ଫୁଲେଇ କବିତା ସିଏ

ହେଇପାରେ ସିଏ ଆଉ କାହାପାଇଁ

   ଖିଆଲି ମନର କଥା,

କିନ୍ତୁ ସେ ଭାବର ଅମୃତ ସୃଜନୀ

   କବିର ଗେହ୍ଲୀ ଦୁହିତା ।

ଟିକେ ଚୁଲ୍‌ବୁଲି ଟିକେ ସେ ଚଗଲୀ

    ଅନୁଭବୀ ମନ ପ୍ରିୟା,

ସ୍ଵପ୍ନ ମହଲର ଅପରୂପାଟିଏ

    ଭାବନାର ସୂକ୍ଷ୍ମ କାୟା ।

ସଂସ୍କୃତିର ଶାଢ଼ୀ ଦେହେହୋଇ ବେଢି

    ଶବ୍ଦର ପାଉଁଜି ପିନ୍ଧି,

ଅସୀମ ଆବେଗେ ପ୍ରେମ ବାଣ୍ଟିଦେଇ

     ମନ କରିପାରେ ବନ୍ଦୀ ।

କେତେବେଳେତାର ମେଘମାଳାକେଶ

     ଆକାଶୁଁ ଧରିତ୍ରୀ ଛୁଏଁ,

କେତେବେଳେ ବାଳ ତପନ ଉଦୟେ

     ତା' ମଥା ଟିକିଲି ହୁଏ ।

କଳା‌ ଆଭୁଷଣେ ବିମଣ୍ଡିତା କେବେ

     ଗଭାର ରଜନୀଗନ୍ଧା,

କବିତା ନାଆଁରେ କବି ଲେଖନୀର

     ନିଃସୃତ ଅଳକାଛନ୍ଦା ।

ବର୍ଣ୍ଣ ଚାତୁରୀରେ ଦୁଇ ପାଦ ଆଜି

     ଆଗକୁ ସେ ବଢିଲାଣି, 

ଚିନ୍ତା ଚେତନାର ଆଧୁନିକତାରେ

     ଅସ୍ତିତ୍ବ ହରେଇଲାଣି ।

ଅନାବନା ଶବ୍ଦ ଅକ୍ଷର ମାଳାରେ

     ନଗ୍ନତା ଫୁଟିଉଠୁଛି,

ଅର୍ଥ ପଦ ହୀନ ଚେତନା ବିହୀନ

    ଭାବହୀନ ଲାଗୁଅଛି ।

କଳ୍ପନାର ଇଚ୍ଛା ଦେବାକୁ ଉପମା

    ଆଜି କିଆଁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ,

କାହିଁ ଆକର୍ଷଣ କାହିଁ ସେ ସ୍ପନ୍ଦନ

    କାହିଁ ପୁଣ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମନାଦ ।

ଅଳଙ୍କାର ଲାଗେ ସତେ ମୁକ୍ତାମାଳ

    ଶବ୍ଦ ଫୁଲ ଗୁନ୍ଥା ହେଲେ,

କାଳଜୟୀ କବି ଅମର କବିତା

   ଯାହା ଲେଖି ଯାଇଥିଲେ ।

ଯୁଗ ସାଥେ ପାଦ ପାଦ ସାଥେ ପଦ

    ତାଳ ଦେଇ ଗତି କରେ,

କବି କବିତାକୁ ଜନ୍ମ କଲାପରେ

    କବିତା ଚମ୍ପଟ ମାରେ ।

ସେ ହୋଇଯାଏ ପାଠକ ମନର

    ନିଃଶବ୍ଦ ସ୍ଵପ୍ନ ନାୟୀକା,

ଦୁହେଁ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କଟାନ୍ତି

    ନଥାଏ ମନେ ଆଶଙ୍କା ।

ପାଠକ କେବଳ କବିତା ରଙ୍ଗକୁ

    ଭଲ ଭାବେ ଦେଖିପାରେ,

ସେ ହିଁ କେବଳ କବିତାର ବାସ୍ନା

     ସହଜରେ ବାରିପାରେ ।

ଏମିତି ଫୁଲେଇ କବିତାଟି ସିଏ

     କା' ପାଖେ ସ୍ଥିର ରହେନା,

ଯିଏ ଯେତେବେଳେ ମନବଳେଇଲା 

     ତାକୁ ବି କରୁନି ମନା ।