सिंधूताई

एक होती मराठमोळी ललना

नाव होते तिचे सिंधूताई

नावाप्रमाणेच होती 

तिच्या हरुदयातील करुणा

नदी जशी खळखळ वाहते

अनंत अडथळ्यांना पार करते

सिंधूताई देखील तशीच जगली

अडथळ्यांना ती ना घाबरली

विपरीत परिस्थितीत ना डगमगली

स्वतःच्या दुःखाना बाजूला सारले

अनाथांना मनापासून जोपासले

एक एक मूल सांभाळत

माईंचे समाजकार्य बहरले

आई, माई सर्वांनाच प्रेरणा देत गेली

तिच्या विचारांची सर्वांनीच दखल घेतली

अनेक पुरस्कारांची प्राप्ती झाली

अखेर पद्मश्री मिळाली

ते मराठमोळ रुप

पुरस्कार सोहळ्यात बघून

मराठी अस्मितेची जाणीव झाली

माई आज पद्मश्री झाल्या

नदीच्या प्रवासाला अंत नसतो

सागरातच तिचे विलिनीकरण होते

सिंधूताई ही नदी होती

मायेची,करुणेची,समाजकार्याची

आज अनंताच्या प्रवासाला निघालेली नदी

मागे ठेवून जात आहे

समाजकार्याचा वारसा

अपेक्षा नव्हती कुठलीच त्यांना

कुणी अनाथ राहू नये हीच होती प्रार्थना

माईला जरी पोरकी झाली लेकरे

तरी माय कुठे सोडून जात असते का??

जिथे जाईल तिथूनही

आर्शिवादच देत असेल सर्वांना