ସ୍ୱାର୍ଥପର

ମଥା ଛୁଇଁ ଦିନେ ଦେଇଥିଲ କଥା 

ଗଢ଼ିବା ସୁଖ ସଂସାର,

ସବୁ ଭୁଲି ଯାଇ ପ୍ରିୟତମ ତୁମେ

ହୋଇଗଲ ସ୍ୱାର୍ଥପର।

କେମିତି ଭୂଲିଲ କହି ପାରିବକି 

ସେ ଦିନର ବର୍ଷା ରାତି,

ମୋ କୋଳ ରେ ତୁମେ ମୁଣ୍ଡ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲ

ଝରୁଥିଲା ମୋର ପ୍ରୀତି।

ଜହ୍ନ ତାରା ସହ ଗପୁଛି ମୁ ଆଜି

ନିରୋଳା ରେ ଏକା ବସି,

ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଠାରେ କରୁଛି ପ୍ରାର୍ଥନା

ତୁମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ଖୁସି।

ସୁଖ ବୋଲି ଯା'କୁ ହାତରେ ଧରିଲି

ସେତ ଆକାଶ ଫୁଲ,

ସାଗର ବୋଲି ଯା ପଛରେ ଧାଇଁଲି

ସେ ମରୀଚିକା ଜଳ।

ମରି ତ ସାରିଛି ଇଚ୍ଛା ଓ ଆକାଂକ୍ଷା

ଭାଙ୍ଗି ଗଲାଣି ମୋ ମନ,

ସଜେଇ ହେଉନି ଦର୍ପଣ ସାମ୍ନାରେ

ଫିକା ଲାଗେ ସବୁ ସ୍ୱପ୍ନ।