" ଅଭିମାନ "

ଚାହିଁଥିଲା ଅପଲକେ ମୋ ଆଖିକୁ

   ଦେଖା ଯେବେ ହୋଇଥିଲା ,

ପଢ଼ୁଥିଲା ସେ ସିନା ଏ ଆଖି ଭାଷା 

   ମନେ ଛବି ଆଙ୍କୁ ଥିଲା ।

ଦେଖା ହେଲେ ଲୁଚି ଲୁଚି ଏ ଆଖିରୁ

    ଅଣ ଦେଖା କରୁଥିଲା ।

କେବେ କେବେ ଧରା ପଡ଼ି ଗଲା ପରେ 

    ମୁହଁ ପୋତି ହସୁଥିଲା ।

ତାର ଓଠେ ହସରାଣୀ ଦେଖୁ ଦେଖୁ

   ମୋତେ ଲାଜ ଲାଗୁଥିଲା ,

ଏ ମନର ସମର୍ପଣେ ମୋର ମଥା

    ଆପେ ନଇଁ ଯାଉଥିଲା ।

ଆଙ୍କୁଥିଲି ସପନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ

   ସେ ବି ତ ଆଙ୍କିଥିଲା ,

ତାର ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଶ୍ରାବଣ ଛିଟାରେ 

  ମୋର ଫଗୁରେ ଥିଲା ।

ସମୟଟା ସବୁ କିଛି ଖୁସି ଖୁସି 

  ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁଥିଲା ,

ତାର ପାଇଁ ମୁଁ ଆଉ ମୋର ପାଇଁ ସେ

   ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା ।

ହେଲେ ଏଇ ଅନୁଭବ ଏକା ଏକା

    ସତେ ଅବା ରହିଗଲା ,

ଚାରିଟି ଆଖିର ଅବ୍ୟକ୍ତ ଭାଷା ସେ

   ଅବୁଝା କି ରହିଗଲା ।

ତାର ଭରା ଶ୍ରାବଣର ଛିଟା ମୋତେ

    ହଁ ଭିଜାଇ ଦେଇଥିଲା ,

ହେଲେ ମୋର ଫଗୁଣର ଫଗୁ ରଂଗ

    କାଳେ ଫିକା ପଡିଗଲା ।

 

 କହିଥିଲା ଚାଲିଯାଅ ମୋ ଆଗରୁ

     କହୁ କହୁ କଥା ପଦେ ,

 କାନ୍ଦୁଥିଲା କାହିଁକି ସେ କଇଁ କଇଁ

    ହେବା ପାଇଁ କଥା ପଦେ ।