दुरावा

आपुलकीच्या नात्याला

दुरवा निर्माण झालाय 

एकटं एकटं जगण्याचा

मला कंटाळा आलाय

आपलीच माणसे सगळी

म्हणारे कोण नाही कोणाचे

जो तो स्वतःचे पाहतो

जगात नाही कोण एक मनाचे

लाजाळुच्या झाडापरी आता 

सगळी माणसे व्हायला हवी

स्पर्शाने एकत्र जुळतील

अशी मिठी मारायला हवी

आपलीच माणसे आपला

विश्वासघात करुन जातात

दुखी करुन माणसाला

स्वतः खुशाल सुखी राहतात

का असे जग सारे आता 

नात्यांना विसरु लागले

खूप छळले मला त्यांनी 

तरी अजून नाही भागले

आपल्याच माणसांनी आता 

गोड बोलून खूप  काटा काढला 

खूप दुख होत ओ मला 

नात्यात माझा दुरावा वाढला