ଛଳନାର ଢେଉ

ମୋ ଜୀବନପଥେ ଘନ କୁହୁଡିର 

ବହଳିଆ ଆସ୍ତରଣ 

ତଥାପି ଆଗକୁ ଚାଲୁଛି ଚାଲିବି

ଥିବା ଯାଏ ଦେହେପ୍ରାଣ। ।

ଲୁହ ହୋଇ ଝରି ତରଳି ଆସଇ 

ଅନ୍ତରେ ସାଇତା ଦୁଃଖ 

ବେନି ନୟନର ଲବଣାକ୍ତ ଜଳେ

ବତୁରି ଯାଆଇ ମୁଖ।

ଅବୁଝା ପଣରେ ଆଖିର କଜ୍ଜଳ 

କହିଯାଏ କେତେ କଥା

ମନର ଭାଷାରେ ମୁଠାଏ ସପନ

ଓଠେ ଖାଲି ନିରବତା।।

ଅତୀତ କାହାଣୀ ସ୍ମୃତିର ଛାତିରେ

ଅଲିଭା କାଳିରେ ଲେଖା

ଅସରା ଜୀବନ ଦୁନିଆ ହାଟରେ

ଥିଲା ସେଇ ଶେଷ ଦେଖା।।

ପାଉଁଶ ତଳର ଦିକିଦିକି ନିଆଁ 

ଜଳେ ଜୁକୁଜୁକୁ ହୋଇ 

ବରଷା ଧାରର ବୁକୁର କୋହରେ

ବହିଯାଏ ଲୁହ ନଇ।।

ସେଇ ଲୁହ ନଇ ପହଁରି ପହଁରି

ସେପାରିକୁ ଚାଲିଯିବି

ଛଳନାର ଢେଉ ଯେତେବି ଆସିଲେ 

ଆଉ କେବେ ନ ଫେରିବି।।