ଝୁରି ହେଉଛି ମୁଁ ନିତି

ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ମନ୍ଦିର ତୋଳିଛି

ବିଶ୍ୱାସ ପଥର ଦେଇ

ଦେବତା ଯେ ତୁମେ ମନ ମନ୍ଦିରର

ପୂଜେ ପୁଜାରିଣୀ ହୋଇ ।

ଦୁଃଖ କରିବିନି ଏଇ ମନେ କେବେ

ହେଲ ନାହିଁ ବୋଲି ସାଥି 

ତଥାପି କାହିଁକି ମନେ ପଡ ତୁମେ

ଝୁରି ହୁଏ ମୁହିଁ ନିତି ।

ପାଦ ମୁଁ ଦେଇଛି କଣ୍ଟା ଭରା ପଥେ

ଦୁଃଖକୁ କରି ନିଜର

କହିଯାଅ ସାଥି କାହିଁ ଗଲ ଭୁଲି

କରି ମତେ ଆଜି ପର ।

 

ତୁମ ସେ ବାଟକୁ ରହିଛି ଚାହିଁ ମୁଁ

ଫୁଲର ପାଖୁଡ଼ା ବିଞ୍ଚି

କେବେ ଆସି ତୁମେ କହିଦେବ ସାଥି

ମୁଁ ତୁମର ସବୁ କିଛି ।