ଲାଇବ୍ରେରୀ
ପ୍ରୋଫାଇଲ୍
ଲୁହେ ଭିଜା ଆଖି ପାରେନା ସପନ ଦେଖି
ଲୁହେ ଭିଜା ଆଖି ପାରେନା ସପନ ଦେଖି
ଯିଏ ପେଟ ଚାଖଣ୍ଡେର ଭୋକ ମାରିବାକୁ
ଦୁଇ ହାତ ଖଟି ଖଟି ଦିନରାତି ଯାଉଥାଏ ଥକି
ଖରା ବର୍ଷା ଶୀତ ଦାଉର କଷ୍ଟରେ ଲାଗେ
ଜୀବନ ତାର ଅବା ଅଧାବାଟେ ଯିବ କି ଅଟକି
ପିଲାପିଲିର ଜରୁରୀ ଅଭାବ ମେଣ୍ଟାଇବାକୁ
ଅଣନିଃଶ୍ବାସୀ ହୋଇ ତାକୁ ପଡ଼େ ଧାଇଁବାକୁ
ଅଭାବ ଅନାଟନରେ ପ୍ରତିଦିନ ହୁଏ ସେ ଘାଣ୍ଟି
ଜଗତ ଜଞ୍ଜାଳ ତାକୁ କରୁଥାଏ ପରିହାସ
କେମିତି ଭାବିବ ସେ ବଞ୍ଚି ରହିବ ହୋଇ ସୁଖି
ଲୁହେ ଭିଜା ଆଖି ପାରେନା ସପନ ଦେଖି
ଆସେ ଯେତେ ଦୁଃଖ ସହିଯାଏ ମଥା ପାତି
ନୀରବରେ ପ୍ରତିବାଦ କରେ ଅସହାୟେ ବସି
ଆଖିରୁ ଧାର ଧାର ଲୁହ ଯାଉଥାଏ ବହି
କେଉଁ ପ୍ରାରବ୍ଧର ପାପକୁ ନେଇ ପାଉଛି ଦୁଃଖ
ଏଡ଼େ ହୀନିମାନ କରି ଭାଗ୍ୟ ଲେଖିଛି ବିହି
ସେ ହସି ପାରେନା କି ହସାଇ ପାରେନା କାହାକୁ
ଦୁନିଆଁ ପାଇଁ ହୋଇ ରହେ ସେ ଏକ ବୋଝ
ଶାରୀରିକ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ବ୍ୟତିରେକ
ବୁଦ୍ଧି ଖଟାଏ ଯେତେ ଅର୍ଥାଭାବେ ହୁଏ ନିଃଶ୍ଫଳ
ମୁଣ୍ଡର ଝାଳ ତୁଣ୍ଡରେ ମାରି ପାଏ ଯା କିଛି
ସେ ମହଙ୍ଗା ବଜାରକୁ ହୁଏ ସମୁଦ୍ରକୁ ଶଙ୍ଖେ
ସପରିବାର ସାଥୀରେ ରହିଥାଏ ହୋଇ ବିକଳ
ଗରିବର ଦୁଃଖ ଗରିବ ବୁଝି ପାରେନା କିଛି କରି
କଥା ଦେଇ କଥା ପାରେ ନାହିଁ କଥା ରଖି
ପର ପାଖରେ ସେ ହରାଏ ନିଜର ମାନ ମହତ
ଲୁହ ଭିଜା ଆଖି ପାରେନା ସପନ ଦେଖି
ତା' ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ଖେଳେ ସ୍ଵାର୍ଥବାଦୀ
ଭାବେ ନାହିଁ ତା'ର ଲାଗି ପାଉଛି ସେ ସବୁ ସୁଖ
ତା' ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ଵାସ ପାଲଟି ଯିବ ଦିନେ ଅଭିଶାପ
ଦୁ଼ଃଖି ମଣିଷକୁ ମାନବିକତା ଦେଖାଇବା
ସହାନୁଭୂତିଶୀଳ ହୋଇ ତା' ପ୍ରତି ଦୟା କରିବା
ଆଜିର ଯୁଗରେ ହୁଏ କେବଳ କୁହୁଡ଼ିର ଧୂଆଁ
ଆଶା ଭାଷା ତାର ହୁଏ ଖାଲି ନିରର୍ଥକ ଶବ୍ଦ
ଏ ଦୁର୍ବିସହ ଜୀବନ ବଦଳେ ନାହିଁ କଦାପି
ଯେତେ ଯେଉଁଠି କରୁ ଅଧିକାର ଦାବୀ
ପ୍ରାଣ ଯାଏ ତାର ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିବାଦ କରେ ଯଦି
ସମାଜେ ଏବେ ବି ଅନେକ ପରିବାର ଏମିତି
କେଉଁ ସମ୍ଭାବନା କେଉଁ ଆଶାକୁ ନେଇ
ସୁଖର ନିଦରେ ସପନ ଦେଖିବ ତା' ଆଖି
ନିଜ ଉପରେ ଯେ ପାରେନା ଟିକିଏ ଆସ୍ଥା ରଖି
ତା' ଲୁହେ ଭିଜା ଆଖି ପାରେ କି ସପନ ଦେଖି ?
