ଜୀଵନ

କେବେ ଚା କପରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ

ଶେଷ ହୁଏ ଅଳସୀ ରାତିରେ

ପୁଣି କେବେ ମେଘଢଙ୍କା ଆକାଶ ଛାତିରେ

ଚିକ୍ କରି ବିଜୁଳି ସେ ଧାରେ ।

କେବେ ସିନ୍ଦୁରା ଫାଟିବା ବେଳର

ସମ୍ମୋହିନୀ ଛବିଟିଏ ସତେ

କେବେ ଉତୁରି ଆସୁଥିବା ଭାବନାର

ତୋଫାନଟେ ଧାଇଁଯାଏ ଦୃତେ ।

ବେଳେବେଳେ ଅଚାନକ ପଥାରୁଢ଼ ହୁଏ

ଚାଲୁ ଚାଲୁ ଜୀବନ ପଥରେ

ଦୁଇ ଭାଙ୍ଗ ହୋଇଯାଏ ଦ୍ୱନ୍ଦ ଆସେ

କେଉଁ ଦିଗେ ଯିବି ବସି ଭାଳେ ।

କେବେ ସେ ଦି ଛକିର ନାମ ସତ ମିଛ

କେବେ ଲୋଭ ଓ ଦାନର ସଂଶୟ

କେବେ ପାପ ପୁଣ୍ୟ ମଧ୍ୟେ ଦ୍ୱନ୍ଦ

କେବେ କ୍ରୋଧ କ୍ଷମାର ଅଥୟ ।

ଦି ଛକିରେ ଛନ୍ଦା ଏ ଜୀଵନ ଆଜି

ଧନ୍ଦିହୁଏ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିବେକ

ପଡେ ଯେବେ ଛକିରେ ମୃତ୍ୟୁର ଗଳି

ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ରହିଯାଏ ଛକ ।