ଜାଗରେ ଉତ୍କଳବାସୀ

ଧିକ୍.ରେ ଓଡ଼ିଆ ଶତ ଧିକ୍ ତୋତେ,

ଭୁଲିଲୁ ନିଜ ଗାରିମା,

ଭୁଲିଗଲୁ ପୁଣି ସ୍ଵାଭିମାନ ତୋର,

ଡେଇଁଲୁ ସକଳ ସୀମା l

ମନେ ପକା ସେଇ ପୁରୁଣା ଦିନକୁ,

ନଅଙ୍କ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ କଥା,

କ୍ଷୁଧାରେ ଆତୁର ଦୁର୍ବଳ ଶରୀର,

ନଇଁ ତ ନ ଥିଲା ମଥା l

କାହିଁଗଲା ସାତ ସାଧବ ପୁଅଙ୍କ,

ସମୁଦ୍ରେ ବୋଇତ ଯାତ,

ବେପାର ବଣିଜେ ସମୃଦ୍ଧ କଲେ,

ଉଡାଇ ଉତ୍କଳ ନେତ l

ରାଜଗୁରୁଙ୍କ କାଳଜୟୀ ଯଶ,

ପଡୁ ନାହିଁ କି ତୋ ମନେ,

ଦାସ ଆପଣେଙ୍କ ସ୍ଵରାଜ ପିରତି,

ନାହିଁ କି ତୋହ ସ୍ମରଣେ l

ତୋ ଦେହର ଆଜି ଶିରା ଧମନୀରେ,

ସେ ତପ୍ତ ରକତ କାହିଁ,

ଲାଞ୍ଚ ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାର ଅନ୍ୟାୟ ଆଚାର,

ବିରୁଦ୍ଧେ ଲଢ଼ିବା ପାଇଁ l

ଅଙ୍ଗଅଙ୍ଗ ତୋର ଶିଥିଳ ପଡ଼ିଛି,

ଆଳସ୍ୟ ତେଜିଛି କ୍ରମେ,

ମୁକ୍ତ ଚିଜରେ ମୋହ ତୋ ବଢ଼ିଛି,

ଦିଗଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଉ ଭ୍ରମେ l

ସ୍ଵାଭିମାନ ତୋର ମାଟିରେ ସଢ଼ୁଛି,

ଅଥର୍ବ ହୋଇଛି ଅଙ୍ଗ,

କହରେ ଓଡ଼ିଆ ତଥାପି ତ କାହିଁ,

ହୋଇନି ତୋ ମୋହଭଙ୍ଗ l

ଶତ ବିଦ୍ରୁପର ନେତ୍ର ତୋ ଦିଗେ,

ବିଶ୍ଵ ଦେଖାଏ ଅଙ୍ଗୁଳି,

ଦୟନୀୟ ଦିଶେ ଜାତିର ଚେହେରା,

ଗର୍ବ ଗୌରବ ଜାଳି l

ପଙ୍ଗୁ ବି ତାର ଜୀବନରେ ଥରେ,

ନିଶ୍ଚେ ଦେଖଇ ସ୍ଵପ୍ନ,

ଲଙ୍ଘିବ ଦିନେ ବିଶାଳ ସାଗର,

କିଣି ନେବ ଜନ ମନ l

ଉଠରେ ଉଠରେ ଉତ୍କଳବାସୀ,

ଉଚ୍ଚ କର ନିଜ ମଥା,

ବିଶ୍ଵ ଦରବାରେ ଦେଖାଇ ଦିଅରେ,

ଦୋହରାଇ ପୂର୍ବ ଗାଥା l

ଜାତିର ଗୌରବ ଜାତିର ସମ୍ମାନ,

ସେ ହେଉ ପ୍ରଥମ କର୍ମ,

ବଜ୍ର ଶପଥ ନିଅରେ ଆଜି,

ବୁଝିବାକୁ ଜାତି ମର୍ମ l

ରଣ ହୁଙ୍କାର ଛାଡ଼ି ତେଜି ଉଠ,

ଗର୍ଜି ସିଂହର ବଳେ,

ତୋଷାମଦୀ ଆଉ ଶୋଷକ ଯେତେକ,

ଦଳି ଦିଅ ପାଦ ତଳେ l

ଥରି ଉଠୁ ପ୍ରାଣ ଭୟରେ ତାହାର,

ଲିଭିଯାଉ ସଇତାନୀ,

ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାରର ତମୋଭରା ଦିନ l

ଶେଷ ହେଉ ଏଇକ୍ଷଣି,

ବାଜି ଉଠୁ ପୁଣି ନବ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟେ,

ଉତ୍କଳୀୟତାର ବାଜା,

ବିଶ୍ଵରେ ପୁଣି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଉ,

ଓଡ଼ିଶାର ଜୟ ଧ୍ଵଜା l

ବନ୍ଦେ ଉତ୍କଳ ଜନନୀ