Manorama Mahapatra

Tragedy Others


5  

Manorama Mahapatra

Tragedy Others


ଦାଦନ

ଦାଦନ

2 mins 322 2 mins 322

 କେଉଁ ଅସହଣୀ ଘୁମନ୍ତ ଲଗନେ

ଭିଜାଇବାର ସ୍ୱପ୍ନ ବୁଣି

ଭସାବାଦଲ ଖଣ୍ଡେ ଚକ୍କର ଦେଲା

ଶାଗୁଣାର ପକ୍ଷ ମେଲି

ମୁଣ୍ଡ ନଥିବା ମୁଣ୍ଡିଆ ପାହାଡ

ଉହୁଙ୍କି ଚାହିଁଲା ... ।

ଚାତକର ତୃଷ୍ଣାକୁ ନିରେଖି

ଖସି ପଡିଲା କେତେ ବିନ୍ଦୁ ଜଳ ।

ସନ୍ତପ୍ତି ଗଲା ମା ମାଟି ବକ୍ଷ

ମୋହାଛନ ଏବେ ବେକୁବ୍ ପରାଣ

ଶାଗ ପେଜ ଖିଆ ସ୍ୱାଭିମାନୀ ଆତ୍ମା

ନିଜ ସାଥେ ନିଜେ ଦେଲା ଧକ୍କା

ଗଦାଏ ଆଶାର ନିଆଁ ଜାଳିଦେଲା

ସଗା ଭଗା ମା ମାଟି ମାୟା ।

ବିଶ୍ୱାସର ସଂଜବତୀ ପରକଲା

ଦେଇପିଣ୍ଡି ଘର ଅଗଣାକୁ ।

ମା ମାଟି ସିଙ୍ଘାଣିନାକିଟେ ଏବେ

ମୁହଁ ବୁଲେଇ ମୋହିଗଲା ପରର ଛାଇକୁ

ଦଲାଲ୍ ର କୁହୁକ ମାୟାରେ ।

ବର୍ଷିଗଲା ପାଣି ବହଳ ପଣରେ

ଭିଜିଲା ତୁଷାର୍ତ୍ତ ତୃଷ୍ଣାର କାତରେ ।

ଦୁଇମୁଠା ଭାତ ଖୁଦଯାଉ ଉଣ୍ଡି

ପେଟଠାରୁ ହାଣ୍ଡିଶାଳ ଅଣ୍ଡାଳି ହେଉ ଥିବା

ଆଖିରେ ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନ ଦାନାବାନ୍ଧୁ ଥିଲା

ଆଗୁଆ ପାଉଣା ସାଥେ

ଦୁର୍ବୋଧ ପଣରେ ।

କାହିଁକି ଦଲାଲ୍ ବେଇମାନୀ କର

ମାଟିର ମଣିଷ ସାଥେ ?

ଦାଦନ ମୋହର ମାରି ଶୋଷି ନିଅ

ହାଡ ମାଂସ ଲହୁ ଲୁହ ରକ୍ତ ।

ଆଶା ବୈତରଣୀ ତୀରେ

ଦୁକୁ ଦୁକୁ ଜଳୁଥାନ୍ତି ଶ୍ରମଜୀବୀ

ଜଳକା ଅନ୍ଧାରେ ଆଲୋକ ଆଶାରେ

ସ୍ୱାର୍ଥ ସୂତ୍ର ସୁଅ ମୁହାଣୀରେ

ବହିଯାଏ ତନ ମନ ପ୍ରାଣ

ଲହୁଲୁହ ବେଦନା ସୁଅରେ ।

ଘର ବାହୁଡା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୁଚକାଳି ଖେଳେ

ବନ୍ଧାଦିଆ ଭାଗ୍ଯର ଉହାଡେ

ନିତି ମରି ଜିଇଁବାର ଇଛା ତାଜା ହୁଏ

ନିଶାସକ୍ତ ବେଦମ୍ ପଣରେ ।

ହେ ଈଶ୍ବର ଶୋସକ ଗର୍ଜୁଛି

ହୁତାସନେ ଜଳିଯାଏ ନିରୀହ ପରାଣ।

ଅଦିନିଆ ଝଡର ବାଦଲ ଧ୍ୱଂସ

କରେ ମାତୃପ୍ରୀତି ଆତ୍ମ୍ ଅଭିମାନ ।

ସବୁଠି'ତ ଚଞ୍ଚକ ପଣିଆ -

ଛକାପଞ୍ଝା ସ୍ୱାର୍ଥାଭିଷ୍ଟ ଜଜ୍ଞ ।

ସମସ୍ତେ ବଦାନ୍ଯ ଶବ୍ଦରେ ଶବ୍ଦରେ

ବିଜ୍ଞପିତ ଛଳ ଓ ଛନ୍ଦରେ

ହେ ଈଶ୍ବର ଜ୍ଞାନ ରବି ଉଦୟରେ

ଅପସରି ଯାଉ ଅଦିନିଆ ବାଦଲର

ଅଦହୁତି ପଣ

ଖର କ୍ଷୀପ୍ର ତେଜନେଇ ପୋଡିଯାଉ

ଜୀବନରୁ ଏ ଅନ୍ଯାୟ ମୂଲଚାଲ ।

କର୍ମ ସଂସ୍ଥାନ ସଦ୍ଭାବେ

ନିଜ ମାଟି ନିଜ ପାଇଁ ପାଲଟୁ ବୈକୁଣ୍ଠ

ଦୂର ହେଉ ସମୟର ଦାଦନ ସଙ୍କଟ ।।


Rate this content
Log in

More oriya poem from Manorama Mahapatra

Similar oriya poem from Tragedy