ଆସ ନିକୁଞ୍ଜେ ମୋହନ

ଶରଦ ଚାନ୍ଦକୁ ଦେଖି  ବିରହ ଚାପରେ ଦୁଃଖି

 କଳାକାହ୍ନୁ ନଟବର କେଶବ କହ୍ନାଇ  ।

ଯମୁନା ପୁଲିନ ବନେ  ଶ୍ରୀରାଧାଙ୍କୁ ଭାବି ମନେ

ବସିଛନ୍ତି ବିଷାଦରେ ପଥକୁ ଅନାଇ ।।

ରାଧିକାଙ୍କ ପ୍ରିୟସଖୀ   ପହଞ୍ଚିଲେ ଆସି ଦୂତୀ

ପଚାରନ୍ତେ କଥାମାନ କହନ୍ତି ଫିଟାଇ ।

ନବୀନ ପଲ୍ଲବ ଶଯ୍ଯା   କଣ୍ଟକ ମଣନ୍ତି ରାଧା

ଅହରହ ନୟନରୁ ଲୋତକ ଝରଇ ।।

ରଖି ବ୍ରତ ଉପବାସ   କ୍ଷଣ କ୍ଷଣ ଉଡେ ହୋସ

କ୍ଷୀଣତନ୍ବା ଦୁଃଖ ତାଙ୍କ କହି ତ ନୁହଁଇ ।

ଦହି ସଖୀ ହୃଦମନ   ବାଞ୍ଛେ ପ୍ରୀତି ଆଲିଙ୍ଗନ 

ନିନ୍ଦନ୍ତି ଭାଗ୍ୟକୁ ସଖୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରମାକୁ ଚାହିଁ ।।

କରନ୍ତି ସଖୀ ବିଳାପ  ଦୁଃଖ ଶୋକ ଓ ସନ୍ତାପ

ଭଜି କୃଷ୍ଣ ଦେଉଛନ୍ତି ଚୈତନ୍ଯ ହରାଇ ।

ବହୁଛି ମଳୟ ମନ୍ଦ   ଆସ ନିକୁଞ୍ଜେ ମୋହନ

ରସରାସେ ଭିଜୁ ସଖୀ ଅଙ୍ଗସଙ୍ଗ ପାଇ ।।

ହର ମନସିଜ ପୀଡା ତାପ ଚାପ କାୟୋଜ୍ଜ୍ବାଳା

ହେ ଅନଙ୍ଗ ଶ୍ଯାମ କୃଷ୍ଣ ମିନତୀ କରଇ ।।