ମୃତ୍ୟୁ

ଦେଖ ଯିଏ ମୋ ଶବରେ ଫୁଲ ଦେଲା

ବାଟରେ କଣ୍ଟା ସେ ବିଛେଇ ଥିଲା

ଯିଏ ଶବ ପାଖରେ କାନ୍ଦୁଛି

ସେ ହିଁ ଜୀବନ ସାରା ମୋତେ କନ୍ଦେଇଛି

ଯିଏ ଏବେ କାନ୍ଧ ଦେବ

କେବେଠୁ ଗୋଇଁଠା ମାରିଛି

ପ୍ରେମ ଖୋଜୁଥିବା ଲୋକଠୁ ମୁଁ ଆଘାତ ପାଇଛି

ଧୋକା ତ ଜୀବନରେ ଅନେକ ପାଇଛି

ନିଜ ଲୋକ ଯେବେ ଧୋକା ଦେଲେ

ନିରୁପାୟ ହେଇ ଶେଷ ଉପାୟ ପାଞ୍ଚିଛି

ଆତ୍ମହତ୍ୟା ବାହାନା,ସମ୍ପର୍କର ଛୁରୀ ମୋତେ ହାଣିଦେଇଛି।

କିଏ କହିଲା ମୃତ୍ୟୁ ଥରେ ହିଁ ହୁଏ

ବେଳେ ବେଳେ ମରି ମରି ବଞ୍ଚିବାକୁ ହୁଏ

ଏହା କି ମୃତ୍ୟୁ ଠାରୁ କମ୍ ନୁହେଁ।

ଦିନେ ଯାଇଥିଲି ପ୍ରେମର ବଗିଚା

ଫୁଲ ଥିଲା ଗୋଲାପର

ବାସ୍ନା କିନ୍ତୁ ତୁମ ଶରୀରର

ଧୀରେ ଧୀରେ ବହୁ ଥିଲା ପବନ

ତାର ଶବ୍ଦ କିନ୍ତୁ ଥିଲା ତୁମ ପାଉଁଜିର

ତୋଳୁ ତୋଳୁ ଆଘାତ ଦେଲା କଣ୍ଟା

ଆଘାତ ବୋଧେ ତୁମ ପ୍ରତାରଣାର।