ହେ ମୋର କଲମ

ହେ ମୋର କଲମ 

 ସଦା ରହି ଥାଅ ତୁମେ ମଉନ ।

ମୂଲ୍ୟ ତୁମର ମାତ୍ର କେଇ ପଇସା

ଥରେଇ ଦିଅ ଅନ୍ୟାୟର ଅଟ୍ଟାଳିକା ।

ଦୁର୍ବଳ ଅବଳା ସିନା ତୁମର ଏ ତନୁ

କାହିଁ କେତେ ଭୟ ଦୂର କର ମନୁ ।

ଅତି ଆପଣାର ବନ୍ଧୁ ହେ ତୁମେ ବିଶ୍ବାସର ସଖା,

ତୁମରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁନରେ ଫୁଟେଇଛି କେତେ ମୋର ଲେଖା ।

ଗଲାଣି ଯେ କେତେ ସାହିତ୍ୟ ଇତିହାସ,

ସବୁରି ଉପରେ ତୁମେ ଦେଇଛ ଅମର ଗାର ।

ପେଷଣ ଶୋଷଣ ଦୂଷଣ ଛଳନାର ଦୁର୍ବିସହ,

କାହାକୁ କେବେ ନ ଥାଏ ତୁମର ଭୟ ।

ଚାଲିନ କେବେ ତୁମେ ଛଳନା ପଥରେ,

ସବୁ ଲୁଚିଗଲେ ହେଲେ ତୁମେ ତ ଲୁଚିନ କେବେ କାଳ ଇଙ୍ଗିତରେ।

କେତେ ଯେ ମସ୍ତକ କରିଛ ଛିନ୍ନ, ଅନ୍ଧେ ଦେଇଛ ଆଖି,

ତୁମ ଦେହେ ଗଢା କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ମନ ତ ଯାଏ ଲାଖି ।

ମୂକ ଓଠରେ ତୁମେ ତ ଭରିଛ ଶବ୍ଦର ଅଭିଧାନ,

ତୁମ ପାଇଁ ଇତିହାସ ସଂସ୍କୃତି ପରମ୍ପରା ହେଇ ନାହିଁ ଲୀନ ।

ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ତଳର ଯୁଦ୍ଧ,

ଇତିହାସ ତୁମେ ହିଁ କରିଛ ଲିପିବଦ୍ଧ ।

ହେ ମୋର କଲମ ଜାଗ୍ରତ କର ହେ ଜାଗ୍ରତ କର,

ଆଜି ସୁପ୍ତ ପ୍ରାୟ ଏ ମାନବ । । ।