मी वृक्ष बोलतोय

नका तोडू हो मले 

मज पासून जुळले जीव सारे 

अन्न श्वास घेत माझं 

जन्म घेऊन आले या जगी

मायेचा सावलीत या 

हिरव्या शालूतच जगले खरे 

सिमेंटच्या जंगलात काय तुमचं? 

जीवन कटून जाणार हाय 

नका तोडू हो मले 

माझ्या पासूनच चालत 

ह्र्द्य खरा तुमचं 

मज ऊर्जेच्या आधारानं 

प्रगतीत तुम्ही हो 

 मूळ नका विसरू 

झाडें लावून झाडें जगवा 

देतच आलो देत राहील 

स्वर्ग पण आहे रें माझ्याविना अधुरा 

रंगीबेरंगी फुलात ते सामावलं खरं 

अंतःकरण सुगंधात सुवासिक होत 

मग वाळवंटात काय कुणाचं जगणं?