ପଦ୍ମତୋଳା

ଲକ୍ଷେଭାର ପଦ୍ମ ଦେବୁକି କହ୍ନାଇ 

ନଥିବ ପାଖୁଡା ମିଶା କି ଗୋବିନ୍ଦ ହରି..

ମୁଣ୍ଡରେ ବାନ୍ଧିଣ ଠେକା 

ନାଗଧୂନ ବଜାଉଛି କେଳା

ପେଡିରେ ପୂରାଇ ହାତ

କାଢୁଅଛି ଜାତି ଜାତି ସର୍ପ ।

ଚିହ୍ନାଇ କହୁଛି ଭାଇ ହେଇ ଦେଖ 

ଛଡାଇଛି ଏବେ କାତି ଫଣାରେ କଠଉ ଚିହ୍ନ 

ଏହିଟି ଗୋଖର ,

ଇଏ ତମ୍ପ ,ଅହିରାଜ, ପଦ୍ମନାଗ

ମହାଗରୁ ଏହା ଅଜଗର ।

ଚର୍ତୁପାର୍ଶ୍ବେ ଲାଗିଥିଲା ଦର୍ଶକ ଗହଳୀ

ଶୁଭୁଥିଲା ରହି ରହି ଘନ କରତାଳି

କହୁଥିଲା ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରେ ସାପୁଆଟି

ପାଟିରେ ତା ନବାଜେ ବାଟୁଳି ,

ରଖିଛି ଜାରମହୁରା ପାଶେ ତାର ଗଦ

ବିଷଧର ଦାନ୍ତସବୁ ଦେଇଛି ସେ ଝାଡି

ବିଷଧର ଗହଣେ ତା ବିତୁଅଛି ରାତ୍ର ଦିନ

ପାଳୁଛି ପେଟପାଟଣା ଗାଁ ଗାଁ ବୁଲି

ଜଣା ତାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଗାରେଡ଼ି ।

ରଖିଛି ସେ ମହୌଷଧି ମନ୍ତୁରା ତାବିଜ

ନେଇ ପାର ମୂଲ୍ଯ ଦେଇ ଯିଏ କେହି

ସାଧାରଣ ଦିବ୍ଯ ଚେରମୂଳି 

ବିଶ୍ବାସକୁ ମୂଳକରି ଦେଖଣାହାରୀଙ୍କ ମୁଣା

ହୋଇଯାଏ ଖାଲି ।

ଧନ୍ଯ ବିଦ୍ଯା ଭୋଜବାଜି ,ଡିବିଡିବି ବାଇଦ ବାଜଣା

ଭେଳିକି ଓ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ ବାଟବଣା

ବିକଟାଳ ଅଟ୍ଟହାସ୍ଯ କରେ କଂସାସୁର

ପିଉଥିଲେ ପିଉଛନ୍ତି ଆଖିବୁଜି ବିଷଧର କ୍ଷୀର

ଜଣାନାହିଁ ପ୍ରଦୂଷଣ କେବେ ହେବ ଦୂର 

ଜୀବନ କାଳିନ୍ଦୀ ତଟ ହେବ ସୁନିର୍ମଳ 

ହେବ ପୁଣି ବୃନ୍ଦାବନ ଗୋପପୁର

ସବୁଜ ସୁନ୍ଦର ।