FEW HOURS LEFT! Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
FEW HOURS LEFT! Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

ABhimanyu Panda

Romance Classics


3.6  

ABhimanyu Panda

Romance Classics


ମହାରାଣୀ

ମହାରାଣୀ

11 mins 229 11 mins 229


ଚଇତି ରାତିର କିଟିମିଟିଆ ଅନ୍ଧାର । ନିବୁଜ କୋଠରୀକୁ ଭେଣ୍ଟିଲେଟର ଦେଇ ଧସେଇ ଆସୁଛି ଶୀତଳ ମଳୟ । ଏ ପ୍ରବଳ ଗରମରେ ବିଜୁଳି ବାଲାଏ ବି ଦାଉ ସାଧନ୍ତି ପ୍ରକୃତି ପରିବର୍ତ୍ତନ ସହିତ । ପରିବେଶ ସହିତ ମନର ଉଷ୍ମତା , ଯାହା ହାଡ଼ଭଙ୍ଗା ଜାଡ଼ରେ ବି ଶୁଆଇ ଦିଏନି । 


କାନ୍ଥରେ ଝୁଲୁଥିବା ଘଣ୍ଟାର ଗତିଶୀଳତାର ଟିକ ଟିକ ଶବ୍ଦ । ସୁସଜ୍ଜିତ ସୁଦୀର୍ଘ କୋଠରୀର ଅଧାରୁ ଅଧିକ ଭାଗକୁ ଆବୋରିଛି ମୟୁର ପଲଙ୍କ । ପଲଙ୍କ ଉପରେ ଅସଜଡ଼ା ହୋଇ ଦୁଇଜଣ କୁନିକୁନି ପିଲା ଶୋଇ ରହିଛନ୍ତି । ଯେତେଥର ସେମାନଙ୍କୁ ସଳଖି ଶୁଆଇ ଦେଲେବି ସେମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ମୁତାବକ ମୁଦ୍ରାରେ ଆରାମ କରିବା ବାଛି ନିଅନ୍ତି । ତା ଭିତରେ ରହି ରହି ବାଉଳି ହୁଅନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଦିନ ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା , ସମାସ୍କନ୍ଦ ନିଷ୍ପାପ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଅବା ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଘଟାଇ ଆସିଥିବା ଚପଳାମୀକୁ ନେଇ । ଯେଉଁ ଘଟଣାବଳୀର ଶଂଶ୍ଳିଷ୍ଟତା ସହିତ ସେମାନେ ମାନିସିକ ସ୍ତରର ବିଚ୍ଛେଦକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ନପାରି ଶରୀର ସୁପ୍ତ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ ମସ୍ତିଷ୍କରେ ତାର ପୁନରାବୃତ୍ତି କରନ୍ତି । 


ସେମାନଙ୍କ ଶ୍ୱସନ କ୍ରିୟାର ସାଇଁ ସାଇଁ ଶବ୍ଦ ବି ନିଶବ୍ଦ କୋଠରୀ ଭିତରେ କୋଳାହଳ ସୃଷ୍ଟି କରେ । କେବେ ପୁଣି କଇଁ ଉଠୁଥିବା ଦୀର୍ଘଶ୍ଵାସ ଟିଏ , ସମୂହ କୋଳାହଳ ଭରିଦିଏ କୋଠରୀ ସହିତ ମୋ ମନ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ । 


ସବୁଦିନ ଚେଷ୍ଟାକରେ ଶୋଇବାକୁ । ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ ମହାପୃଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରି ସବୁଦିନ କୁହେ ଜଲଦି ନିଦ ଭରିଦେବାକୁ ମୋ ଆଖିରେ । ହଁ ମୁଁ ଶୁଏ , ହେଲେ ଆଖିରେ ଆହୁରି ବାକିରୁହେ ଅନେକ ନିଦ । ସଂସାରର ଜଞ୍ଜାଳ ବାଧ୍ୟକରେ ଶିଘ୍ର ବିଛଣା ଛାଡ଼ିବାକୁ । ଅତୃପ୍ତ ଆଖି ସତେଜ ମନରେ ଉଠିପଡ଼ି ଧାଇଁଯାଏ । 

ସେଦିନ ସେଇ କିଟିମିଟିଆ ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ କୋଇଲିର କୁହୁ ତାନ ମୋ ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣ କଲା । ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ସୀମା ରହିଲାନି ମୋର । କିନ୍ତୁ କାନରେ ପଡ଼ୁଥିବା ମଧୁର ସ୍ଵନରେ ମନ ମୋର ପୁଲକିତ ହୋଇ ଉଠୁଥିଲା । କୋଇଲିର ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ବୀରହ ବିଳାପ ଥମିବାର ନାଁ ନେଉନଥିଲା । କୋଇଲିଯେ ରାତିରେ କୁହୁ ରାଗିଣୀର ତାନ ଦିଏନି ସେକଥା ନୁହେଁ । 


ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ବିଧୌତ ରଜନୀରେ ମତୁଆଲା କୁହୁ ତାନ କେତେଥର ମୁଁ ଶୁଣିଛି ପୂର୍ବରୁ । ସେ ପ୍ରିତୀ ସ୍ଵନ । ସେ ସ୍ଵନର ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ମଧ୍ୟ ପାଏସେ । ଦୂରରୁ ଆଉ କେହି କୁହୁ ତାନର ଜବାବରେ ଅତି ସରାଗରେ କୁହୁ ତାନର ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ଦିଏ । ଆଜି କଣ ହେଇଛି କି ଏ କୋଇଲିର ! ଏ ବିଚ୍ଛେଦ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନୁହେଁ ତ ? ମୋର ଉତ୍କଣ୍ଠା ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା । ସତରେ କଣ ଆଜି ମତୁଆଲୀକୁ ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ମିଳିବ ଏ ମୁଗୁନିଆ କଳା ରାତିରେ ? 


ବୋଝିଲା ଦେହ ମୋର ପଲଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ି ରହିଥିଲା । ହେଲେ ମନଟା କୁହୁ ତାନର ଅପରପ୍ରାନ୍ତ ଯାଏ ଅନୁସରଣ କରିଯାଏ । ଅପରପ୍ରାନ୍ତରୁ ଯଦି ତାର ବିଳାପ ର ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ମିଳିଲା , ତେବେ ତା କାନରେ ତା ସଖାର ଧୈର୍ଯ୍ୟବୋଲା ପ୍ରତ୍ୟତ୍ତର କୁ ମୁଁ ପହଞ୍ଚେଇ ଦିଅନ୍ତି ବିଳପୀତ ହୃଦୟ ନିକଟରେ । 

ସମସ୍ତ ବିଳାପୀତଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ କଣ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ଚନ୍ଦନ ଥାଏ ? ବୋଧ ହୁଏ ନା । ଏଇ ପ୍ରଶ୍ନଟି ମୋତେ ଦୋହଲେଇ ଦେଲା ଭିତରୁ । ଭୟରେ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା ଦେହ ମୋର । ଓଠରେ ଓଠ ବାଜି କମ୍ପନ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା । ଆଖି ବୁଝି ଜାକି ହେଇ ପଡ଼ିଲି , ଜାଣି ନଥିବା ଭୟର ଭାୟାବହତାକୁ ଚିନ୍ତି ଚିନ୍ତି । 


ବନ୍ଦ ଆଖିରେ ଦିଶି ଗଲା ରିବନ ବନ୍ଧା ଦୁଇ ପଟକୁ ଦୁଇଟି ବେଣୀ ଛାଡ଼ି ଗାଁ ର ସବୁଜିମା ଭରା ପରିବେଶରେ ଏକ ବେପରୁଆ ଝିଅ । ଯୋଗୀ ମାନେ ଯେମିତି ଚକ୍ଷୁକୁ ସ୍ଥିର ରଖି ନିଜର ଶ୍ୱାସକୁ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତି , ମୁଁ ବି ସେ ଝାପ୍ସା ଦିଶୁଥିବା ବେପରୁଆ ଝିଅ କୁ ନିରିଖେଇ ଦେଖିବାର ପ୍ରୟାସ କରୁଥାଏ । ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥାଏ ତାର ପରିଚୟ । 


ଗୋଧୂଳି ଲଗ୍ନରେ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଡେଇଁ ଡେଇଁ ଆସୁଥିବା ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୌବନା ଝିଅକୁ ଦେଖି ମନରେ ମୋର ଈର୍ଷା ଭର୍ତ୍ତି ହେଇଗଲା । ତାର ଗୌରଙ୍ଗୀ ଦେହରେ ଲୋହିତ ରଙ୍ଗର ଅସ୍ତ କାଳୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟାଭା । ରୂପ ତାର ଭୁବନ ଜିଣୁଛି । 


ଗାଁ ଚଉପାଢ଼ି ରେ ରୁଣ୍ଡ ସମୂହ ନିଜକୁ ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଦର୍ଶନରୁ ବଞ୍ଚିତ କରି ପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି । କଣେଇ , ଲୁଚେଇ ସମସ୍ତେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି । କାହା ଆଖିରେ କାମୁକତା ପୂର୍ଣ ତ କାହା ଆଖିରେ ଆଶିଷ । ସେ ମତୁଆଲୀ ର କାହା ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ନଥିଲା । ସେ ନିଜ ଜୀବନର ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତର ସୁମଧୁର ତାନକୁ ଲୟେ ଭୋଗି ଚାଲିଥାଏ । 


ଆରେ ଆରେ ମୋ ନିବୁଜ ଆଖିରେ ବି ଏମିତି ଜଳ ଭର୍ତ୍ତି ହେଇ ଯାଉଛି ଯେ ! ମୁଁ ଏମିତି ବିଭୋର ହେଉଛି କାହିଁକି ଆଜି ? ଚିହ୍ନି ପକେଇଲି କି ସେ ଆଦ୍ୟ ଯୌବନା ମତୁଆଲୀ କୁ ? ହଁ ହଁ ମୁଁ ଜାଣିଛି ତାକୁ । ସେ ସେ ନୁହେଁ । ସେ ମୋ ବିଗତ ଦିନ । ମୋ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣିମ ଅତୀତ ସେ । ନିଜର ଅତୀତକୁ କଣ ଏମିତି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିହୁଏ ! ସେ ପୁଣି ଚଳନ୍ତି ଛାୟାଚିତ୍ର ସହ ! 


ମୁଦ ଆଖିରେ ବି ମୁଁ ମୋ ଓଠରେ ଖେଳୁଥିବା ହସକୁ ଅନୁଭବୀ ପାରୁଥିଲି । କିନ୍ତୁ ନା ସେ ହସକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁ ନଥିଲି । ମୁଁ ତ ମଜ୍ଜିଥିଲି ମୋର ସ୍ବର୍ଣ୍ଣିମ ଇତିହାସରେ । ଦେଖୁଥିଲି ମୋ ବାପାଙ୍କୁ , ବୋଉକୁ , ଭାଇ ମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ଭାଉଜ ମାନଙ୍କ ସହ ମୋର ଗ୍ରାମୀଣ ସମ୍ପର୍କୀୟ/ୟା ମାନଙ୍କୁ । ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିବା ଭଲ ପାଇବା ମୋତେ ବିଭୋର କରୁଥିଲା । ଭାବିବା ମାତ୍ରେ କଣ୍ଠ ବାଷ୍ପୀତ ହେଉଥିଲା ମୋର । ବୋଉର ଡାକ ଶୁଭିଲା ଏଥର । 


ଆରେ ଏ ମା ଅଳକା କୁଆଡ଼େ ଗଲୁ ଆରେ ? ମୋ ସୁନାଟା ପରା ଗଲୁ ଗଲୁ ନଳରୁ ପାଣି ଗରାଏ ଆଣିବୁ । କେତେ କାମ ଏଣେ ପଡ଼ିଛି ମୋର । 


ଏତିକି ଶୁଣି ଅନୁନୟରେ କୁହାଯାଇଥିବା ବୋଉର ସେ କଥାକୁ କ୍ରିୟାନ୍ଵୟନ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହୁଅନ୍ତେ , ମୋ ସହିତ କୁଟୁରେଇ ସବୁବେଳେ ଲାଗୁଥିବା ମୋ ବଡ଼ଭାଇ ଆଗେଇ ଆସି ଦୁଇ ହାତରେ ଦୁଇଟା ବାଲଟି ଧରି ବାହାରି ଗଲା ଘରୁ ପାଣି ଆଣିବାକୁ । 


ବାରଣ୍ଡାରେ ବସିଥିବା ବାପା ଚଢ଼ା ଗଳାରେ କହୁଥିଲେ , ଘରେ କଣ ଆଉ କେହି ନାହାଁନ୍ତି କି ? ମୋ ରାଜକୁମାରୀ ପାଣି ଆଣି ଯିବ ! 


ବୋଉ ହସୁଥିଲା ତ , ମୁଁ ବିଚଳିତ ହେଉଥିଲି । ଏତେ ପରିମାଣର ମମତ୍ୱର ବୋଝ ମୋ ଆଖିରେ ଲହରୀ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଉଥିଲେ । ନିଜର ପୂର୍ବ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲି ସଞ୍ଜବତୀ ବଳିବାକୁ । 


ଭାଉଜ ଚୁଡ଼ି ଝମଝମ କରି ମୋତେ ଇଶାରାରେ ଡାକୁଥିଲେ । କାଳେ ମୋ ସଞ୍ଜବତୀ ବଳିବାଟା ଭାଇ ଆଖିରେ ପଡ଼ିଗଲେ ଭାଉଜଙ୍କୁ ଶୁଣେଇ ଦେବେ ଦି କଥା । ଉଠିଗଲି ଭାଉଜଙ୍କ ପାଖକୁ । ମୋର ସନ୍ଦେହ ଠିକ ଥିଲା । 


ଦିଅ ରାଜକୁମାରୀ ସେ ସଞ୍ଜ ବଳିତା ମୁଁ କରି ଦଉଛି । 


ଭାଉଜ ତମେ ଏଇଠି ବସ ମୋ ପାଖରେ । ଭାଇ ଯଦି ଆଜି ତମକୁ କିଛି କୁହେ , ତେବେ ଆଜି ତାର ଦିନେ କୁ ମୋର ଦିନେ । ତମେ ବି ତ କାହାର ଝିଅ , କାହାର ଭଉଣୀ । ଭାଉଜ ଜୋର କରୁଥିଲେ ମୋ ହାତରୁ ନେଇଯିବାକୁ । ମୁଁ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ବସେଇଦେଲି ମୋ ପାଖରେ । ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ବୁଲେଇଆଣି ବସିଗଲେ ମୋ ପାଖରେ । ଏଣୁତେଣୁ କଥା ଗପିବା ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ମୋ ଭାବି ସ୍ବାମୀଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ । 


କିଏସେ ରାଜକୁମାର ? କେଉଁଠି ଅଛି ସେ ? ଆସିବ ମୋ ସୁନାନାକୀ ନଣନ୍ଦଙ୍କୁ ପକ୍ଷୀରାଜ ଘୋଡ଼ାରେ ନେଇଯିବାକୁ । 


କହିଲ ଭାଉଜ ମୋର ଘରେ ରହିବାଟା କଣ ତମ ମନରେ କଷ୍ଟ ଦେଉଛିକି ? 


ଭାଉଜ ମୋ ମୁହଁରେ ହାତ ଦେଇଦେଲେ । ଆଖି ତାଙ୍କର ପୁରି ରହିଥିଲା  ଲୁହରେ । ଆରେ ହୁଣ୍ଡି ତମେ ତ ମୋ ଆଖିର ତାରା । ଦଶ ବର୍ଷର ହେଇଥିଲ ତମେ , ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏ ଘରକୁ ବଧୂ ହେଇକି ଆସିଥଲି । ତମେ ଏକାହିଁ ମୋ ସଖୀ ଥିଲ । ନୂଆ ବଧୂର ଭଲମନ୍ଦ ବୁଝିବାକୁ ତମେ ଏକାହିଁ ତ ଆଗଭର ଥିଲ । ଗଛରେ ପିଜୁଳୀ ଟିଏ ପାଚିଲେ ଲୁଚେଇ ଆଣୁଥିଲ ତମ ବଡ଼ ଭାଉଜ ପାଖକୁ । ତମକୁ କଣ ମୁଁ ଅନ୍ତରରୁ ଦୂର କରିପାରିବି ? 


ହେଲେ ରାଜକୁମାରୀ ଆମେ ପରା ଝିଅ । ଆମକୁ ଯିବାକୁ ହୁଏ କାହାର ଅସଜଡ଼ା ଘର ସଜାଡ଼ିବାକୁ । 


ଭାଉଜଙ୍କର ସେଦିନର ସେକଥାକୁ ମୁଁ ଠିକ ବୁଝି ନଥିଲି । କେବଳ ଡରୁଥିଲି ମୁଁ । ବାପା , ବୋଉ ଭାଇମାନେ ଏବଂ ପରିଶେଷରେ ମୋ ଭାଉଜଙ୍କ ବିଚ୍ଛେଦ ଭାବିଭାବି । 


ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହିତ ବଢ଼ି ଚାଲିଲା ମୋର ଶାରୀରିକ ଏବଂ ମାନସିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ । ସଢ଼େଇ ଖେଳ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ ବି ତାର ବାସ୍ତବତା ପ୍ରତି ମନରେ ଜାଗି ଉଠୁଥିଲା ଜିଜ୍ଞାସା । ଏ ଭିତରେ ଶୃଙ୍ଗାର ପ୍ରତି ମନରେ ଅହେତୁକ ଦୁର୍ବଳତା ଆସିସାରିଥିଲା । ଘଣ୍ଟାଘଣ୍ଟା ଆଇନା ଆଗରେ ନିଜକୁ ଦେଖି ଈର୍ଷା କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲି । ରାତିରେ ସ୍ବପ୍ନ ଶୁଆଇ ଦେଲାନି । ବ୍ୟାଘାତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ସୁଖ ନିଦ୍ରା । ଅଚିହ୍ନା ରାଜକୁମାରଙ୍କ ସହିତ ଖୋଲା ଆଖିର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ରାତିଟା କମ ପଡ଼ିଲା । 


ଉନ୍ମୁକ୍ତ ବିହଙ୍ଗ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲା ବନ୍ଦୀର ଆନନ୍ଦ କୁ । କି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ! ବନ୍ଦୀରେ ପୁଣି ଆନନ୍ଦ ! ବଦଳିବାକୁ ଲାଗିଲା ଚାଲି ମୋର । ଉଠି ରହୁଥିବା ଆଖି ପଲକ ପଡ଼ି ରହିବାକୁ ଶ୍ରେୟସ୍କର ମଣିଲା । ଦେଖୁଥିବା ଆଖି ମୋର ନିଜର ରୂପ ଯୌବନକୁ ଚକ୍ଷୁ ଭୋଗ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା ମନରେ । 


କିନ୍ତୁ ସମର୍ପଣକୁ ଅପେକ୍ଷା ଥିଲା ପକ୍ଷୀରାଜ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ା ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ । ମୋର ଶାରୀରିକ ଓ ମାନସିକ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ମୋର ସାଂସାରିକ ଅନୁଭବୀ ଅଭିଭାବକ ମାନଙ୍କ ମସ୍ତିଷ୍କକୁ ଅଧିକ ଦାୟିତ୍ୱବାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ମୋତେ ସମର୍ପିବାର ପ୍ରୟାସରେ ଲାଗି ପଡ଼ିଲେ । ହାତ ଚକିରେ ବସାଇଥିବା ସେମାନଙ୍କର ନୟନ ତାରାକୁ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ଦୂରେଇ ଦେବାକୁ ଯତ୍ନଶୀଳ ହେଲେ । 


ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିରୋଧ କରି ନଥିଲି । ବିଚ୍ଛେଦର ଭୟାବହତାରେ ଶିହରିତ ହେଲେବି କିଛି ଅପରିଚିତ ଅଜଣା ଆନନ୍ଦର କଳ୍ପନାରେ ବିଭୋର ହେଉଥିଲି । ସେ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲା । ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରଟିଏ ଖୋଜି ଆଣିଲେ ମୋର ଅଭିଭାବକ ଓ ବନ୍ଧୁ ସହୋଦର ମାନେ । ହାତରେ ହାତରଖି ଦଶ ଦିଗପାଳଙ୍କୁ ସାଖି ରଖି ଉଭୟେ ଉଭୟଙ୍କ ପ୍ରତି ସମର୍ପିତ ରହିବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲୁ ଉଭୟଙ୍କୁ । 


ଆପଣାର ମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ବିଚ୍ଛେଦର କରାଳତାକୁ ସହ୍ୟ କରିବା ସହଜ ନଥିଲା । ପତ୍ର ପାଷାଣ ମଧ୍ୟ ଅଧୈର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଡ଼ନ୍ତି ସେ ସମୟରେ । କିନ୍ତୁ ଭୋଗିବାକୁ ଥିବା କିଛି ବିଦିତ ଆନନ୍ଦର କଳ୍ପନା ମୋତେ ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ କରି ରଖିଥିଲା । ଜନ୍ମର ଏରୁଣ୍ଡି ଡେଇଁ , ମରଣର ଏରୁଣ୍ଡିକୁ ପାରି ହେବାକୁ ସଶକ୍ତ ହୋଇ ଆଗେଇ ଆସିଲି । 


ନୂଆ ଘର , ନୂଆ ପରିବାର ଆଉ ନୂଆ ପରିଚିତ ମାନେ ମୋତେ ଓ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଅତି ସହଜରେ ଆପଣେଇ ନେଲେ । କୁଣିଆ ଭର୍ତ୍ତି ଘରେ ମୁଁ କେବଳ ମୋର ସେ ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥାଏ । ଟିକେ ଆଖି ପଡ଼ିଗଲେ ଶୂନ୍ୟ କବଳିତ ମନରେ ମୋର ସବୁଜିମା ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଯାଏ । 


ଆସିଗଲା ସେ ବହୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷିତ ମୁହୂର୍ତ୍ତ । ଚାରିକାନ୍ଥ ଭିତରେ ଆମେ ଦୁହେଁ । ବାସ୍ନା ପୂରିତ କୋଠରୀ । ଏ ସିନେମାରେ ଦେଖାଉଥିବା ପରି ସୁସଜ୍ଜିତ ପଲଙ୍କ ନଥିଲା ଆମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଥିବା ସେ କୋଠରୀ ଭିତରେ । ଦୀପଟିଏ ଜଳୁଥିଲା ସୁସ୍ଥ ଜ୍ୟୋତିର ଆଧାର ହୋଇ । ଷୋଳ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ମୁଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଏ । 


ବାହାଘରର ଭୋଜି ଦାୟିତ୍ୱ ବୁଝି ଅଧ ରାତିରେ ରାଜକୁମାର ପାଦ ଚାପି ଚାପି ଆସିଲେ କୋଠରୀ ଭିତରକୁ । ଆଖିରେ ମୋର ଆଖିଏ ନିଦ ଥିଲେବି ମିଳନ କାମ୍ୟ କଳ୍ପନା ମୋତେ ସତେଜ ଏବଂ ଉଜାଗର ରଖିଥିଲା । 


ସାତଜନ୍ମର ସାଥି ଏବଂ ମୋର ସମସ୍ତ ସମ୍ପର୍କକୁ ଏକାକାର କରିଥିବା ମଣିଷଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କରି ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଏକାନ୍ତରେ ମନଭରି ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲି । ହେଲେ ମୋ ଲଜ୍ଜା ତାହା କରାଇ ଦେଲାନି । 


ରାଜକୁମାର କୋଳେଇ ନେଲେ । ମୋ ହାତ ଧରି ବସେଇ ଦେଲେ । ଖୁବ ଗପିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ମୋ ପାଖରୁ କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ମୋତେ ନାନା ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲେ । ମୋ ପାଖରେ କହିବାକୁ ଅନେକ କଥା ଥିଲେବି ମୋ ଶବ୍ଦସବୁ ସ୍ୱାର୍ଥୀ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲେ । କେବଳ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ । ଭୋଗିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ସେ ଶବ୍ଦର ମାଧୁରୀ କୁ । ପତି ଦେବ ମୋର ଗପି ଚାଲିଥିଲେ ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ । 


କଥା କହୁଁ କହୁଁ ମୋତେ ଦ୍ଵନ୍ଦରେ ପକାଇ ଦେଲେ । ମୋ ପାଇଁ ଉପହାର ସଦୃଶ ଆଣିଥିବା ନାକ ଗୁଣାକୁ ମୋତେ ଦେଇ ମୋର ପସନ୍ଦ ନାପସନ୍ଦ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ । ଖୁବ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା ସେ ପ୍ରିତୀ ବୋଳା ନାକ ଗୁଣା । ଓଢ଼ଣୀ ଭିତରର ଅନ୍ଧକାରରେ ଚମକୁ ଥିଲା ଖଦ୍ୟୋତ ପରିକା । 


ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ହେଇଛି କହିଲା ପରେବି , ସେ ଜିଦି କରିଥିଲେ ମୋ ପସନ୍ଦର କିଛି ମାଗିବାକୁ । ତମକୁ ସ୍ୱାମୀ ରୂପରେ ପାଇ ମୁଁ ସବୁକିଛି ପାଇଛି । ଯେତେ ବୁଝେଇଲେ ବି ବୁଝୁ ନଥିଲେ ସେ । ଏକାଜିଦି ମୋତେ କିଛି ମାଗିବାକୁ ହିଁ ହେବ । 


କଣ ମାଗିବି ମୁଁ ? ସଂସାର ହାଟକୁ ନୂଆକରି ସଉଦା କରିବାକୁ ଆସିଛି ମୁଁ । ମନରେ ଏକାଗ୍ରତା ବି ନଥିଲା ସାଥି କୋଳର ପ୍ରିତୀ ଆଳାପରେ । କହୁଁ କହୁଁ କହିଦେଲି । 


ଆମଘରେ ମୋ ବାପା ମୋତେ ରାଜକୁମାରୀ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି । ଭାଇ ମୋର ମୋତେ ଚିଡ଼େଇଲେ ବି କେବେବି ମୋପ୍ରତି ରାଜକୁମାରୀ ଊଣା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଇନି । ବାହୁଡ଼ା ବେଳେ ବାପା ମୋତେ ତମ ହାତରେ ଟେକି ତମକୁ ବାହୁଡ଼ାଇଲେ । ମୋ ବଡ଼ଭାଇ କିନ୍ତୁ ଅଧୈର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ବେହୋସ ହେଇଯାଇଥିଲା । ଭାଉଜ ବି ରାଜକୁମାରୀ ଡାକନ୍ତି ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ । 


ମୁଁ ତାହାଲେ ଆଜିଠାରୁ ଜଣେ ରାଜା ? ଏକଥା କହି ଜୋରରେ ହସିଥିଲ । ତମ ହସର ଶବ୍ଦ ଆମ ଭିତରର କୋଳାହଳକୁ କୋଠରୀ ଭିତରକୁ ନଯିବ ବୋଲି ମୁଁ ଜୋରରେ ତମକୁ ଚିମୁଟି ଦେଇଥିଲି । ତମେ ଆଃ କରି ଜୋରରେ ଚିଲେଇ ଥିଲ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ । 


ଆଜିଯାଏ ମୋ ନଣନ୍ଦ ମୋତେ ଏକଥା କହି ଉପହାସ କରନ୍ତି । କଣ ଏମିତି କଲକି ଭାଉଜ ? ଭାଇମୋର ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲା । ତମେ ଅନାଡ଼ି ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଆଜିଯାଏ କୁହେ । ଚିତ୍କାର ପରେ ମୋତେ ପୁଣି ପଚାରିଥିଲ ତମେ , ମୋର କଣ ଦରକାର ବୋଲି । 


ଦେଖ ଯଦି କେହି ପାଖରେ ନଥିବେ ତାହେଲେ ମୋତେ ମହାରାଣୀ ବୋଲି ଡାକିବ । ଏତିକି କଥା ଦିଅ । କିଛି ସମୟ ତମେ ଚିନ୍ତା କଲ । ମୁଁ ବି ନୀରବରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଏ ଉତ୍ତରକୁ । 


ତମେ ତାହା ହେଲେ ମୋତେ ରାଜା କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ ସାରିଛ ? ହଉତେବେ ଆଜିଠାରୁ ମୁଁ ତମକୁ ମହାରାଣୀ ଡାକିବି । ନିଶ୍ଚୟ ଡାକିବି । ତମକୁ ମହାରାଣୀ ଡାକିବାର କୌଣସି ସୁଯୋଗ ମୁଁ ହାତଛଡ଼ା କରିବି ନାହିଁ । କଥା ଦଉଛି ମୁଁ କଥା ଦଉଛି । 


ଏଭିତରେ ତମେ ମୋ ମଥାରୁ ଓଢ଼ଣୀ ଖସେଇ ଦେଇଥିଲ ମୁଁ ଜାଣି ପାରି ନଥିଲି । ମାଖି ଦେଇଥିଲ ଗୋଟେ ପ୍ରିତୀ ଚୁମ୍ବନ ମୋ ଓଠରେ । ସହ୍ୟ କରି ପାରୁନଥିଲି ପ୍ରଥମ ପ୍ରିତୀ ଛୁଆଁର ସେ ମାଦକତା । କଣ୍ଠ ରୋଧ ହେଉଥିଲା ମୋର । କିନ୍ତୁ ତମକୁ ବାରଣ କରିବାକୁ ବି ଇଚ୍ଛା ହେଉନଥିଲା । ଚାରି ଆଡ଼ ଅନ୍ଧକାର ଲାଗୁଥିଲେ ବି ତମ ବାହୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକୁଳିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲି । ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା ପ୍ରିତୀ ପର୍ବ । ମୋ ଭିତରର ନାରୀ ସହିତ ତମେହିଁ ସେଦିନ ପରିଚିତ କରାଇଲ ମୋତେ । ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୌତିକ ଆନନ୍ଦର ସାଗରରେ ବୁଡ଼ିଗଲି ମୁଁ । ଧରିତ୍ରୀ ଅସ୍ଥିର , ସାଗର ଅଥୟ , ପବନ ପ୍ରଖର ଥାଇବି ମୁଁ ନିର୍ଭୟରେ ନିଜେ ନିଜର ନୂଆନୂଆ ପରିଚୟ ମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅବଗତ ହେଉଥିଲି । ସେଦିନର ସେ ରାତି ଦଣ୍ଡକରେ ଶେଷ ହୋଇଗଲା ପରି ଲାଗିଲା । ଖାଲି ସେଦିନ ନୁହେଁ ତମେ ପାଖରେ ଥିଲେ ପ୍ରାୟ ସବୁରାତି ସେମିତି ଲାଗେ । ଦିନ , ମାସ , ବର୍ଷ ଏମିତି ବିତି ଚାଲିଲା । ଆମେ ଦୁଇରୁ ତିନି , ତିନି ରୁ ଚାରି ହେଲେ । ଦାୟିତ୍ୱ ବଢ଼ିଲା ପାଲାମାନେ ବଢ଼ିବା ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ । ତୁମ ଆଖିରେ ମୁଁ ପୂର୍ବପରି ଭଲପାଇବା ଦେଖି ଖୁସିରେ ଫାଟି ପଡ଼େ । 


ତାପରେ ତମର ବଦଳି । ଏକ ଆତ୍ମା ଦୁଇଟି ଶରୀରର ବିଚ୍ଛେଦ । ଇଚ୍ଛା ନଥାଇ ବି ନୀରବ ରହିଲି । ଖାଲି ପ୍ରେମରେ ପେଟ ଭୋକର ଜ୍ୱାଳା କଣ ନିର୍ବାପିତ ହୁଏ ? କିନ୍ତୁ ତମେ ଗଲା ଦିନୁ ମୁଁ କୌଣସି ବି ରାତି ସୁଖ ନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇନି । ତମେ ଆସିଲେ ବି ଆସନ୍ତାକାଲି ଚାଲିଯିବା କଥା ଭାବିଭାବି ବିନିଦ୍ରରେ କାଟେ ରଜନୀ । 


ସାଧନ ଥାଇବି ମୁଁ ଭୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ରୁହେ । ଆଉଗୋଟେ କଥା , ସବୁବେଳେ ଦେହ ଭୋଗିବାକୁ ଚାହେଁନି । କେବେକେବେ ଦେହ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ୱାସନା ଖୋଜେ । ଆଉ ମନ ଚାହେଁ ଭୋଗିବାକୁ । 

ମାନସିକ ଭୋଗଟା ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦାୟକ । ଦେହଭୋଗ ଉପରେ ମୁଁ ସଦା ବିଜୟୀ । କିନ୍ତୁ ମାନସିକ ଭୋଗ ବିଚଳିତ କରେ ମୋତେ । ନିଶାସକ୍ତା ହୁଏ ମୁଁ । ମାନସିକ ଭୋଗ ସ୍ୱାମୀ ନୁହେଁ ସାଥିଟିଏ ଖୋଜେ । ସମ୍ପର୍କ ଦେଖେନି ସେ । ଲଙ୍ଘିଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ସବୁ ସୀମା । ପାରେନି ମୁଁ । ହୁଏତ ସେ ସମୟରେ କାହାର ପାଦ ଚିପା ଚାଲିକୁ ମୁଁ କର୍ଣ ଗୋଚର କରିପାରେନି । ଦୈହିକ ଉନ୍ମାଦନା ନଥାଇ ବି ମନଝୁରେ ସାଥିପାଇଁ । ହୁଏତ ମନ ଆଶ୍ୱାସନାକୁ ଝୁରେ । ମୁଁ ଭୋଗ ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ତମ ଦୂରତା ଅସହ୍ୟ ମୋ ଲାଗି । 


ଗାଁ ମୁଣ୍ଡ ବରଗଛ ତଳେ କୁଡ଼ିଆ ଖଣ୍ଡେ କରି ରହିଥିବା ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଦେଖେ । ନା ଉପାସର ବେଦନା ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ନା ଅଭାବର କ୍ଳେଶ । ପରସ୍ପର ପାଖରେ ରହି କି ଆନନ୍ଦକୁ ସେ ଭୋଗୁଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ କଥା ଭାବିଲେ ମୁଁ ନିଜେ ଯେ କେତେ ଦରିଦ୍ର ତାହା ଭଲଭାବେ ଜାଣିପାରେ । 


ଦରିଦ୍ର କଣ ଖାଲି ଧନର ଥାଆନ୍ତି ? ଧନର ଅର୍ଥ କଣ ସୁନା , ରୂପା ଟଙ୍କାକୁ ହିଁ ବୁଝାଏ ? ଯେଉଁଠି ମାନସିକ ଶାନ୍ତି ଥାଏ ସେଠି ଏସବୁର କଣ ଆବଶ୍ୟକ ? କିଛି ନାହିଁ । ମୋର କଣ ଅଭାବ ଅଛି ଏସବୁରେ ? ସବୁତ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ । କେବଳ ତମେ ନାହଁ । 


ଏ କୋଇଲି ପରି ମୋ ଅନ୍ତରର ଚିତ୍କାରକୁ ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ପାଉନି ମୁଁ । ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ଆଶା ମୋର ଆଶାରେ ହିଁ ରହିଯାଉଛି । କୋଇଲି ପରି ମୁଁ କେମିତି ଚିତ୍କାର କରି ଡାକିବି ମୋର ପ୍ରିୟତ୍ତମଙ୍କୁ ? ସାମାଜିକ ବନ୍ଧନର ଶିକୁଳୀରେ ମୁଁ ବନ୍ଦୀ । ଝୁରିଝୁରି ଅନିଦ୍ରା ରହିବା , ଅବଶେଷ ଅବସ କୁ କଳ୍ପନା କରି ଅସ୍ଥିର ହେବାହିଁ ସାର ମୋ ଲାଗି । ସମ୍ପର୍କର ସୂକ୍ଷ୍ମ ବନ୍ଧନକୁ କାଟି ଟିକଟିକ କରିବା କଷ୍ଟ ନୁହେଁ । 


କେତେଥର ଉଦ୍ୟତ ହେଲିଣି ମଧ୍ୟ ଫିଙ୍ଗି ଦେବାକୁ ବିଶ୍ୱାସର ଏ କଣ୍ଟକିତ ରେଶମୀ ଡୋରକୁ । ନା ସତୀ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛାଥାଏ ନା ମହିୟସୀ ହେବାକୁ । 


ତମର ସେ ମହାରାଣୀ ଡାକ ମୋତେ ଭିଡ଼ି ଧରିଛି ସର୍ବଦା । ଚାହିଲେବି ମୂକୁଳି ପାରୁନି ମୁଁ ମହାରାଣୀ ଡାକର ସେ ବାଡ଼ ନଥିବା ପଞ୍ଜୁରୀ ଭିତରୁ । 


ଏତେ ରାତିରେ କିଏ ଡାକିଲା ଏମିତି ! 


ମହାରାଣୀ.... ମହାରାଣୀ । 


ଇଏ ସିଏ ନୁହଁନ୍ତି ତ ? ଧାଇଁଗଲି ମୁଖ୍ୟ ଦରଜା ନିକଟକୁ । ଦରଜା ସେପାଖରେ ଘଟିବାକୁ ଥିବା ଘଟଣା ଅଘଟଣ କୁ ଖାତିର ନ କରି । 


କବାଟ ଖୋଲି ଦେଇ ଶିଆଳି ଲତା ପରି ଗୁଡ଼େଇ ହେଇଗଲି ତାଙ୍କ ଦେହରେ । ତାଙ୍କ ମୁହଁ ନଦେଖି ବି ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲି ଇଏ ହିଁ ମୋ ରାଜା । ତାଙ୍କ ଦେହର ବାସ୍ନା ହିଁ ମୋତେ ତାଙ୍କ ପରିଚୟର ପ୍ରଣାମପତ୍ର ଦେଉଥିଲା । 


ଆଖିରୁ ଧାରଧାର ଲୁହ ବହିଯାଉଥିଲା । ପାଇବାର ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୁ ନୁହେଁ । ବରଂ ପୁଣି ଥରେ ବିଚ୍ଛେଦର କଳ୍ପନା ଥିଲା । 


ଆରେ ଏ ମହାରାଣୀ ଘରକୁ ଚାଲ । ତମକୁ ବହୁତ କିଛି କହିବାକୁ ଅଛି ମୋର । ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ହାତ ଦେଇଦେଇ ମୁଁ ବି ନୀରବ ରହିଲି । ମୋ ମାନସିକ ଭୋଗ ଏବଂ ଦୈହିକ ଆଶ୍ୱାସନାର ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଆତ୍ମସାତ୍ କରୁଥିଲି । 


ମହାରାଣୀ ଲୁହ ଝରାଉଛ କାହିଁକି ? ଜାଣିଛ ମୋର ବଦଳି ହେଇଛି ପୁଣି । ଏଇ ଗାଁ କୁ । ଆଉ ତମକୁ ଛାଡ଼ି କୁଆଡ଼େ ଯିବିନି । ସବୁଦିନେ ମୁଁ ତମର ଏବେ । ଚାଲ ମହାରାଣୀ ଘରକୁ ଚାଲ । 


କୋଇଲି ଟି ପୂର୍ବପରି ଜାରି ରଖିଥିଲା ତାର କୁହୁତାନ । ଥକି ପଡ଼ି ନଥିଲା ସେ । ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟତ୍ତର ମିଳିଲା । ଏ ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ବି ତା ସାଥି ଝୁରୁଛି ତାକୁ ? ଚାଲିଲା ସେମାନଙ୍କ ମାନସିକ ଭୋଗର ପ୍ରିତୀ ପର୍ବ । କୁହୁ ତାନର ଜବାବରେ କୁହୁତାନ । ସୁରିଲି ତାନରେ ବି ପୁଣି ଅସୀମ ରାଗ ରୁଷା , ମାନ ଅଭିମାନ ଭରି ରହିଥିଲା । 


ମୁଁ ଆନମନା । ପତି ମୋର ମାଖି ଦେଇଥିଲେ ଚୁମ୍ବନଟିଏ । ଏବେ କିନ୍ତୁ ବଳ ପ୍ରୟୋଗ କରି ନିଜକୁ ଅଲଗା କରିଥିଲି ମୁଁ । ମାନସିକ ଭୋଗର ଜ୍ବାଳାରୁ ମୂକୁଳି ଦୈହିକ ଆଶ୍ୱାସନାର ଶୀତଳ ଝରଣାରେ ସ୍ନାନ ରତା ମୁଁ । 


ଚାଲିଲ ଚାଲିଲ । ଖାଇବାକୁ ଦିଏ ତମକୁ । 


ମହାରାଣୀ , ଏତେବେଳେ ତମର ମନେ ପଡ଼ିଲା ମୋ କଥା ? 



Rate this content
Log in

More oriya story from ABhimanyu Panda

Similar oriya story from Romance