ମାଆ

ମାଆ ପରି ଆଉ କେହି ନାହିଁ

କି ଲେଖା ଲେଖିବି ତାହା ପାଇଁ.   

ମୋତେ ଶିଖାଇଛି ଲେଖା ଯିଏ

ତାହା ପାଇଁ ଲେଖିବାକୁ ମୁଁ କିଏ ?

ଆପ ତେଜ ବାୟୁ ଅନଳ ରେ

ନିଶ୍ୱାସ ପ୍ରଶ୍ୱାସ ସବୁଥିରେ. 

ବାଟ ଚାଲି ବା ଠୁ ଆରମ୍ବିଲେ,

ଖାଦ୍ୟ ପେୟ ଆଉ ପୋଷାକ ରେ.

ଅନ୍ତର ର ଇଚ୍ଛା ଜାଣୁଥାଏ.

ମାଆ ପରି ଆଉ ହେବ କିଏ ?

ମାଆ ର ମମତା ନ ଜାଣିଛି ଯିଏ,

 କିପରି ଜାଣିବ ସ୍ନେହ ସିଏ.

ମମତା ର ଭଣ୍ଡାର ତ ସିଏ.

ପୃଥିବୀ ଠୁ ବେଶି ସାହିଯାଏ।

ଦିନ ରାତି ଉଜାଗର ରୁହେ

ପିଲା ପରେ ଲକ୍ଷ ରଖି ଥାଏ.

ମୁହଁ ଦେଖି କରି କହି ଦିଏ

ଖାଇ ନାହୁଁ ଆଜି ଜାଣି ଦିଏ.

ମାଆ ନୁହେଁ ଇଶ୍ୱର ତ ସିଏ

ଚାନ୍ଦ ମାଗିଲେ ବି ଦେଇ ଦିଏ.

ତାର ଅଣଦେଖା କରିବାନି

ପିଲା ଏହା କେବେ ଭୁଲିବାନି ।