ଶୀତ ଆମ ମିତ

ବାରମାସ ପରା ଛଅ ଋତୁ ଅଟେ

ଆସନ୍ତି ସମୟ କ୍ରମେ

ଜୀବ ଜଗତକୁ ତାଙ୍କ ଦାନ ଦେଇ

ବାହୁଡନ୍ତି କାଳ ବଳେ ।

ଶୀତ ଆମ ମିତ ଜାଣଇ ଜଗତ

ଶୀତ ଅଟଇ ନିଆରା

ସବୁଜ ଘାସରେ ମୁକୁତାର ବିନ୍ଦୁ

ଆହା କେତେ ମନୋହରା ।

ଶୀତ ଆମ ମିତ ସବୁଜ କ୍ଷେତରେ

ସୁନାର ଲହଡି ଭାଙ୍ଗେ

କୃଷକର ମନ ପୁରି ଉଠୁଥାଏ

ଦେଖି ଦେଲେ କ୍ଷେତ ଆଡ଼େ ।

ଶୀତ ଆମ ମିତ ଆଣଇ ମଉଜ

ମହୋତ୍ସବେ ଯାଏ ଦିନ

ପ୍ରଥମାଷ୍ଟମୀରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଅଇ

ପରବ ପର୍ବାଣୀ ମାନ ।

ଶୀତ ଆମ ମିତ ଅଳପ ଖରାରେ

ବସିବାର କେତେ ମଜା

ପାଣି କାଦୁଅର ଝାମେଲା ନଥାଏ

ନ ଥାଏ ଖରାର ସଜ୍ଜା ।

ଶାଗ ପରିବା ଯେ ବାଡିରେ ବାଡିରେ

ନିରୋଗ ଜୀବନ ଦିଏ

ଶୀତ ଆମ ମିତ ଆମ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ

କେତେ ଚିନ୍ତା କରୁଥାଏ ।

ଶୀତ ଆମ ମିତ ସକାଳ ଧୁନିରେ

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମେଳି କରେ

ଦୁଃଖ ସୁଖ ବଣ୍ଟା ଖବର ସମୀକ୍ଷା

ସବୁର ମୂଳ ଯେ ସିଏ ।

ଶୀତ ଆମ ମିତ ଖାଇବା ମଉଜ

ଦିଏ ଶୋଇବା ଆରାମ

ଜଗତକୁ ଖାଦ୍ୟ ଭଣ୍ଡାର ଦେଖାଏ

ପ୍ରକୃତିକୁ ଦିଏ ପ୍ରେମ |

ଶୀତ ଆମ ମିତ ପର୍ବ ପର୍ବାଣୀର

ପସରା ମେଲେଇ ଦିଏ

ସଂପର୍କର ସୂତ୍ର ଦୃଢ କରାଏ ଯେ

ସଂସ୍କୃତିର ଗାଥା ଗାଏ ।

ହେଲେ ଶୀତ ମିତ ଆସୁ ଅଛି ସତ

ଆଗ ଭଳି ରହୁ ନାହିଁ

ପରିବେଶ ସନ୍ତୁଳନ ହରାଇଛି

କହୁ ଅଛି ମୁହଁ ଚାହିଁ ।

ଜୀବନ, ଜୀବିକା ଅବା ନିରୋଗତା

ଶୀତ ମିତ ଆମ ଲୋଡା

ଧରା ପରେ ଋତୁ କ୍ରମେ ନ ଆସିଲେ

ଜୀବନ ହେବ ଅଲୋଡା ।

ଋତୁ କ୍ରମକୁ ତ ସଜାଡିବା ଚାଲ

ଶୀତ ମିତ ଯେ ନ ରୁଷୁ

ଏ ଧରା ବକ୍ଷରେ ତା ସମୟ କ୍ରମ

ଭୋଗ କରି ସିଏ ହସୁ ।

ପରିବେଶ ପାଇଁ . ଜୀବ ଜଗତକୁ

ଋତୁ କ୍ରମ ସଦା ଲୋଡ଼ା

ସନ୍ତୁଳିତ ପରିବେଶ ନ ରହିଲେ

ସବୁ ହେବ ଅସଜଡା ।

ଏବେ ବି ସମୟ ହାତ ଠାରି କୁହେ

ମଣିଷ ଗୁରୁତ୍ଵ ଦିଅ

ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢି କଥା ମନେ ଭାବି

ପଦକ୍ଷେପ ସଦା ନିଅ ।

ଶୀତ ଆମ ମିତ କଷ୍ଟ ଦିଅ ନାହିଁ

ଅସମୟେ ନ ଲେଉଟୁ

ଆମ ପାଖେ ରହି ଖୁସୀରେ ଖୁସୀରେ

ଆମ ଠୁ ବିଦାୟ ନେଉ ।।