થોડું બેસીએ

લાગણીની ઓઢી ચાદર તો કબર સુધી તણાઈ છે,

રાતો સૂરજ પોઢી આદર તો જીગર સુધી વણાઈ છે,

ઢીલાશ ને કચાશ નજરું મા ના જીવ સુધી જણાઈ છે

વહાલ-મમતા-લાગણી શબ્દના શબ સુધી ભણાઈ છે.