Participate in the 3rd Season of STORYMIRROR SCHOOLS WRITING COMPETITION - the BIGGEST Writing Competition in India for School Students & Teachers and win a 2N/3D holiday trip from Club Mahindra
Participate in the 3rd Season of STORYMIRROR SCHOOLS WRITING COMPETITION - the BIGGEST Writing Competition in India for School Students & Teachers and win a 2N/3D holiday trip from Club Mahindra

Srimani Priyadarsini

Romance Fantasy Others


4.5  

Srimani Priyadarsini

Romance Fantasy Others


ସାତ ଜନ୍ମର ସାଥି

ସାତ ଜନ୍ମର ସାଥି

12 mins 225 12 mins 225

          

     ରାଜେଶ୍ ମହାପାତ୍ର ଓରଫ୍ ରାଜୁ ବୟସ ୨୭ ବର୍ଷ । ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଏକ ସରକାରୀ ଚାକିରି କରିଥିଲା, ସେ ଓ ତା ସାଙ୍ଗ ବିନୁ ସେଠାରେ ଭଡ଼ା କରି ରହୁଥିଲେ । ସମୟ ସକାଳ ୮.୩୦ ମିନିଟ୍ । ରାଜୁ ତରତରରେ ଟିଫିନ୍ ବକ୍ସ ଧରି ଅଫିସ ବାହାରି ଯାଉଥିଲା ।

ରାଜୁ - ଆରେ ସାଙ୍ଗ ବିନୁ ମୁଁ ଏବେ ଚାଲିଲି । ତୁ ରୁମ୍ ରେ ତାଲା ଦେଇ ଯିବୁ ।

ବିନୁ - ଟିକେ ଶୁଣି ଯା ! ମୋର ଆଜି ଗୋଟେ ପାର୍ଟି ଅଛି । ଡେରି ରାତିରେ ଫେରିବି, ତେଣୁ ମୋ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବୁନି । ଏଇ ନେ ଡୁପ୍ଲିକେଟ୍ ଚାବି ।

ରାଜୁ -ଠିକ୍ ଅଛି, ହେଲେ ପାର୍ଟି କୋଉ ପାର୍ଟି ?

ବିନୁ - ଓଃ ଏତିକି ଜାଣିପାରୁନୁ କୋଉ ପାର୍ଟି ? ଆଜି ଭାଲେନଣ୍ଟାଇନ ଡେ ବା ପ୍ରେମ ଦିବସ ତେଣୁ ଆମେ ମାନେ ଗୋଟେ ଛୋଟ ପାର୍ଟିର ଆୟୋଜନ କରିଛୁ ।

ରାଜୁ - ପ୍ରେମ ଦିବସ ? ସେଥିରେ ତୋର କଣ କାମ ?

ବିନୁ - ଆରେ ମୋର ବା ସୋନା ବୋଲି ଜଣେ ପ୍ରେମିକା ଅଛି, ଆଜିର ଦିନରେ ସେମିତି କିଛି ପାର୍ଟି ନ କଲେ କଣ ଭାବିବ ଯେ ସେ ମୋତେ ? ତୁ ଏକୁଟିଆ ତ ତେଣୁ ତୋତେ ଡାକୁନି କାରଣ ଆମ ପ୍ରେମିକ ପ୍ରେମିକା ଯୋଡ଼ି ଦେଖି ତୁ କାଳେ ମନଦୁଃଖ କରିବୁ ।

ରାଜୁ - ହାଃ ହାଃ ! ସେ ପ୍ରେମ ଫ୍ରେମ ମୋ ଦେଇ ହେବନି ବୁଝିଲୁ । ଡେରି ହେଲାଣି ମୁଁ ଆସୁଛି ।

     ରାସ୍ତାରେ ଯିବା ସମୟରେ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ପାଟି ତୁଣ୍ଡ ଶୁଣି ରାଜୁ ଭାବିଲା ଆରେ କଣ ଅସୁବିଧା ହେଇଗଲା କି ? ଯାଇ ଦେଖି ଆସେ ।

    ହେ, ଯା ଯା ପାଗଳିଟା ପୁଣି ଚୋରି କରୁଛୁ କହି ଦୋକାନି ଜଣକ ଗୋଟେ ଝିଅଟିକୁ ପିଟିବାକୁ ଲାଗିଥାଏ । ଆରେ ଭାଇ କଣ ପାଇଁ ଏ ଝିଅଟିକୁ ମାରୁଛ ଶୁଣେ ? ନାଇଁ ଆଜ୍ଞା ଏଇ ପାଗଳିଟା ମୋ ଅଜାଣତରେ ଵିସ୍କୁଟ୍ ପ୍ୟାକେଟଟିଏ ଧରି ଦୋୖଡି ଯାଉଥିଲା । ମୁଁ ୟା ପଛ ପଛେ ପଇସା ମାଗି ଧାଇଁଚି । କିନ୍ତୁ ଏ ପାଗଳି ପଇସା ଜମା ଦେଉନି ତା ସହ ଏ ଵିସ୍କୁଟ୍ ପ୍ୟାକେଟ ବି ଦେଉନି ତେଣୁ ...! 

    ରାଜୁ ଦେଖିଲା ୨୩ ବର୍ଷର ଯୁବତୀଟିଏ । ଦୁର୍ବଳ ଚେହେରା, ମୁଣ୍ଡ ବାଳ ଅସଜଡା, ଦେହରେ ମଇଳା ପୋଷାକ, ବେକରେ ଏକ ଚେନ୍ ପାଦରେ ପାଉଁଜି ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନଥିଲା ତା ପାଖେ, କୌଣସି ସଂଭ୍ରାନ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ଘରର ଝିଅ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା ହେଲେ ପାଗଳି ଅବସ୍ଥା ? ତା ସହ ନିରୀହ ମୁହଁର ଦୁଇଟି ଆଖିରୁ ବହି ଯାଉଥିଲା ଅଜସ୍ର ଅଶ୍ରୁଧାରା । ହୁଏତ ଝିଅଟି ଭୋକ ବିକଳରେ ଏସବୁ କରିଥାଇପରେ । ତୁମକୁ ଭୋକ ଲାଗୁଛି କି ?- ରାଜୁ ପଚାରିଲା । ଝିଅଟି ମୁଣ୍ଡ ହଲେଇ ହଁ କଲା । ହଉ ମଉସା, ଏ ଵିସ୍କୁଟ୍ ପ୍ୟାକେଟର ଦାମ୍ କେତେ କୁହନ୍ତୁ ? ୩୦ ଟଙ୍କା ଆଜ୍ଞା । ଏଇ ନିଅନ୍ତୁ, ଆଉ ଏଇ ଝିଅକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲି ଯାଆନ୍ତୁ । ଏହାଶୁଣି ସବୁ ଲୋକ ଓ ଦୋକାନୀଟି କେଉଁ ଆଡେ ଚାଲିଗଲେ । 

    ଝିଅଟିକୁ ସେଇଠି ବସେଇ ଦେଇ ରାଜୁ କିଛି କହିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଦେଖିଲା ଝିଅଟି କେତେବେଳୁ ଵିସ୍କୁଟ୍ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କରିସାରିଲାଣି । ସତରେ କେତେ ଭୋକରେ ଥିଲା ଝିଅଟି ! ପିଲାଲିଆମି ବ୍ୟବହାରରେ ରାଜୁକୁ ଚାହିଁ କିଛି ଵିସ୍କୁଟ୍ ବଢେଇ ଦିଏ । ରାଜୁ ହସି କୁହେ - ନାଇଁ ମୁଁ ଖାଇବିନି ତୁମେ ଖାଅ ଓ ଘରକୁ ଯାଅ । ହାତ ଘଣ୍ଟାକୁ ଅନେଇ ଦେଖେ ୯.୧୫ ମିନିଟ୍ । ଅଫିସ ୯.୩୦ ମିନିଟ୍ ରେ ନ ପହଞ୍ଚିଲେ ସେପଟେ ବସ୍ ଙ୍କ ଚିଡ୍ ଚିଡ ଶୁଣିବାକୁ ପଡିବ । ତେଣୁ ଏ ଝିଅ ଠୁ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ପଡିବ । ସେ ନିଜେ ତ ତା ଘରକୁ ଯାଇପାରିବ । 

   ଝିଅଟିକୁ ଅନେଇ ପଚାରେ - ତୁମ ଘର କେଉଁଠି କୁହ ? ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଆସିବି । ଝିଅଟି କିଛି ଉତ୍ତର ନଦେଇ ଵିସ୍କୁଟ୍ ଗୁଡ଼ିକ ଖାଇବାରେ ଲାଗିଲା । ଆରେ ପଚାରୁଛି ପରା ଉତ୍ତର ଦେଉନ କଣ ପାଇଁ ? ହୁଏତ ଏ ବସ୍ତିର ଝିଅ ହେଇଥିବ, ବୁଲି ଆସିଥିବ ଯେ ନିଶ୍ଚୟ ଘରକୁ ଯିବ । ହଉ ତୁମେ ତୁମେ ଖାଅ ମୁଁ ଆସୁଛି । ଏହା କହି ବାଇକ୍ ଷ୍ଟାର୍ଟ କରି ଯିବାକୁ ବସିଥିବା ବେଳେ ଅଟକି ଯାଏ । କାରଣ ସେଇ ପାଗଳି ଝିଅଟି ତା' ଆଗରେ ଠିଆ ହୋଇ ତାକୁ ନିରୀହ ଆଖିରେ ଚାହିଁ ଥାଏ । ଆରେ କଣ ହେଲା କିଛି ଅସୁବିଧା ହେଲା କି ? ଯିବାକୁ ଦେବନି ମୋତେ ? "ତାର କେହି ନାହିଁ ବାପା ! ତୁମେ କଣ ଜାଣିନ ପାଗେଳି ମାନଙ୍କ କେଉଁଠି ଘର ଦ୍ୱାର ଅଛି ?" କିଏ କହୁଛି ଏସବୁ ? ରାଜୁ ପଛକୁ ବୁଲି ପଡି ଦେଖେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି । ମୁଁ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ସେତେବେଳୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଆସୁଛି । ହେଲେ ପୁଅ ତୁମକୁ ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାରଣ ଏଇ ପାଗଳି ଝିଅଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡରେ । ଏଇ କିଛି ଦିନ ହେବ ଏଇ ସହରରେ ରହୁଛି ହେଲେ କୋଉଠି ରହୁଛି ସେକଥା ମୁଁ ଜାଣିନି । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ଏଇ ଝିଅଟି ପାଇଁ କିଛିନା କିଛି ଖାଇବା ନେଇ ଆସେ, ଆଜି ମୋର ଡେରି ହେବାରୁ କେଉଁଆଡେ ଚାଲିଯାଇଥିଲା । ଅନେକ ଖୋଜିଲା ପରେ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଦେଖିଲି । ଧନ୍ୟବାଦ ପୁଅ ଏଇ ଝିଅଟିକୁ ଦୟା କରିବାରୁ । ହେଲେ ଗୋଟେ କଥା ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି । ତୁମକୁ ଅଟକାଉଛି କାହିଁକି ? ମୋତେ ଲାଗୁଛି ଝିଅଟି ଚାହୁଁଛି ତୁମ ପାଖେ ରହିବାକୁ । 

   ବୃଦ୍ଧ ଲୋକଙ୍କ ଠୁ ସବୁ ଶୁଣି ସାରି ରାଜୁ ପାଗଳିଟିକୁ ଦେଖିଲା ଓ ପାଗଳିଟି ତାକୁ ମନଦୁଃଖରେ ଚାହିଁ ଚାଲିଯାଉଥିଲା ଆଗକୁ, ରାଜୁ ତାକୁ ଯେତେ ଡାକିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣୁନଥିଲା । ତେଣୁ ରାଜୁ ତାକୁ ଅନୁସରଣ କଲା, ପାଗଳିଟି ଯାଇ ଯେଉଁ ବସ୍ତିରେ ପହଞ୍ଚିଲା ସେ ଜାଗାର ଅବସ୍ଥା ନ କହିବା ଭଲ । ଚାରିଆଡ଼େ କୁଢ କୁଢ ଆବର୍ଜନା, ପାଖରେ ବୁଲା ଗାଈଗୋରୁଙ୍କ ଯିବା ଆସିବା । ଛୋଟ ଛୋଟ ଘର କରି କିଛି ଲୋକ ସେଇଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି । ସେଇ ପାଗଳିଟି ଯାଇ ଏକ ଘର ଭିତରେ ପଶିଗଲା ଏବଂ ଏକ ଆସନ ଆଣି ରାଜୁକୁ ବସିବାକୁ କହିଲା । କିଛି ସମୟ ପରେ ପାଗଳିଟି କଇଁ କଇଁ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଆରେ କଣ ହେଲା କାନ୍ଦୁଛ କାଇଁ ? ସେଇ ବସ୍ତିର ଜଣେ ମହିଳା ଆସି ରାଜୁକୁ କହିଲା -" ନେଇ ଯାଅ ବାବୁ ତାକୁ, ସେ ଯିଏ ବି ହେଉ - ରାଜୁ ମନେ ମନେ ଭାବେ - ଝିଅଟିକୁ ନେଇ ରଖିଲେ ବହୁତ୍ ଅସୁବିଧା ହେବ ହେଲେ କରିବି କଣ ? ଏ ବାବୁ ମୋ କଥା ଶୁଣା ଯାଉଛି ଟି ? ନେଇଯାଅ ତାକୁ କହି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗେ । ଆପଣ କାହିଁ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି ?- ରାଜୁ ପଚାରେ । -" କଣ କହିବି ବାବୁ ଝିଅଙ୍କ ଜୀବନ ଜାଣିଛ ତ ? ପୁଣି ନିଜ ଆଖିରେ ଦେଖୁଛ ଏଇ ଝିଅଟି ଏକୁଟିଆ ହୋଇ ଘରେ ରହୁଛି । କଣ ଏ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବୁଛ ? ହଁ ଏଇ କିଛି ଦିନ ହେବ ଏଣେ ତେଣେ ବୁଲୁ ଥିଲା ଆଣିକି ଏଇଠି ରଖିଛି । ମୁଁ ତା ପାଖେ ଅଛି ବୋଲି ଏ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛି ନହେଲେ କେତେବେଳେ କେଉଁ ଅବସ୍ଥା ! ମୋତେ ଲାଗୁଛି ଆପଣ ଗୋଟେ ଭଦ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ଭଳି ତେଣୁ ତାର କିଛି ବି ଅସୁବିଧା ହେବନି । ତେଣୁ ନେଇ ଯାଅ ବାବୁ, ହେଲେ କୌଣସି ଭୁଲ୍ କରିବନି । ଏ ମୋ ରକ୍ତ ସମ୍ପର୍କୀୟ ନହେଲେ ବି ମୋର ଗୋଟେ ଭଉଣୀ ଅଟେ । ରାଜୁ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକଟିର କଥା ଶୁଣି ଭାବିଲା - ସତରେ ତ ! ଝିଅଟି ପୁଣି ଏମିତିଆ ଜାଗାରେ ରହିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ । ସେ ଯାହାବି ହେଉ ଏ ଝିଅଟିକୁ ଭଲ କରି ତାର ବାପା ଓ ମାଆଙ୍କ ପାଖେ ଛାଡ଼ିବା ଦ୍ୱାୟିତ ମୋର । କଣ ତୁମେ ମୋ ସହ ଯିବ ? ଝିଅଟି ଖୁସି ହେଇ ହଁ କହିଲା । ରାଜୁ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ କରି କହିଲା ଏବେ ବାଇକ୍ ପଛରେ ବସ । 

    ରାଜୁ ତାକୁ ତାର ରୁମ୍ କୁ ନେଇ ଆସେ । ଦେଖ ଏ ରୁମ୍ ରେ ତୁମେ ଅଛ ବୋଲି ମୋ ସାଙ୍ଗ ଯେମିତି ନ ଜାଣେ । କାରଣ ଆର ରୁମ୍ ରେ ମୁଁ ଓ ମୋ ସାଙ୍ଗ ରହୁଛୁ । ତେଣୁ ତୁମେ ଚୁପ୍ ହୋଇ ରହିବ । ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ପୋଷାକ ଆଣି ଆସୁଛି । ବିନୁ ରୁମ୍ କୁ ଆସି ସାରିଥାଏ । ହେଲେ ସେ ପାଗଳିଟି ରାଜୁର କଥାନୁସାରେ ରୁମ୍ ରୁ ବାହାରୁ ନଥାଏ ତେଣୁ ବିନୁ ଏସବୁ ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣି ନଥାଏ । ରାଜୁ ପୋଷାକ ଆଣି ବିନୁକୁ ଦେଖି ଲୁଚେଇ ଦିଏ ।

-ଆରେ ତୁ ? ତୁ ବା କହୁଥିଲୁ ଡେରିରେ ଆସିବୁ ବୋଲି ? ହେଲେ ଏତେ ଜଲଦି ?

- ଓଃ ସାଙ୍ଗ କହନା ଆଜି ବଜରଙ୍ଗ ଦଳ ବାଲା ସାରା ସହର ଟାରେ ମାତିଛନ୍ତି । କିଛି ପାର୍ଟି କରେଇ ଦେବନି ତେଣୁ ଡରିକି ଚାଲି ଆସିଲୁ ।

- ହସାଇଲୁ ବିନୁ, ହାଃ ହାଃ

- ଚୁପ୍ କର, ବେକାର ଟାରେ ଦିନ ଖରାପ୍ ହେଇଗଲା । ହଉ ମୁଁ ଯାଏ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ । ହେଲେ ତୁ ଆଜି ଅଫିସ ରୁ ଜଲ୍ଦୀ ଫେରି ଆସିଛୁ ନା କଣ ?

- ଉଁ ହୁଁ ! ଆଜି ଛୁଟି ଥିଲା ତ( କଥା ଭୁଲେଇ) ।

   ବିନୁ ରୋଷେଇ ଘରକୁ ଗଲା ମାତ୍ରେ, ରାଜୁ ଆର ରୁମ୍ କୁ ଯାଇ ସେ ପାଗଳି ଝିଅକୁ ପୋଷାକ ଦେଇ ଆସେ । ଏଇ ଦେଖ ମୋ ସାଙ୍ଗ ଆସିଲାଣି ମନେରଖ କିଛି ଶବ୍ଦଟିଏ ବି କରିବନି । ଝିଅଟି ମୁଣ୍ଡ ଟୁଙ୍ଗାରି ହଁ କୁହେ । ଦିନ ସରି ରାତି ହୁଏ । ବିନୁର ଅଜାଣତରେ ରାଜୁ ଝିଅଟିକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଇସାରି ବିନୁ ପାଖକୁ ଆସେ । ଦୁହେଁ ଶୋଇବାକୁ ଗଲା ବେଳେ ଶୁଣନ୍ତି ପାଉଁଜିର ରୁଣୁ ଝୁଣୁ ଆଉ କାନ୍ଦିବା ଶବ୍ଦ । ସେ ପାଉଁଜିର ରୁଣୁ ଝୁଣୁରେ କି ଯାଦୁ ଥିଲା କେଜାଣି ରାଜୁର ମନ ପୁଲକିତ ହୋଇଉଠିଲା । ରାଜୁ ଏ ରାଜୁ, ମୋତେ କାଇଁ ଡର ଲାଗିଲାଣି ! ଏ ଘରେ ପୁଣି ପାଉଁଜି ଶବ୍ଦ ନିଶ୍ଚୟ ଭୂତଟିଏ ଅଛି କହି ବିନୁ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ରାଜୁ ଭାବିଲା

- " ଯେତେ ଲୁଚେଇଲେ ବି ବିନୁ ଏ କଥା ଦିନେ ଜାଣିବ, ତା ଛଡା ବିନୁ ମୋର ବହୁତ୍ ଭଲ ସାଙ୍ଗ ତାକୁ କହିଦେଲେ ଅସୁବିଧା କଣ" । ଓଃ ତୁ ପକା ଡରୁଆଟା ବେ ତୁ ଆସେ ମୋ ସହ ।

- ଆରେ କଣ ଭୂତ ପାଖକୁ ନେଇଯିବୁ ନା କଣ ବେ ? ବିନୁ କହି ଉଠେ ।

- ହାଃ ହାଃ ତୁ ଆସିଲୁ କହି ବିନୁର ହାତ ଭିଡିଆଣି ଝିଅଟି ରହୁଥିବା ରୁମ୍ କୁ ଆସେ ।

- ଏ ରାଜୁ , ଏ କିଏ କିରେ ? କାହାକୁ ଆଣି ରଖିଛୁ ?

- ତୁ ଚୁପ୍ ରହିଲୁ ଟିକେ । ଆରେ ତୁମର କଣ ହେଲା ? କାନ୍ଦୁଥିଲ କାହିଁ ?

- ଝିଅଟି କାନ୍ଥକୁ ହାତ ଦେଖେଇ କୁହେ - ଝିଟିପିଟି ।

- ଓଃ ଗଡ୍ ! ଝିଟିପିଟି କି ଏତେ ଡର ? ଏଇ ନିଅ ପାଣି ଟିକେ ପିଇ ଦିଅ ।

- ଆରେ ଏ ଝିଅଟି କିଏ କିରେ ? ପାଗଳି ଭଳି ଲାଗୁଛି । 

      ରାଜୁ ବିନୁକୁ ଘଟିଯାଇଥିବା ସବୁ ଘଟଣା କହିଲା । ବିନୁ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲା -" ଗୁଡ ଜବ୍ ମାଇଁ ଫ୍ରେଣ୍ଡ୍ । ତୁ ଜଣକୁ ସାହାର୍ଯ୍ୟ କଲୁ ତା ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇଲୁ ନହେଲେ ଝିଅଟିର କଣ ହୋଇଥାନ୍ତା , ଇଶ୍ଵର ତୋତେ ନିଶ୍ଚୟ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ । ହେଉ ଠିକ୍ ଅଛି ଚାଲ ରାତି ବହୁତ୍ ହେଲାଣି ଆମେ ଶୋଇବା । ମୁଁ କାଲି ସୋନାକୁ ଡାକି ଦେବି ସେ ଏ ଝିଅଟିର ସବୁ କାମ କରିଦେବ । ହେଲେ ଭଉଣୀ ତୁମ ନାମ କଣ ? ଝିଅଟି କହିଲା - ରୂପା...! ରାଜୁ ଏ ସ୍ୱରରେ ଭାବନାରେ ବୁଡିଗଲା ଭଳି ଲାଗିଲା । ପ୍ରଥମ ଥର ଯେ ସେ ଏ ଝିଅର ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ିଯାଇଛି ବୋଲି ଭାବିଲା । ରାତିରେ ନିଦରେ ରୂପାର ଚେହେରା ଓ ସ୍ୱରଟି ରାଜୁ ମନରେ ଭସିବାକୁ ଲାଗିଲା । 

      ରତିପାହି ସକାଳ ହେଲା । ରାଜୁ ଅଫିସ ଯିବାକୁ ବାହାରିଲା । ଆଜି ବସ୍ ଙ୍କ ନାଲି ଆଖି ହିଁ ଦେଖିବାକୁ ପଡିବ ମୋତେ । ହେଲେ ଅଫିସ୍ ରେ ପହଞ୍ଚି ଯାହା ଦେଖିଲା ବିଶ୍ୱାସ କଲାନି । କାରଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ହାତରେ ଫୁଲତୋଡ଼ା ଓ ତା ଆଡକୁ ହାତ ବଢେଇ ସମସ୍ତେ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଥିଲେ। ବସ୍ ପାଖକୁ ହସି ହସି ଆସି କୁହନ୍ତି -" ତୁମ ଭଳି କର୍ମୀ ଆମେ ଜୀବନରେ କମ୍ ଦେଖିଛୁ, ଦିନ ରାତି ଏକା କରି ତୁମେ ଅଫିସରେ ସବୁ କାମ ସାରିଦିଅ । ଯାହା ଅନେକଙ୍କ ପକ୍ଷରେ କଷ୍ଟ କର । ତେଣୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ତୁମର ପଦୋନ୍ନତି ହେଇଛି । ୧୫ ଦିନ ପରେ ଆସିବାକୁ ଅନୁରୋଧ । ଖୁସିରେ ରାଜୁର ଗୋଡ଼ ତଳେ ଲାଗୁ ନଥାଏ । ମନେ ପଡ଼ୁଥିଲା ସେ ଝିଅ କଥା, କଣ୍ ଇଶ୍ଵର ଏତେ ସବୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କରିଲେ କି ? ନା ସେ ଝିଅଟି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯିଏ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବା ମାତ୍ରେ ଏତେ ବଡ଼ ଖୁସି ଖବର ମିଳିଲା ।

ବିନୁ ଓ ସୋନାଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିଲା । ରୂପାକୁ ଭଲ କରିବା ପାଇଁ ରାଜୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା । ସେଇ ସମୟରେ ରୂପା ରାଜୁର ଆଗକୁ ଆସିଯାଇ କହିଲା ମୁଁ କେମିତି ଦିଶୁଛି.....! ନୀଳ ଶାଢ଼ୀରେ ରୂପା ଏତେ ସୁନ୍ଦର୍ ଦିଶୁଥିଲା ସତେ ଯେମିତି ପରିଟିଏ ଆକାଶରୁ ଖସି ପଡ଼ିଲା କି ? ରୂପାକୁ ଦେଖି ରାଜୁ ଆଖିର ପଲକ୍ ପଡୁନଥିଲା । ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର୍ ଦିଶୁଛ କହି ପୁଣି ରୂପାକୁ ନେଇ ଭାବନାରେ ବୁଡ଼ିଗଲା । କଣ ରୂପା ପାଇଁ ତାର ଭଲ ପାଇବା ଆସିଗଲା କି ?

- ଓଃ ରାଜୁ ଭାଇ କଣ ଭାବୁଛ ? ରୂପା ସାଜସଜ୍ଜା ରେ କିଛି ଭୁଲ୍ କରିଦେଲି କି ? କେଉଁଠୁ ଆଣିଲ ଏ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରତିମା ଭଳି ଝିଅକୁ ! ସୋନା କୁହେ ।

- ହଁ ସାଙ୍ଗ ମୋତେ ଲାଗୁଛି ଏ ଆସିଲା ଦ୍ଵାରା ତୋତେ ଏତେ ବଡ଼ ଖୁସି ଖବର ଶୁଣିବାକୁ ପଡ଼ିଲା । ହେଲେ ଚାଲ ସାଙ୍ଗ ଆମେ ୩ ଜଣ ରୂପାକୁ ନେଇ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ଯିବା । କଣ ପାଇଁ ଏ ପାଗଳି ଜଣା ପଡ଼ିବ ।


"ୟେ ନିଶ୍ଚୟ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯିବେ । କିଛି ବଡ଼ ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଯୋଗୁଁ ସେ ଏମିତି ପାଗଳି ପରି ହେଉଛନ୍ତି । ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ଅଳ୍ପ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ହୋଇଯିବେ । " ଡାକ୍ତରଙ୍କ ଏ କଥା ଶୁଣି ରାଜୁ ଖୁସି ହୋଇ ଆସିଲା । ତା ପରଦିନ ସକାଳେ ରାଜୁ ଉଠି ଦେଖେ ରୂପା ରୁମ୍ ରେ ନାହିଁ । କୁଆଡେ ଗଲା ? ଏ ବିନୁ ରୂପା କାଇଁ ଉଠ ଉଠ । ବହୁତ୍ ଖୋଜାଖୋଜି ପରେ ରୂପା ବଗିଚାରେ ଫୁଲ ଗୁଡ଼ିକ ସହ ଖେଳୁଥିବାର ରାଜୁ ଦେଖିବାକୁ ପାଏ । ରାଜୁର ପାଦ ଅଟକି ଗଲା ସେଇଠି ରୂପାର ହସରେ ରାଜୁ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଉଥିଲା । ସତରେ ରୂପା ସହ ତାର ପ୍ରେମ ହିଁ ହେଇଯାଇଛି । ସେ ଯେ ପାଗଳି ସେ କେମିତି ଜାଣିବ ରାଜୁ ତାକୁ ଭଲ ପାଏ ?


ରାଜୁ ମନେ ମନେ ରୁପାକୁ ଭଲପାଉଥାଏ । ସବୁବେଳେ ରୂପା ପାଖେ ଥାଏ । ତା ପିଲାଳିଆମି ବ୍ୟବହାର ତାକୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରେ । କେତେବେଳେ କେଉଁ ଆଡେ ବୁଲେଇ ନିଏ ତ, କେତେବେଳେ କେଉଁ ମନ୍ଦିରରେ ତାକୁ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ କରେଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ କୁହେ ଏ ହିଁ ମୋ ଭାଗ୍ୟରେ ଥାଉ । ଦିନପରେ ଦିନ ଗଡ଼ି ଚାଲେ, ରୂପା ଧୀରେ ଧୀରେ ଭଲ ହେବାକୁ ଲାଗେ । ରୂପା କେବେ କେବେ କାନ୍ଦିଲେ ତାକୁ ହସାଇବା ପାଇଁ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରେ । ମୁଣ୍ଡରେ ଗାମୁଛା ଦେଇ ବୋହୂ ବେଶ ହୋଇ ତାକୁ ହସାଏ । ରୂପା ହସି ଉଠେ । ଦୂରରୁ ଏସବୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥିବା ବିନୁ ରାଜୁ ପାଖକୁ ଆସି ପଚାରେ


- "ମୋତେ କାହିଁ ଲାଗୁଛି ! ତୁ ଏ ଝିଅ କୁ ଭଲ ପାଉଛୁ ?

- "ଜୀବନରେ ଏମିତି କିଛି ଅଜଣା ଅଚିହ୍ନା ମଣିଷଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଯୋଡି ହେଇଥାଏ, ଯେଉଁମାନେ ରକ୍ତର ସମ୍ପର୍କ ଠାରୁ ଅଧିକ ନିଜର ଲାଗନ୍ତି" । ରାଜୁ କହିଦେଇ ଚାଲି ଯାଏ । ବିନୁ ୟାର ଠିକ୍ ଉତ୍ତର ପାଇଯାଏ । 

    ଦୁଇ ତିନିଦିନ ପରେ ରୂପା ଭଲ ହୋଇଯାଏ । ଆଉ ପାଗଳି ଭଳି ବ୍ୟବହାର ନଥାଏ । ରାଜୁକୁ ତାର ହୋଇଯାଇଥିବା ଘଟଣା ବିଷୟରେ ପଚାରି ବୁଝେ । ଏହାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ୍ ଜଣାଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗେ । ରାଜୁ କୁହେ - "ଆରେ କଣ ବାପା ମା ମନେ ପଡୁଛନ୍ତି ? ଠିକଣା ଦିଅ ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ଘରେ ଛାଡ଼ି ଆସିବି । ରୂପା କୁହେ - " ବାପା ମା ? ଠିକଣା ? " ସେସବୁ ଆଉ ନାହିଁ ମୋର । ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୁଁ ପାଗଳି ହୋଇ ବୁଲୁଛି ।

-"କଣ ? ତୁମ ବାପା ମା ନାହାନ୍ତି ?"

- ହଁ କହୁଛି ଶୁଣ । ମୁଁ ଖୋର୍ଦ୍ଧାର ଝିଅ । ମୋ ବାପା ଥିଲେ ଅଚଳାଚଳ ସମ୍ପତିର ମାଲିକ । ସେହି ସମ୍ପତି ଉପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଲୋଭ ଥିଲା । ତେଣୁ ଆମକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଅନେକ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର କରିଥିଲେ । ଗୋଟିଏ ଦିନ ସମସ୍ତେ ମିଶି ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ମୋ ବାପା ମା ଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ । ସେମାନେ ଆଉ କେହି ନଥିଲେ ସେ ଥିଲେ ମୋ ଦାଦା । ମୋତେ ମଧ୍ୟ ମାରି ଗୋଡାଇଲା ବେଳେ ମୁଁ କୌଣସି ମତେ ଖସି ଆସିଲି ହେଲେ ବାପା ମା ଙ୍କୁ ହରାଇ ପାଗଳ ପ୍ରାୟ ହୋଇଗଲି । ଏଇ ବସ୍ତିରେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିଲେ । ତା ପରେ ତ ତୁମେ ସବୁ ଜାଣିଛ ରାଜୁ, ହେଲେ ମୁଁ ପାଗଳି ନୁହେଁ ତୁମ ଭଳି ଜଣକୁ ଖୋଜୁଥିଲି ଯିଏ ମୋ ସହ ମିଶି ମୋ ବାପା ମା ଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟ ମିଳିବାରେ ସାହାର୍ଯ୍ୟ କରିବ, କାରଣ ଦୁନିଆକୁ ତ ଜାଣିଛ ତୁମେ ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନ ଗଲେ ମୋତେ ହଇରାଣ ବି କରିଥାନ୍ତେ । ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ପାଗଳି ହୋଇ ବୁଲୁଥିଲି । ମୁଁ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲି ତୁମକୁ ମିଛ କହିବା ପାଇଁ ତେଣୁ ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦେବ ।


କିଛି ଦିନ ପରେ ରୂପାର ଦାଦାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା ମାମଲାରେ ଜେଲ୍ ହୁଏ । ରୂପା ତାର ଘର ଓ ତା ବାପାଙ୍କ ସମ୍ପତି ଫେରି ପାଏ । ରୂପା ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଯିବା ପାଇଁ କୁହେ । ରାଜୁ ଭାରି ମନରେ ରୂପାକୁ କୁହେ ଠିକ୍ ଅଛି ହେଲେ ତୁମେ ଏକୁଟିଆ ମଣିଷ ଚଳିବ କେମିତି ?

- ଏକୁଟିଆ ମଣିଷ ? ତୁମେ କୁଆଡେ ଯିବ କି ?

- ମୁଁ ? କଣ କହୁଛ ତୁମେ ?

- କୁହ ରାଜୁ କୁହ ? ତୁମେ ମୋତେ ଭଲ ପାଅନା ?

- ନା ନା ସେମିତି କିଛି ନୁହେଁ । ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛି ।

- ମିଛ କୁହନା । ତୁମ ଆଖିର ଇସାରାକୁ ମୁଁ ଠିକ୍ ଭାବେ ପଢି ପାରିଛି । ମୋ ପାଗଳି ବ୍ୟବହାରରେ କେହି ବିରକ୍ତ ହୋଇଯାଇ ପାରେ, ହେଲେ ତୁମେ ତାକୁ ମନ ଭରି ଉପଭୋଗ କରିଛ । କୁହ ରାଜୁ ଏ କଣ ଭଲ ପାଇବା ନୁହେଁ । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଇଦିନରୁ ତୁମ ଚାହାଣୀରୁ ଜାଣିପାରି ଭଲ ପାଇ ବସିଛି । କଣ ତୁମେ ମୋତେ ବିବାହ କରିବ ? ଏଥିରେ ତୁମ ବାପା ମା ଙ୍କ ସମ୍ମତି ମଧ୍ୟ ଅଛି ।

- ବାପା ମା ? ସେମାନେ କେମିତି ଜାଣିବେ ।

- ଓଃ ! ତୁ କଣ ଭାବୁଛୁ ଆମେ କେହି କିଛି ଜାଣିପାରିବୁନି ? କହି ବିନୁ ହସି ଉଠେ ।

- ତାହାଲେ ବିନୁ ତୋର ଏସବୁ କାମ ନା ? 

- ମୋ ସୁନା ପୁଅଟି, କେତେ ଭଲ ଝିଅ ଦେଖିଛୁ ବାପା ! ଯା ହେଉ ଆମକୁ ଆଉ ଝିଅ ଖୋଜିବାକୁ ପଡ଼ିବନି । ରାଜୁ ବୋଉର ଏକଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ହସି ଉଠନ୍ତି ।

    କିଛିଦିନ ପରେ ରାଜୁ ଓ ରୂପା ଏବଂ ବିନୁ ଓ ସୋନାଙ୍କ ବାହାଘର ଖୁବ୍ ଧୁମ୍ ଧାମରେ ହୁଏ । ରାଜୁ ରୂପାକୁ ପଚାରେ


- " ସତରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏତେ ଭଲ ପାଇଲି ବୋଲି, ଭଗବାନ ତୁମ ନା ମୋ ଭାଗ୍ୟରେ ଲେଖି ଦେଲେ ।"

-ହଁ ରାଜୁ ମୋତେ ଭଲ ପାଅ ବୋଲି କହୁନଥିଲ କାହିଁକି ଯେ ? 

- ଆରେ ତୁମେ ତ ପାଗଳି , ମୋ ଗାଲରେ ଶକ୍ତ ଚାପୁଡା ବସେଇ ଥାନ୍ତ ଯେ ଏ ପ୍ରେମ କଥା ଶୁଣି ତେଣୁ ଡରିକି......!

- ଓଃ ! ତା ବୋଲି କଣ ମୁଁ ଜାଣି ପାରିବିନି । ତୁମ ଈଶାରା, ତୁମ ଚାହାଣୀ ମୋ ମୁହଁରେ ଟିକେ ହସ ପାଇଁ କେତେ ନା କେତେ ରୂପ ହେଇଛ ତୁମେ । ହାଃ ହାଃ....  

- ଚୁପ୍ କଲା ତୁମେ । ଜାଣିଛ ରୂପା "ପ୍ରେମ ସତ୍ୟ ପ୍ରେମ ଚିରନ୍ତନ ପ୍ରେମ ଶାଶ୍ଵତ, ପ୍ରେମ ମାନେ ନାହିଁ ବନ୍ଦ ବାଡ଼, ପ୍ରେମ ଆଗରେ ସବୁ ତୁଚ୍ଛ । ମାନେ ନାହିଁ ଧନୀ ଗରିବ ଜାତି ଅଜାତି । ଦୁଇ ହୃଦୟର ମିଳନରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ପ୍ରେମ ସବୁ ବାଧା ବିଘ୍ନ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ । ସତ ପ୍ରେମ ପାଇଁ ପ୍ରେମୀ ଯୁଗଳଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ହୋଇଛି ଭାଲେନଣ୍ଟାଇନ ଡେ ‌।" ଏଇ ପ୍ରେମ ଦିବସ ରେ ହିଁ ତୁମେ ମୋ ଜୀବନରେ ଆସିଛ । ଆଉ ପ୍ରତିଦିନ ହିଁ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରେମ ଦିବସ ।

- ହଁ ରାଜୁ ଆମେ ସାତ ଜନ୍ମର ସାଥି । ତା ନହେଲେ କଣ ମୁଁ ତୁମ ଜୀବନରେ ମିଳି ଥାଆନ୍ତି ନା ତୁମେ ମୋତେ । 

- ହେଲେ ପାଗଳି ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ସେମିତି ପାଗଳି ହୋଇ ରହିଲ । କହି ରାଜୁ‌ ହସିବାକୁ ଲାଗେ ଓ କୁହେ ହଁ ରୂପା ତୁମେ ମୋ ସାତ ଜନ୍ମ ର ସାଥି..!

         

      



Rate this content
Log in

More oriya story from Srimani Priyadarsini

Similar oriya story from Romance