ନିଦ

ଏଇ ଟିକେ ନିଶ୍ବାସ ମାରିବି ବୋଲି ଦୁଆର ଦେଲି ,

ଥକିଯାଇଥିଲି

ଦେ ,ଦେ ର କାନ ଫଟା ଅଦଉତି ଘେରରେ ।।

ହଁ ମାନିଲି ଯେ ମୁଁ ଈଶ୍ବର

ହେଲେ ମୋର ବି ତ ଖଣ୍ଡେ ମନ ଅଛି !

କିଏ ବୁଝିଲ କି ?

ମୁଁ ବି ଗପ ଶୁଣିବାକୁ, ଗେଲ୍ହା ହବାକୁ,

ସାଙ୍ଗରେ ଚାଲିବାକୁ ଭଲପାଏ !

କିଏ ଜଣେ ?

ହାତ ଟେକିବଟି ଯିଏ

ଥରୁଟେ ବି ମୋ ଠି ରୁଷିନି ?

ନିରୁତା ନିସର୍ତ୍ତ ଭଲ ପାଇଛି ?

ମୋର ବି ପାଦ ଥକେ,

ମୁଣ୍ଡ ବିନ୍ଧେ,

ମନ ଡାକେ ଆଉଁସି ଦିଅନ୍ତା

କଅଁଳ ପରଶଟେ ।

ତେବେ ମତେ କଣ ରୁଷିବା ମନା ?

ମନ ତିଆରିଥିବା ସ୍ରଷ୍ଟାର

ମନଟେ ନଥାନ୍ତା କି !

ଆଜି ଚର୍ଚ୍ଚ ଠୁ ଗୁରୁଦ୍ବାର

ମସଜିଦ ଠୁ ମନ୍ଦିର,

ସବୁରି ଦୁଆରେ ତାଲା ପକେଇ

ଭିତରେ ନିରନ୍ତର

ଅନନ୍ତ ଶୟନରେ ମୁଁ ।

ଜଗେଇଦେଇଛି ଦୁଆର

ଯୋଗ ମୟାକୁ,

ଛାଡିବନି ଭିତରକୁ

ଜେଲର୍ ପରି ଅଡି ବସି  ।।

ଭିତରେ ମୁଁ ଟିକେ

ଶୋଇଛି

ଖୋଜୁଛ ଯଦି ଭିତରକୁ ଚାହାଁ ।।