ବାଟହୁଡା

ଗର୍ଭର ବେଦନା 

ଅକୁହା ମନର ଯାତନା 

ବୁଝି କି ପାରିଲୁନି 

ଅଦେଖା ଆଶଙ୍କା,ଅଭିମାନ ଟିକ 

  ଆଧୁନିକତା ର ଉଗ୍ର ରୁଦ୍ର ରୂପ 

  ଚହଟି ଯାଏ ଅଙ୍ଗେ ଅଙ୍ଗେ,

  ଆପଣା ସଭ୍ୟତାର କୋମଳ ପରିପାଟୀ

  ଫିକା ଫିକା ଲାଗେ,

  ନୀରବେ ପଛେଇଯାଏ ସେ

  ଟିପେଇ ଟିପେଇ ।

ବାଟହୁଡି ଭୂଲିଲୁ ତୁ ଘର ପରିବାର 

ସମାଜ,ସଂସ୍କୃତି,

ଅଚିହ୍ନା ର ହାତଧରି 

ନିଜର କୁ କଲୁ ପର ।

ସତର୍କ କରିଥିଲୁ,

ଅମାନିଆ ଜିଦ୍ ତୋର,

ଫେରିଲୁନି ବା ପାରିଲୁନି 

ଆଜି ବି ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅବୋଧ।

   ଶ୍ରଦ୍ଧା ସୌହାର୍ଦ୍ଦ କୁ

   ପାଦରେ ଆଡେଇ ,

   ଅନ୍ତ ହେଲୁ ପାଷଣ୍ଡ ର ହାତେ,

   ଲାଗେ- କେବେ କର୍ମଫଳ ଅବା।

    ସତର୍କ ହେ ଯୁବାପିଢି

    ଧରି ରଖ ସଂସ୍କାର କବଚ ।