ସଖୀ-୬

ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲ ସଖୀ ପାଦ ଚିପି ଚିପି ଦେଖି

ତ୍ରିତାପ ସଂସାରେ ପରା ଆସଇ ମାଡି ।

ଏ ଭବ ସାଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କାଳରୂପୀ ଜଳଚରେ

ଗ୍ରାସିବାକୁ ଜଗିଛନ୍ତି ଜିଭକୁ କାଢି ।।

କେ କରିବ ଏଥୁ ନିସ୍ତାର ,

ପରଂବ୍ରହ୍ମ ପାଦବିନା ନାହିଁ ଉଦ୍ଧାର ।।୧।।

ଅଶେଷ ଜଗତ ଯେଣୁ ଲେଖାରେ ଲିଖିତ ତେଣୁ

ସେଥିପାଇଁ ବୋଲାଇଲେ ସିଏତ ଲେଖ ।

ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପରଂବ୍ରହ୍ମ ଅଶବ୍ଦ ଅବର୍ଣ୍ଣ ସେତ

ଅବ୍ୟକତ ହେତୁ ବୋଲାଇଲେ ଅଲେଖ ।।

ଧ୍ୟାଉଛନ୍ତି ସନ୍ଥଜନରେ,

ମହିମା ଅଲେଖ ନାମ ଷଡାକ୍ଷରରେ ।।୨।।

ପଞ୍ଚଭୂତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଅଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ ପିଣ୍ଡରେ

ପଚିଶି ପ୍ରକୃତି ଧରି ତଥି ମଧ୍ୟରେ ।

ସମଷ୍ଟି ବ୍ୟଷ୍ଟିରେ ରହି କର୍ମଫଳ ପ୍ରକାଶଇ

ସଂସାରର ଏହି ମୂଳ ସତ୍ୟ ତତ୍ତ୍ଵରେ ।।

ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ପଛରେ ଧାଇଁ,

ଜୀବକୃତ କର୍ମଫଳ ଦିଅନ୍ତି ଥାଇ ।।୩।।

ତିଳେ ତୈଳାଧାର ପରି ପିଣ୍ଡରେ ଅଲେଖପୁରୀ

ଜୀବଜଗତର ପରା ଅଟେ ଜୀବନ ।

ବାରକଳାରେ ଶରୀର ପିଣ୍ଡ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ସ୍ଥିର

କହିଛନ୍ତି ଗୀର ପରା ସୁଜ୍ଞାନୀଜନ ।।

ଖୋଜୁଅଛ କାହିଁକି ଅନ୍ୟେ,

ଜଳଜଳ ଦିଶୁଥାଇ ଦିବ୍ୟନୟନେ ।।୪।।

ବହୁଜନ୍ମ ତପଫଳେ ଜନମିଛେ ଧରାତଳେ

ମାନବ ଜନମ ପୁଣ୍ୟ ଶରୀର ପାଇ ।

ସେ ଜ୍ଞାନକୁ ଭୁଲିଗଲେ ଆଉ ବା ମିଳିବ ଭଲେ

ଭ୍ରମୁଥିବା ନାନାଯୋନି ଜନ୍ମରେ ଯାଇ ।।

ପ୍ରାପ୍ୟଜ୍ଞାନ ନଭୁଲି ସଖୀ,

ଗାଉଥିବା ପ୍ରଭୁନାମ ହୃଦୟେ ରଖି ।।୫।।

କରୋନା କାଳଲହଡି ଦିନୁଦିନ ଆସେ ମାଡି

ପ୍ରବେଶ ହୋଇଣ ସୃଷ୍ଟି କରେ ବିନାଶ ।

ଏମନ୍ତ ଦେଖି ନେତ୍ରରେ ନଡରି ଭୟ କାତରେ

ବେଳ ଥାଉ ଥାଉ ଜ୍ଞାନ କରି ପ୍ରକାଶ ।।

ଗୁରୁଦୀକ୍ଷା ଧର୍ମ ଧନରେ,

ଚାଲସଖୀ ଧ୍ୟାନରଖି ଧରି ଚିତ୍ତରେ ।।୬।।