ଭାବୁନ କି ମୋତେ ନିଜର ବୋଲି

ନିକୁଞ୍ଜ ସଦନେ କୃଷ୍ଣ ଅଭିସାରେ

ରାତ୍ରୀ ହୋଇ ଉଜାଗର

ଶ୍ରୀରାଧାଙ୍କ ମନ ଅତ୍ଯନ୍ତ ବିଷର୍ଣ୍ଣ 

କୋପେ ହୁଏ ଥରହର ।

କୃଷ୍ଣ ଆଗମନ ଦେଖିଣ ବିଳମ୍ବ 

ନୟନରୁ ବହେ ବାରି

ଲାଜ ଅଭିମାନେ ନସ୍ଫୁରେ ବଚନ

ଦେହମନ ଲାଗେ ଭାରି ।

ବିଜେ ହେଲେ ଯହୁଁ ମଦନମୋହନ 

ଗୋବିନ୍ଦ ପରମାନନ୍ଦ 

ମୃଦୁମନ୍ଦ ହାସ୍ଯେ କଲେ ଅନୁନୟ

ମାନଭଗ୍ନ ଉପକ୍ରମ ।

କହନ୍ତି ରାଧିକା ବଡ ଦଗାଦିଆ

କଥା ଦେଇ ରଖ ନାହିଁ

ନିଜର ବୋଲିକି ଭାବୁନାହଁ ମୋତେ

ଧୂର୍ତ୍ତପଣ କାହିଁପାଇଁ ।

ଏଡିକି ନିଷ୍ଠୁର ହୃଦୟ କଠୋର

ଜାଣିବ କିଏ ବା ଭଲା

ଦେଖାଅନା ମିଛ ଅନୁରାଗ ଭାବ

କ୍ଷତେ ଲୁଣ ଦିଏ ଜ୍ବାଳା ।

ହୋଇ ଏକାକିନୀ ଅବଳା କାମିନୀ

ବନେ ବନେ ଭ୍ରମି ଭ୍ରମି

ଆସିଥିଲି ଯେଉଁ ଭରସା ଆଶାରେ

ଅବଶୋଷ ଗଲା ଭାଙ୍ଗି ।

କୋପେ ଜରଜର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶଶୀମୁଖୀ

ବସିଲେ ମୁହଁକୁ ପୋତି

ଲୋଡା ନାହିଁ ତୁମ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ କେଶବ

ଦୁଃଖିନୀକୁ ଦିଅ ଶାନ୍ତି ।

କହନ୍ତି ଶ୍ରୀହରି କହିପାର ଯାହା

ହୋଇଛି ମନକୁ ବାଧା

ଜାଣିଥା ଏତିକି କୃଷ୍ଣ ପ୍ରାଣପ୍ରିୟା

କେବଳ ଶ୍ରୀମତୀ ରାଧା ।

ଆକର୍ଷି ଶ୍ରୀରାଧା ପଦପଲ୍ଲବକୁ

ରଙ୍ଗ ଅଳତାରେ ରଞ୍ଜି

ମୋହିନେଲେ ମନ ଶ୍ରୀମଧୁସୂଦନ

ରସରାସେ ଭିଜିମଜ୍ଜି ।

    -----