ଲୁହର ଶ୍ରାବଣ

ଲୁହରେ ଲୁହରେ ଭିଜାଏ ଶ୍ରାବଣ

ତୁମେ ଦେଲାପରେ ଧୋକା

ବିନା ମେଘରେ ବି ବରଷି ଯାଉଛି

ଡେଇଁ ସବୁ ସୀମାରେଖା ।।

ଭସାମେଘ ପରି  ଭାସି ଯାଉଥିଲି

ତୁମ  ପ୍ରେମ  ଆକାଶରେ

ଭିଜା ଶ୍ରାବଣୀଟେ ସାଜି ତୁମେ ପ୍ରିୟା

ଭିଜେଇଦେଲ  ଲୁହରେ ।।

ଶେଷ ଶ୍ରାବଣରେ ପକେଇଥିଲ ଗୋ

ପ୍ରେମରେ ତ  ଯବନିକା

ସେଇ ୠତୁ ଠାରୁ ଦିଗହରା ଏଇ

ହାତ ପାପୁଲିର ରେଖା ।।

ତପ୍ତ ଜୀବନରେ ସାଜିଥିଲ ଦିନେ

ମିଠାଝରା  ନିର୍ଝରିଣୀ

କାକଟସ୍ ଗଛର କଣ୍ଟା ଏବେ ତୁମେ

ହୃଦୟ ମୋ ମରୁଭୂମି  ।।

ଆସ ସାଥି ଥରେ ଏ ମରୁବାଲିରେ

ଶ୍ରାବଣ ମେଘଟେ ସାଜି

ଝିପିଝିପି  ତୁମ  ପ୍ରେମର ପରଶେ

ଇଚ୍ଛାହୁଏ ଯିବି  ଭିଜି  ।।