କବିତା କ୍ଲାସ୍

କବିତା ଗୋଟେ ଦୁନିଆଁ

ଦୁନିଆଁ ଗୋଟେ କବିତା

ପେନ୍ଥା ପେନ୍ଥା କବିତା 

ଫୁଲ ହୋଇ ଫୁଟୁଛି

କବିର କଲମ ଗାରେ

ରୁମ୍ ଝୁମ୍ ସଙ୍ଗୀତର ସ୍ଵରରେ

ଗୀତ ହୋଇ ନାଚି ବସେ କବିତା ।

ଜାଣେ ନାହିଁ ମୁଁ କବିତା କ୍ଲାସ୍ ରେ

ଛାତ୍ର ନା ଶିକ୍ଷକ

ଜାତି ନା ଧର୍ମ

ସଂଖ୍ୟା ନା ଶବ୍ଦ

ଏମିତି ଅନେକ କବିତା

କୂଆଁ କୂଆଁ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନିଅନ୍ତି

ସକାଳ ରେ ସଂଞ୍ଜରେ ।

କବିତା ଗୋଟେ ନିତି ଦିନିଆଁ କ୍ଲାସ୍

ଗାଁ ଠୁ ସହର ଯାଏଁ

ଭବାନୀପାଟଣା ଠୁ ଭୂବନେଶ୍ବର ଯାଏଁ

କହନ୍ତି, ବୁଝନ୍ତି ଓ ଲେଖନ୍ତି ।

କବିତା ଗୋଟେ ନୁହଁ

ଅନେକ ମଣିଷର୍ କଥା କହେ

ଆଜିବି ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇ ରହିଛି ଥାକ୍ ଥାକ୍

ସଂଗ୍ରାମ ଠୁ ନିର୍ବାଚନ ବେଳର କଥା

ପାହାନ୍ତିଆ ସକାଳରୁ

ମଣିଷ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖିଥିବା କଥା ।