ୟରେ ତନୁଜା ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ - ଆପଣ ତନୁଜା ତ ?  ?  ?


ହଠାତ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚକିତ ହୋଇ ତଲ୍ଲିନା କହିଲେ - ମୁଁ ତନୁଜା ନୁହେଁ । ମୁଁ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଅଲିଅଳି କନ୍ଯା ତଲ୍ଲିନା । ସେହି ମୁହଁ ସେହି ହସ ସେହି ନାକ.... ତନୁଜା ଆଉ ତଲ୍ଲିନା ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଫରକ ନାହିଁ ଯାହା ଫରକ ତାହା ସମୟର.. 


ତଲ୍ଲିନା ପଚାରିଲା - ଆପଣଙ୍କର ପରିଚୟ ଜାଣିପାରେ କି ?


ତପନ କହିଲେ - କି ପରିଚୟ ଦେବି... କେଉଁ ପରିଚୟ ଦେବି... ପରିଚୟ ର ମାନେ କ'ଣ । ଏତିକି ଜାଣ ! ! ! ମୁଁ ତାଙ୍କର ଜଣେ ସହକର୍ମୀ ଥିଲି । ମୋର ନାମ ତପନ ।


ତଲ୍ଲିନା କହିଲା - ହଁ ହଁ ଠିକ୍ କହିଛନ୍ତି । ମାମା ଆପଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ବେଳେ ବେଳେ କୁହନ୍ତି । ମାମା ବ୍ରେନ୍ ଟ୍ୟୁମରରେ ଚାଲି ଯିବାର ଏହା ଭିତରେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାଣି । ମୁଁ ରିୟାଭର୍ସନ ସ୍କିମରେ ମାମା ଙ୍କର ଚାକିରୀଟି ପାଇଛି । ଆମ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଅସୁସ୍ଥତା ହେତୁ ମୋତେ ଏଠାକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି । 


ମାମା ଆପଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ପ୍ରାୟ ସମୟ ମୋତେ କୁହେ । ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ ସେ ଶତମୁଖା । ଆପଣ ଏବେ କେଉଁଠି ? ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ ଝିଅ ? ସେ ବିଷୟରେ ଆପଣ କହିବେ କି... ।


ତପନ - ମୁଁ ଏକା, ଆଉ ମୋର ସଂସାରର କହିଲେ ମୋ ବ୍ୟତୀତ କେହି ନୁହେଁ .....


ତଲ୍ଲିନା - ଆପଣଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ଦେବାକୁ ମାମା କହିଥିଲା । ମୁଁ ବଡ ଯତ୍ନରେ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାଇତି ରଖିଛି । ଆପଣ ଆସନ୍ତା କାଲି ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ । ମୁଁ ତାହା ଆପଣଙ୍କୁ ଦେବି ।


ପରଦିନ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଗ୍ୟାଲେରୀରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ତପନ । ତଲ୍ଲିନା ପାଖକୁ ଆସି କହିଲା । ଅଙ୍କଲ ମାମା ଏହି ଜିନିଷଟି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେବାକୁ କହିଥିଲା । ଏଥିରେ କ'ଣ ଅଛି.... ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ ? ଜାଣିବାକୁ ବି ମୋର କେବେ ଉତ୍କଣ୍ଠା ନ ଥିଲା । ବଡ ଦାୟିତ୍ବ ସହକାରେ ରଖିଥିଲି । ଏବେ ମୁଁ ଦାୟିତ୍ବ ମୁକ୍ତ । ତପନ ବାବୁ ଲଫାପାଟି ଖୋଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ..... ସେଥିରେ ଲେଖାଥିଲା..... 


ତପନ,


ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା ନେବ । ତୁମେ ଚିଠିଟି ପାଇଲା ବେଳକୁ ମୁଁ ହୁଏତ ଦୁନିଆରେ ଥିବି କି ନାହିଁ କହିପାରୁନାହିଁ । ଚିଠିଟିଏ ଦେବି କି ନ ଦେବି ଭାବି ଭାବି ତୁମକୁ ଏ ଚିଠିଟି ଲେଖିଲି । କେତେକ ନିହାତି କଥା ଜାଣିବା ଜରୁରୀ ମନେକରି ଲେଖିଲି । କାରଣ ମୋ ବିଷୟରେ ତୁମର ଗୋଟିଏ ଭୁଲ୍ ଧାରଣା ରହିପାରେ ! ! ! ମୁଁ ତୁମର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନ ସହିତ ଜଡିତ ଥିଲି । ମୋ ବିଷୟରେ ତୁମର ଜାଣିବାର ଆଗ୍ରହ, ଭଲପାଇବା , ସ୍ନେହ ନିଶ୍ଚୟ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୁଲ୍ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନେବେ । ସେଇଥି ପାଇଁ ତ ମୁଁ ବିବାହ ପରେ ତୁମଠାରୁ ଦୁରେଇ ରହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି । ତୁମର ମାନସିକତା ଉନ୍ନତତର । ହେଲେ ଆମ ସମାଜର ଦୃଷ୍ଟି ଭଙ୍ଗି ଭିନ୍ନ । ଗୋଟେ ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷର ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ଏଠି କେହି ସରଳ ଭାବରେ ନିଅନ୍ତି ନାହିଁ।


ସେମାନଙ୍କ ସଂପର୍କ କୁ ଦେଖିଲା ବେଳେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ଭଙ୍ଗିରେ ଦେଖନ୍ତି ।କିଏ କେତେ ରଙ୍ଗର ଚଷମା ପିନ୍ଧି ସେ ସମ୍ପର୍କକୁ ନିଜ ହିସାବରେ ରଙ୍ଗେଇ ଦିଅନ୍ତି, ତାର ହିସାବ ନ ଥାଏ । ବାସ୍ତବରେ ଗୋଟିଏ ସତ କଥା - "ତୁମେ ହିଁ ମୋ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ" ଯିଏକି ମୋ ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରି ଥିଲ । କାହିଁକି ଜାଣିଛ ? ତୁମ ସହିତ ପ୍ରଥମ ଦେଖାରେ ତୁମର ବ୍ୟବହାର, ତୁମର ଲାଜକୁଳିଆ କଥା, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟଦକ୍ଷତା, ସମୟାନୁବର୍ତ୍ତିତା, ସଚ୍ଚୋଟ ପଣିଆ ମୋତେ ବେଶୀ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା । ତୁମରି ପରି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱକୁ ସହକର୍ମୀ ହିସାବରେ, ପ୍ରେମିକା ଭାବରେ ପାଇ ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ମନେ କରୁଥିଲି । କାରଣ ଗୋଟିଏ କର୍ମଯିବି ମହିଳା ପାଇଁ ତାର ସହକର୍ମୀ ଜୀବନର ଗୋଟିଏ ଅଙ୍ଗ।


ଆଉ ତୁମ ଭଳି ଜଣେ ସହକର୍ମୀକୁ ପାଇ ମୁଁ ବେଶୀ ଖୁସି ଥିଲି। କାରଣ ତୁମେ ହିଁ ମୋର ଖାଲି ସହକର୍ମୀ ନ ଥିଲ, ମୋର ପ୍ରଥମପୁରୁଷ.... ଯାହାର ସବୁ ଗୁଣ ଗୁଡିକ ମୋର ଲୋମ କୋପରେ ବିରାଜମାନ କରୁଥିଲା । ସେଥିପାଇଁ ତୁମକୁ ମୁଁ ଜୀବନର ସର୍ବସ୍ବ ମାନି ନେଇଥିଲି । ଭୁଲି ଯାଇଥିଲି ଯେ ତୁମେ ଜଣେ ପୁରୁଷ, ଆଉ ମୁଁ ଗୋଟିଏ ନାରୀ । ମନେ ଅଛି ? ମୋର ବିବାହ ପରେ ମୋତେ ଭୁଲି ଯାଇ ଆଉ ଥରେ ନୂତନ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଥିଲି । ଆଉ ତୁମେ ରାଗରେ ସେଦିନ ନିଆଁ ବ।ଣ ପରି ମୁହଁ ଛିଞ୍ଚାଡି ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲ - ପ୍ରେମରେ ବିଫଳତା ହେବା ପରେ ଆଉ କ'ଣ ମୁଁ ଦ୍ବିତୀୟ ପୁରୁଷ କାହାର ହୋଇ ପାରିବି ? ? ?


ତୁମ ହୃଦୟର କଥାଟି ସେଦିନ ମୋତେ ବହୁତ ଆଘାତ ଦେଇଥିଲା । କିଛି ନ କରିପାରିବାର ଅଗ୍ନିରେ ସେଦିନ ଦଗ୍ଧୀଭୂତ ଏବଂ ଅନୁତପ୍ତ ହୋଇଥିଲି । 

ତୁମ ଭିତରର ମଣିଷ ପଣିଆ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ଆଗରେ ମୋର ମଥା ସଦା ନଇଁ ଯାଉଥିଲା । କେତେକ ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ବିବାହ ଓ ପ୍ରେମ ର ଅର୍ଥ....... କେବଳ ଶାରୀରିକ ସମ୍ପର୍କ । ସେମାନେ ପ୍ରେମର ମାନେ କେବଳ ଦୈହିକ ସମ୍ପର୍କ ହିଁ ବୁଝିଥାନ୍ତି । ଯେଉଁ ପରିସ୍ଥିତି ଦେଇ ମୁଁ ଗତି କରୁଥିଲି ତାହା ତୁମକୁ ବ୍ଯକ୍ତ କରି ପାରିବି ନାହିଁ । ତୁମର ଆବେଗକୁ ତୁମର ଭଲ ପାଇବାକୁ ତୁମର ମନଦଶାକୁ ଜାଣି ନ ଜାଣିଲା ପରି ରହୁଥିଲି ।


ବେଳେ ବେଳେ ମନରେ ବଞ୍ଚିବାର ମୋହ ତୁଟିଯାଏ । ତୁମରି ପରି ଜଣେ ପୁରୁଷକୁ ଜୀବନ ସାଥୀ ନ କରି ପାରିବାର ଅଭିପ୍ସାରେ ଅଭିଶପ୍ତ ହୁଏ । ଆହୁରି ବି ବେଳେ ବେଳେ ଭାବି ଭାବି ଭାଙ୍ଗି ପଡେ ତୁମକୁ ନିଜର ସାଥି କରିବାରେ ଭଗବାନଙ୍କ ମୋ ପ୍ରତି କିଛି ନିଷ୍ଠୁରତା ଥିଲା ।


ତୁମ ଭଳି ପୁରୁଷ କୁ ଜୀବନ ସାଥୀ ଭାବରେ ପାଇବାକୁ ହେଲେ ସାତ ଜନ୍ମର ତପସ୍ୟା ବି କମ୍ ପଡିଯିବ । ବିବାହ ପରେ ତୁମକୁ କୋଉ ରୂପରେ ପ୍ରେମ କରିବି ଭାବି ପାରୁ ନ ଥିଲି। କାରଣ ଜଣେ ବିବାହିତ ନାରୀକୁ ଆଉ ଗୋଟେ ପୁରୁଷକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ତ ଦୂରର କଥା , ତା ବିଷୟରେ ଭାବିବାକୁ ବି ଏ ସମାଜ ସ୍ଵୀକୃତି ଦିଏନି। ପତିର ପ୍ରେମ ବିନା ଜୀବନ ନିରର୍ଥକ। ପର ପୁରୁଷ ପାପ ।  ବାହାହେଲା ପରେ ଆଉ ଗୋଟେ ପୁରୁଷ ବିଷୟରେ ଭାବିଟା ମୋ ପାଇଁ ପାପ ! ! ! ହେଲେ ମୁଁ ସେ ପାପ ପାଇଁ ମନ ଭିତରେ ଭାବି ହେଉଥିଲି। ତୁମେ କେଉଁ ଏକ ଅଜଣା ରାଇଜ ଚାଲିଗଲ ଯାହାର କି ଖବର ଅନ୍ତର ଥରେ ଜଣାଇବାକୁ ଇଛା କଲ ନାହିଁ । 


ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଭୁଲି ପାରି ନ ଥିଲି । ବେଳେ ବେଳେ ମୋ ପିଲାଙ୍କ ଭିତରେ ତୁମକୁ ଦେଖୁ ଥିଲି । ଆଉ କେତେବେଳେ ଗୋଟେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁ ଥିଲି। ହେଲେ ତୁମକୁ ଆମର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ବୋଧହୁଏ ସ୍ବୀକାର ନ ଥିଲା। କାରଣ ମୁଁ ଜଣେ ନାରୀ ଥିଲି । ଆଉ ତୁମେ ପୁରୁଷ । ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିପରୀତ । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ ଭିତରର ପୁରୁଷ କୁ ପ୍ରେମ କରୁ ନ ଥିଲି । ତୁମ ଭିତରେ ଥିବା ନିଆରା ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵକୁ ପ୍ରେମ କରୁ ଥିଲି । ତୁମ ଭିତରର ସ୍ୱଚ୍ଛ ଆଉ ପବିତ୍ର ହୃଦୟକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲି । ତୁମ କଥା ଭାବିଲା ବେଳେ ମୁଁ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲି ଯେ ମୁଁ ଗୋଟେ ବିବାହିତା ନାରୀ ଆଉ ତୁମେ ଅବିବାହିତ ପୁରୁଷ । ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ଗୋଟେ ଅଶରିରୀ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲି । ସେଇ ସମୟରେ କେବଳ ମୋ ହୃଦୟ,ମୋ ଆତ୍ମା କୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି। ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଜୀବନ,ମରଣ,ପ୍ରେମ, ପ୍ରତାରଣା ଘୃଣା ଭିତରେ କିଛି ବି ଫରକ୍ ନାହିଁ।


କାରଣ ମୋ ଭିତରେ ଆଉ ଆସକ୍ତି ହିଁ ନାହିଁ । ମୁଁ ଚାହୁଁ ନ ଥିଲି ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ କଷ୍ଟ ପାଅ । ଆଉ ଜୀବନରେ ପ୍ରଥମ ଥର ଯିଏ ମୋ ହୃଦୟ କୁ ଛୁଇଁ ପାରିଥିଲା, ସେ ମୋତେ ଘୃଣା କରୁ ଏକଥାକୁ ବି ମୁଁ ବରଦାସ୍ତ କରି ପାରୁ ନ ଥିଲି। ପ୍ରେମରେ ଏତେ ଶକ୍ତି ଥାଏ ବୋଲି ମୁଁ ସେଇଦିନ ଅନୁଭବ କରିଥିଲି। କାରଣ ଆଗରୁ ମୋ ସ୍ବାମୀ ଏସବୁ ପାଇଁ ମୋତେ କେତେ ଥର କହିଥିଲେ , ଚକିରୀ ଛାଡ଼ିବାକୁ । କାରଣ ମୋ ସ୍ଵାଧୀନତା ତାଙ୍କର ପସନ୍ଦ ନ ଥିଲା । ତାଙ୍କ କହିବା ଅନୁସାରେ ମୁଁ ଚାକିରୀ ଛାଡ଼ୁ ନ ଥିଲି। ବେଳେ ବେଳେ ମନୁଷ୍ଯର ନିରବତା ଅନେକ କିଛି କହିଦିଏ ।


ତୁମେ ତୁମ ଜୀବନର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ମୋ ଠାରୁ ଦୂରେଇ ଗଲ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମର ଭଲ ପାଇବାକୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୁଲି ପାରିଲି ନାହିଁ । ପ୍ରେମରେ ବାଧ୍ୟ ବାଧକତା ନ ଥାଏ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରେ ପାଇବାର ଜିଦ୍ ନ ଥାଏ। ଦୂରରେ ଥାଇ ବି ନିରବରେ ପ୍ରେମ କରାଯାଇ ପାରେ । ତଲ୍ଲିନାକୁ ଆମ ବିଷୟରେ କହିଛି । ସେ କହେ ଯେ ମାମା ଅଙ୍କଲ ଦିନେ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବେ। ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ ଆସିବ। କିନ୍ତୁ ତୁମ ଆସିବା ବୋଧହୁଏ ଡେରି ହୋଇ ଯିବ। ସେଥିପାଇଁ ତା ପାଖରେ ଏ ଚିଠି ଛାଡ଼ି ଯାଉଛି। କାରଣ ଯାହା ହେଉ ପଛେ ମୁଁ ଗଲା ପରେ,ହେଲେ ମୋ ପ୍ରତି ତୁମ ଭିତରରେ ଥିବା ଭୁଲ୍ ଧାରଣାଟା ଯେମିତି ଦୂର ହୋଇଯିବ । ରହୁଛି।


      " ତନୁଜା "


ଚିଠି ଟା ପଢି ସାରି ତପନଙ୍କର ଆଖିରୁ ଅଜାଣତରେ ଲୁହ ଝରି ଯାଇଛି। ନିଜର କୋହକୁ ରୋକି ପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି । ଗୋଟେ ଅପରାଧ ବୋଧରେ ତପନଙ୍କର ମନଟା ଭାରକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଗଲା । ହେଲେ କ୍ଷମା ମାଗିବାର ସୁଯୋଗ ଆଉ ନ ଥିଲା। ସେ ମୋ ପାଖରୁ ଖାଲି ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଟିକେ ତ ଚାହୁଁ ଥିଲେ।


ସମୟ ବି ଅପସରି ଯାଇଥିଲା । ତପନଙ୍କର ହାତରେ ଆଉ କିଛି ନ ଥିଲା । ତଲ୍ଲିନାକୁ ଝିଅ ବୋଲି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଦୁଇଥର ହାତ ବୁଲାଇ ଆଣିଲେ । ମୋର ଜୀବନରେ କ'ଣ ଅଛି ମାଆ...... ଏବେ ମୁଁ ଭୁବନେଶ୍ୱର ରେ ରହୁଛି। ତୁ ମୋ କଥା ରଖି ପ୍ରତି ରବିବାରେ ଆସିଲେ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗିବ ।  ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଛାଇ କଣ ସତରେ ଶୀତଳତା ଆଣିଦେବ......


Rate this content
Log in

More oriya story from Lalita Mohan Mishra

Similar oriya story from Romance