ଘରଛଡା

ଶରୀର ରଥଟା ସାରଥି ବିହୀନ

ମନ ବେଲଗାମ ଘୋଡ଼ା

ବିବେକ ବିହୁନେ ଅକ୍ଷମ ବିଭ୍ରମ

ବୁଦ୍ଧି ସବୁ ବାଟ ବଣା ।

ପରିବାର ଗ୍ରାମ ସମାଜରେ ନାହିଁ 

ଅର୍ଥନୈତିକ ସ୍ଵାତନ୍ତ୍ର

ବୋଲାଏ ମଣିଷ ଶିକ୍ଷିତ ସ୍ଵାଧୀନ

ନୁହେଁ ସେ ଆତ୍ମନିର୍ଭର ।

ପଚାରୁ ନାହାଁନ୍ତି ପୁଅଝିଅ ମାନେ

ଅଭିମାନ ଅଭିଯୋଗ

ବିଦେଶକୁ ଯାଇ ଯାଉଛନ୍ତି ଭୁଲି

ଏହା ଆଧୁନିକ ରୋଗ ।

ନିନ୍ଦିବା ଭାଗ୍ୟକୁ ସ୍ୱଜନ କୁଟୁମ୍ବ

ଆରୋପ ବା ପ୍ରତ୍ୟାରୋପ

କାଦୁଅ ଫୋପଡା ହୋଇବାଟା ସାର

ହୋଇବନି କିଛି ଲାଭ ।

ବଦଳି ଯାଇଛି ସମୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା

ମଣିଷ ଅର୍ଥ ସର୍ବସ୍ୱ

ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦୟା ନାହିଁ ହୃଦୟରେ

ଯନ୍ତ୍ରବତ ଏ ମଣିଷ ।

ଅର୍ଥ ଉପାର୍ଜନେ ରଖିବ ଲାଳସା

ଭୋଗ ସୁଖ ମହାନିଶା

ବୃଦ୍ଧ ମାତାପିତା ହେବେ ଅସହାୟ

ଝୁରିହେବ ମାଟି ମାଆ ।

ଜୀବନର ଚକ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର

ଶିକ୍ଷିତ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ମୁଖୀ

ହୁଏ ଘରଛଡା ଦଉଡେ ଅବାଟେ

ଆଖିରେ ବନ୍ଧା ତା ପଟି ।

  ------