କହଇ ମନ ଆରେ ମୋ ବୋଲ କର

କହଇ ମନ ଆରେ ମୋ ବୋଲ କର

ଖାସି ଖିଆ ବୁଦ୍ଧି ତୁ ଛାଡ ସତ୍ୱର ।

ଗାନ୍ଧୀ ଦିନେ ଖାସି ମାଂସ ଖଣ୍ଡେ ଚାଖି

ଘାଣ୍ଟି ହେଲା ପେଟ ତାର ମେଁ ମେଁ ରଡି ।

ଅତି ନିଉଛୁଣା କରିଲା ଗାନ୍ଧୀ କୁ

ଚାତର ଦେଖାଇ ଖାସି ତୁ ଖାଉଛୁ ।

ଛାଡ ଖାଇ ଦିନ ତୁ ଛାଡି ନ ପାରୁ

ଯମ ସାଜି କେତେ ଖାସି ଙ୍କୁ ରେ ମାରୁ ।

ଝୋଳ କରି ମାଂସ ଦେଉଚୁ ତୁ ଖାଇ

ଆରେ ମନ ମୋ ର ବୋଲ ମାନୁ ନାହିଁ ।

ଟାକୀ କି କହୁଛି ମାନ ରେ ମୋ ବୋଲ

ଠା ସୁକୁମାରି , ଓ ଠକି ଠକି ମୂଲ ।

ଡରାଇ ଚୋରାଇ କେତେ ଦିନ ଆଲୋ

ଢାମୁଆ ସାଜି କି ତୁ ଖାଉ ଥିବୁ ଲୋ ।

ନାଟ କରୁ ତୁଇ ତୋ ପେଟ ଟି ପାଇଁ

ତାଧିନ ତାଧିନ୍ ତା , ଧେ ଇ କି ଧିଇ ।

ଥକି ପଡିଲେ ତୁ ଯାଉଛୁ ବିଶ୍ରାମ

ଦଣ୍ଡେ ଶୋଇ ଦେଖୁଚୁ କେତେ ସପନ ।

ଧିଆନେ ବସିକି ଧିଆନୀ ଯେସନ

ନିଶ୍ୱାସ ପ୍ରଶ୍ୱାସ ମକୁ କରି ରୋଧନ ।

ପହୁଡ଼ି ପଡୁ ଆରେ ମନ ତେସନେ

ଫକର ଫକ ଡିଆଁ ମାରୁ ସପନେ ।

ବେଙ୍ଗ ଡିଆଁ ପରି ରେ ରାତି ଦିନେ

ଭଲ ପାଇଁ କହେ ମୋର କଥା ମାନେ ।

ମୋ ବୋଲ କରରେ କହଇ ମୁଁ ତୋତେ

ଯମ ହାତେ ବନ୍ଧା ହେବୁ ଜାଣୁ ନିଶ୍ଚେ ।

ରହିଥା ଖସିବୁ ତାକୁ ଦେଇ ଲାଞ୍ଚ

ଲଣ୍ଡ ଭଣ୍ଡ ହୋଇ ଧନ ତୁହି ସଞ୍ଚ ।