प्रेम(धरणी आणि पाऊस)

धरणी म्हणाली पावसाला....

 अरे सख्या या वेड्या माणसांसारखं तु आता वागू नको/

तुझ्या लबाडीवर विश्वास ठेवील मी, असं तु समजू नको//

पदरी पडलं पवित्र झालं, असं मी कधीच म्हणणार नाही/

पण सात जन्म हाच प्रियकर मिळू दे, असं ही सांगणार नाही//

पाऊस म्हणाला...

रुसलोय गं मी त्या माणसांसारखा, म्हणून येणार नाही/

माझ्या मागन्या मान्य झाल्याशिवाय तुला भेटणार नाही//

धरणी म्हणाली..

काय तुझी मागणी आहे, आता ती तरी कळू दे/

सकून चालली काया माझी, ओलावा तरी मिळू दे//

पाऊस म्हणाला....

ओसाड झालीत रान, झाड झूडपं तोडून नेली/

भेटायचं म्हटलं चोरून तुला, तर आहे कुठं सावली//

धरणी म्हणाली....

अरे माणसानी तोडली झाडं, त्याला मी काय करू/

तुझ्या प्रेमासाठी माझा, जीव लागलाय झुरु//

पाऊस.....

म्हणूनच मी रुसलो आहे, हे तुला समजतं नाही/

खोड मोडल्याशिवाय ही माणसं, सुधारणार नाही//

धरणी......

माणसांची जिरीवण्यासाठी, तु मला त्रास देणार/

माझा जीव गेल्यावर सांग, तुला काय मिळणार//

पाऊस....

मला काय मिळणार हे, तु आता सांगू नको/

निर्लज्य माणसांसाठी, तुझा माझा वाद नको//

धरणी.....

पण मीच नाही राहिले तर, तु कसा येणार/

पाण्याची वाफ होऊन तू, मेघ कसा होणार//

पाऊस.....

तूच लाडवून ठेवलस, म्हणून माजलेत सारे/

तुझ्या उरावर बसून बांधतात, हे बंगले अन घरे//

धरणी.....

तु येतोस ओरडत तेंव्हा, वाहून नेतोस की सारे/

तरी पुन्हा पुन्हा ही माणसं, बांधतात कशी घरे//

पाऊस.....

म्हणूनच मी आता यांना, धडा शिकवायचा ठरवलंय/

त्यांचीच युक्ती वापरून मी, रुसून आता बसलोय//

आता बांधा म्हणावं बंगले, अन करा म्हणावं विकास/

नाही पिकणार शेती, सण जीवन होईल भकास//