ନାରୀ ନାରାୟଣୀ

ନୁହେଁ ବୋଲି ମୁହିଁ କାହାରି ଅରୀ

 ନାମ ଅଟେ ମୋର ନାରୀ

ସୃଷ୍ଟି ସର୍ଜନା ର ଆଦ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ମୁଁ

ପରଶେ ଅମୃତ ବାରି ।

ଜୟା, ଜନନୀ ଓ ଭଗିନୀ ରୂପରେ

ଚୀର ବନ୍ଦନୀୟ ମୁହିଁ

ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପେ ଜଗତର ହିତେ 

ନିଜକୁ ମୁଁ ସମର୍ପଇ ।

ଓଠେ ମୋର ଥାଏ ମଧୁର ବଚନ

ବକ୍ଷରେ ଅମୃତ ଧାରା

ସୁକୋମଳ ମନ ଶାନ୍ତ ସ୍ନିଗ୍ଧ ପ୍ରାଣ

ହୃଦୟ ତ୍ୟାଗ ରେ ଭରା ।

କବି ର କଳ୍ପନା ସଙ୍ଗୀତ ମୂର୍ଚ୍ଛନା

ଶିଳ୍ପୀ ର ରଙ୍ଗ ତୂଳୀ

ସବୁଠି ଭରିଛି ନାରୀର ସ୍ୱାକ୍ଷର

ନାରୀ ମୁଁ ଯେ ନାରାୟଣୀ ।

କନ୍ୟା ରେ କାଲିକା ମାତୃ ସୁରଭିତା

ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ପୂଜିତା ମୁହିଁ 

ମୋର ଶୁଭାଶିଷ ପାଇଥିବା ଜନ

ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ହିଁ ଭୁଞ୍ଜିଥାଇ ।

ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ ନାରୀ ଟିଏ କେବେ

 ଜାଳେ ନାହିଁ ସଂଜ ବତୀ

ଜଳୁଥାଏ ନିଜେ ସଳିତା ପରା ଏ

ବାଣ୍ଟି ଥାଏ ସୁଖ ଶାନ୍ତି ।

ମାଗେ ନାହିଁ ତ୍ୟାଗ, ମମତା ପାଉଣା

କରେନାହିଁ କେବେ ରୋଷ

ଯଦି ଅତ୍ୟାଚାର ସଂସାରେ ବଢ଼ଇ

ଧରେ ପୁଣି ବିଶ୍ଵରୂପ ।

ବ୍ୟଭୀଚାରୀ ନର କଲେ ଅତ୍ୟାଚାର

 ହୁଅଇ ପତନ ତାର

ମହା ପରାକ୍ରମି ରାବଣ ନିଧନ

ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ଲଙ୍କା ଛାରଖାର ।

ପୋଥି ପୁରାଣ ଓ ଇତିହାସ ଠାରୁ

 ଅଧୁନା ସମାଜ ଯାଏ

ସବୁ ବିଲୟ ର କାରଣ ମୂଳରେ

ନାରୀ ଆଖି ଲୁହ ଥାଏ ।

ବିଧାତା ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟି ଅଟେ ନାରୀ

କର ତାକୁ ସନମାନ

ଯେଉଁ ଘରେ ଥାଏ ନାରୀର ମର୍ଯ୍ୟାଦା

ବଢ଼ୁ ଥାଏ ଯଶ ମାନ ।