ମୃତ୍ୟୁ ମୋ ମିତ

ମୃତ୍ୟୁ ମୋ ଦୁଆରେ କରାଘାତ କଲା

କାହିଁକି ମୁଁ ଜାଣେନାହିଁ

ତା ହେମାଳ ହାତେ ଦେହକୁ ମୋହର

ଦେଇଥିଲା ଧିରେ ଛୁଇଁ I

ଜୀବନ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବିନେଲି ତାକୁ

ଧାଇଁଲି ତା ପଛେ ପଛେ

କେମିତି ଅବା ମୁଁ ଜାଣି ପାରିଥାନ୍ତି

ଜୀବନକଥା ସେ କହୁଥିଲା ମିଛେମିଛେ I

ମୃତ୍ୟୁ କୁ ମୁଁ ଏତେ ଭଲ ପାଇଗଲି

ପାଗଳ ହେଲି ତା ପାଇଁ

ଜୀବନକୁ ପର କରିଦେବି ଭାବି

ତା ପଛରେ ଗଲି ଧାଇଁ I

କହିଲା ସେ ମୋତେ ଅତି ଆଦରରେ

ନୁହେଁ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ତୋର

ଦୁଃଖ ବାଣ୍ଟିବାକୁ ଘୁରି ମୁଁ ବୁଲୁଛି

ଜୀବନ ମୁଁ ନୁହେଁ କାର I

ତଥାପି ମୁଁ ତୋର ପାଖେପାଖେ ଅଛି

ବାନ୍ଧିଛି ପ୍ରୀତିର ଡୋରୀ

ତୋ ଦୁଃଖରେ ଖୁସି ହେବି ମୁଁ ସର୍ବଦା

ଛଳନାରେ ତୋର ସୁଖକରିନେବି ଚୋରି I