कविता दुनियेची साय बनून

कविता दुनियेची साय बनून  

आनंदी उत्साहचं रस भरते 

आठवणीतून आदर्श घेत 

सुरातुन स्वर्ग पाहते जीवन 

दरवळत चाले अर्थ गंधाचे 

वाहून सोंदर्यात खेळते मन 

फुल फुलातलं ते पण एक 

उघडून बहरतो जग आपलं  

भावलं तो सावतो दूर दृष्टीतं 

वर्णन करून तया स्वरूपाचे 

सचेतन भरतं अमृत पाजतो 

आत्मा कवितेचा अमर करून 

 ज्योत लावते जीवात मनोमनी 

उजळून गाव आपलं सणोसणी  

आयुष्याचे सार्थक बोलतं राही 

सुख दुःखात समाधान पाऊन