जादू

आयुष्य आहे भाऊ,

एक जादूचा खेळ .

आयुष्य आहे एक रोमांच.

आयुष्यात येते,

एक भोळी नारी अणं,

'धङधाकट मानसाला ,

 लावते मग वेड़ .

एकदा लागल वेड़

नाही राहत मग,

वेळेच त्याला भान,

दिवस आणी रात्र,

दोन्ही वाटते समान .

एक एक भेटी साठी,

जीवाचा आटापीटा.

एक सारख्या घरासमोर,

दिवस रात्री खेटा .

संपल्या एकदाच्या खेटा,

मग होते सुरु रोमांचित खेळ.

जी वेळ,

लावत होती वेड .

ती वेळ आता

खायला धावते .

बंधनाच कोयत,

माग माग धावते .

इथ नको जाऊ,

तीथ नको जाऊ .

इकडे नको पाहू,

तीकडे नको पाहू.

रात्र अणं दिवस,

घाबरुन राहते भाऊ.

आवडी निवडी,

गुंडाळून ठेवते भाऊ.

भेंडीची भाजी,

पनीर सारखी वाटते .

खारट झाली तरी,

ताट घेऊन चाटते .

छोटया,मोठया गोष्टीचा,

होते मोठा बाऊ .

मुंग गीळून बसते,

दयता सारखा भाऊ.

अस नाही भाऊ,

तीला नाही कळत,

सगळ तीला कळते .

कळल की मगं,

वड्याच तेल,

वांग्यावर काढते .

एवढया मोठया,

ढाण्या वाघावर,

होते जबान सैल.

कधी वाटते चक्रम,

अन...

कधी वाटते बैल .

हीच आहे भाऊ,

खरी मोठी जादू.

म्हणून सांगतो एकदा,

रोमांचीत आहे,

जीवन मोठ भाऊ.

बाऊ केला तर,

खायला धावते.

गाऊ केला की मग,

मधूर संगीत वाहते.