ସୀତା ହରଣ

ଶୁଣ ହୋ କୋବିଦେ ସୀତା ଚୋରୀ ରସ

ମାୟା ମୃଗ ଧାଇଁ ପ୍ରବେଶ ବନସ୍ତ  ଯେ

 ତାର ପଛେ ପଛେ ଧାନ୍ତି ରଘୁ ରାଣ

ହରିଣ ଉଚାରେ ତ୍ରାହି ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଯେ ।

ଜାନକୀ ଶୁଣି , ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଙ୍କୁ ଖେଦିଲେ

ଦ୍ୱାରେ ତିନି ଗାର ଟାଣି ସେ ଚଳିଲେ ଯେ

ଏ ଗାର ଡେଇଁବ ନାହିଁ କେବେ ହେଲେ

ମୁଁ ଆସିବା ଯାଏଁ ବସି ଥିବ ଭଲେ ଯେ ।

ରାମ ଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟ କୁ

ପ୍ରବେଶିବା ଚାହିଁ ରାବଣ ମାୟାକୁ ଯେ

ଘେନି ତପସ୍ୱୀ ବେଶେ ଯାଇ ପ୍ରବେଶେ

ଭିକ୍ଷା ଦିଅ ପ୍ରାଣ ଯାଏ ମୋ ଉପାସେ ଯେ ।

ବୋଇଲେ ବସ ଜାନକୀ କିଛି କ୍ଷଣ

ଫରନ୍ତୁ ବରଦେବର ନେବ ଦାନ ଯେ ।

କଟାଳ କରଇ ରାବଣ ଭୋକ ରେ

କାତର ହେଉଛି , ପୁଣି ଯେ ଶୋଷ ରେ ଯେ ।

ଭିକ୍ଷା ଦିଅ ରକ୍ଷା କର ମୋର ପ୍ରାଣ

ବ୍ରହ୍ମ ହତ୍ୟା ପାପ ନ କର ଗ୍ରହଣ ଯେ ।

ତରଳାକ୍ଷୀ ଜାନକୀ ମତି ତରଳ

 ଅଥୟ ହୋଇ ସେ ଦାନେ ଅଗ୍ରସର ଯେ ।

ବୋଇଲେ ଏଠାକୁ ଆସି ଘେନି ଯାଅ

ରାବଣ ଭାଷଇ ଆଣି ଏଠି ଦିଅ ଯେ ।

ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଙ୍କ ଗାର , ଗୀର , ବିସ୍ମରଣ

ହେଲା ଡେଇଁ ଗଲେ ତାହା ତତ କ୍ଷଣ ଯେ ।

ଉଭା ହୋଇ ଗଲେ ରାବଣ ସମୀପେ

ଖସିଲା ଭିକ୍ଷା ଥାଳି ଝିଙ୍କିଲା କୋପେ ଯେ ।

ପୁଷ୍ପକେ ସହସା ପୁଷ୍କରେ ଗମନ

 ସୀତା ଚୋରୀ ନିଏ ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ଯେ ।

କିଛି ଦୂରେ ପଥ ରୋଧିଲେ ଜଟାୟୁ

ଖଡଗ ଧରି ପକ୍ଷ ଛେଦିଲା ସେହୁ ଯେ ।

ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ କୁ ଗତି କରି ଯାନ

ଖରେ ପ୍ରଖର ବେଗେ କରେ ଗମନ ଯେ ।

ପ୍ରବେଶ କରେ ଯାଇ ସେ ଲଙ୍କା ପୁରୀ

ଅଶୋକ ବନେ ଥିଲେ ବହୁ ଅସୁରୀ ଯେ 

ଜଗାଇ ରଖେ ତାଙ୍କୁ ଓହ୍ଲାଇ ତହିଁ

ରହିଲେ ଖେଦ ଭରେ ସୀତା ସୁମୁହିଁ  ଯେ ।