ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ସୁନ୍ଦର ଜୀବନ ଗଢ଼ିବା

ଜଳ ସ୍ଥଳ ସଚରାଚର ଭରି ରହିଛି ଏ 

ପ୍ରକୃତି ଭିତରେ  

ଶସ୍ୟ ସମ୍ପଦ ଭରପୂର ହୋଇ ରହିଛି 

ଏ ବସୁନ୍ଧରାରେ ।

ଦିବସ ଯିବ, ରାତି ଆସିବ, ଋତୁଚକ୍ର 

ସହିତ ତାଳ ଦେଇ 

ମଣିଷର ଜୀବନ ଗାଡି ତା ଭିତରେ

ତ ଚାଲି ଥାଇ ।

ମଣିଷ ହେଉ ପଛେ ଦୁନିଆରେ ଏକ 

ବିବେକବାନ୍ ଜୀବ

ଜାଣେନାହିଁ କାଲି ତାହାର ଜୀବନରେ

କଅଣ ହୋଇବ ।

ମଣିଷ ଜୀବନ ପାଣିର ବୁଦ୍ ବୁଦ୍ ପରି

କ୍ଷଣ ଭଙ୍ଗୁର

କଅଣ ଘଟିବ, କିଏ କହି ପାରିବ ଚକ୍ଷୁ

ପଲକ ଭିତର ।

ତେଣୁ ଓଡିଆରେ କଥା ଅଛି, "ବେଙ୍ଗ 

କହେ ବେଙ୍ଗୁଲିଲୋ 

ପୃଥିବୀ କ୍ଷଣ କ୍ଷଣକୁ ଆନ", ଏହି କଥା

ଜାଣି ଥାଆଲୋ ।

ଜୀବନ ଅତୀତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ଯତକୁ 

ନେଇ ତ ଗଡେ

ଅତୀତ ଇତି ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ମଣିଷ ଅତୀତରୁ 

ଶିକ୍ଷା ନେଇ ଆଗକୁ ବଢେ ।

ଭବିଷ୍ଯତ ସ୍ବପ୍ନ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଜାଣିନା

ତାହା ବିଷୟରେ

ତଥାପି ଆଗାମୀ ବା ଭବିଷ୍ଯତ ପାଇଁ 

ଆଶାବାଦୀ, ଚାଲୁ ଥାଏରେ ।

ଆକାଶରେ କଳା ମେଘ କେତେବେଳେ 

ଆସିବ କିଏ ଜାଣିଛି

ତଥାପି ମଣିଷ ଆଶାବାଦୀ ଓ କଳ୍ପନା 

ବିଳାସୀ ହୋଇ ଚାଲିଛି ।

ଅସୁମାରୀ ଆଶା, ବିଶ୍ବାସ ଓ ଭରସାରେ 

ଜୀବନ କଷ୍ଟମୟ 

ପରିବାରର ସମସ୍ତେ ମିଳି ମିଶି ରହୁଥିଲେ

ଜୀବନ ଆନନ୍ଦମୟ ।

ଭକ୍ତକବି ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଭାଷାରେ "ବୈକୁଣ୍ଠ 

ସମାନ ଆହା ଅଟଇ ସେହି ଘର

ପରସ୍ପର ସ୍ନେହ ଯହିଁ ଥାଏ ନିରନ୍ତର", ସତରେ

କି ଉତ୍ତମ ଭାଷାର ସ୍ୱର ।

ଜଗତେ ଚଉରାଶି ଲକ୍ଷ ଜୀବ, ତା ମଧ୍ୟେ 

ମଣିଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠ

ଅଜ୍ଞାନ ହେଲେ, ବୀର ଶକତି ହୋଇବକି

କୁହ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ।

ଅଧିକାର ହାସଲ କରିବା ପାଇଁ ମନ ତ

ସମସ୍ତଂକର

କର୍ତ୍ତବ୍ଯ ସହ ସୁନ୍ଦର ବୁଝାମଣା କରି ଚଳିଲେ

ସମାଜ ସୁନ୍ଦର ।

ବର୍ଷ, ମାସ, ଦିନ, ଦଣ୍ତ, ସମୟ, କାଳ ଏ

ସବୁ ଦେଇ 

କଟିଯାଏ ଦିନ ଯେ ଉପଯୁକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ

କର୍ତ୍ତବ୍ୟବୋଧ ଥାଇ ।

ପୁରୁଣା ସମାଜେ ସଂଘବଦ୍ଧରେ ବଞ୍ଚିବାର 

ତ ଥିଲା ଭରସା

ଋତୁ ଚକ୍ରର ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ହୋଇ ଲୋପ 

ହୋଇଛି ସେହି ଭାଷା ।

ଜାଣିଛ, କୃଷି କାର୍ଯ୍ୟେ ଯେପରି କୃଷକ

ବିହନ ବୁଣଇ

ତାହାର ଅନୁରୂପ ଫଳଟା ତାହା ପାଇଁ ,

ସେପରି ଫଳଇ ।

ଟଙ୍କାର ଗୋଲାମୀରେ ମଣିଷ ବନିଛି 

ଅମଣିଷ ସ୍ବାର୍ଥପର

ହ୍ରୁଦୟହୀନତା, ହିଂସାଭାବ, ବୈରୀଭାବ 

ଦେଖା ଦେଇଛି ମଣିଷର ।

ଦୂଷିତ କରିଛେ, କର୍ମ ଫଳ ଭୋଗୁଛେ, କାହାକୁ 

ଦୋଷ ଦେବା

ମନେ ରଖ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଲେ ସୁନ୍ଦର ଜୀବନ 

ଯାଇଁ ଗଢ଼ିବା ।

ଆକାଶରେ କଳା ମେଘ ପରି ଦୁଃଖ

ଦୂରେଇ ତ ଯିବ

କାହିଁକି ବଢାଅ ଆବେଗ, ମନେ ହସ ରଖିଲେ

କଷ୍ଟ ଦୂର ହେବ ।