ପ୍ରଜାପତି

ଫୁଲରୁ ଫୁଲକୁ ଉଡି ବୁଲେ ନିତି
ଡେଣା ତା' ଅତି ସୁନ୍ଦର 
ଦେହ ସିନା ଛୋଟ, କିନ୍ତୁ ଚିହ୍ନେ ଗୁଶ
ପ୍ରଜାପତିଟି ଆମର ।
ଫୁଲର ସୁବାସ କରେ ମତୁଆଲା
ହୁଏ ସେ ଚଳଚଞ୍ଚଳ 
ରଙ୍ଗରେ ବିମୋହିତ,ରସରେ ଆକୃଷ୍ଟ 
ପାଏ ସେ କେତେ ଆଦର ।
ଫୁଲରେ ବସଇ ଡେଣା ବୁଜି ଦେଇ
ଲାଗେ ରେଣୁ ତା' ଗୋଡରେ
ଉଡି ଯାଇ ଅନ୍ୟ ଫୁଲକୁ ପୁଣି ସେ
ବସେ ଅତି ସରାଗରେ ।
ପରାଗସଙ୍ଗମ ହୁଅଇ ସମ୍ଭବ 
ଫଳ ସୃଷ୍ଟି  ତା'ର ଲାଗି
ଛୋଟ ଜୀବଟିଏ ଅତି ଉପକାରୀ 
ପ୍ରକୃତିର ସହଯୋଗୀ ।
ଜଗତ ହିତରେ ଲାଗିଅଛି ଖାଲି
ଭୁଲି ଭୋକ ଶୋଷ ତା'ର 
ଯୋଗାଉଛି ଖାଦ୍ୟ ନିଜ ଅଜାଣତରେ
କରିବା ତାକୁ ଆଦର ।