दुष्काळ

जेव्हा कोपला निसर्ग

तेव्हा पडला दुष्काळ,

कशी आली आम्हांवर

किती वाईटही वेळ.

पाण्यासाठी वणवण

करी सारे पायपीट,

किती दमलो शिणलो

नाही सरतच वाट.

चा-यासाठी गोठ्यामधी

गुरं- ढोरं हंबरती,

फरपट जीवनाची

डोळे अश्रुने भरती.

शेतं पडली ओसाड

पिक नाही शिवारात,

झुरतोय बळीराजा

पोरं उपाशी घरात.

हाल सोसवेना आता

कसं सुटणारं कोडं,

घालतोयं तो आशेनं

देवालाच रे साकडं.