ପୁରୀ ବେଳାଭୂମି

ସେଇ ବର୍ଷ ପୁରୀ ବେଳାଭୂମିରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ନାମିଥିଲା। ଲାଲ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୁଦ୍ରରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବୁଡ଼ି ଯାଉଥିଲା। ବାଲିରେ ପାଦ ଛାଡ଼ି ଚାଲୁଥିଲା ବାବୁ। ହଠାତ୍ ଏକ ଝିଅ ତାର ସାମ୍ନାରେ ଆସି ଛିଡ଼ା ହେଲା — ତାର ଲମ୍ବା କେଶ ବାତାସରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ଆଖି ଦୁଇଟିରେ ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତା ଆଉ ହାସରେ ପୁରୀର ଆଲୋକ।

ସେ ଥିଲା ମୁନୁ।

ବାବୁ ଥମି ଯାଇ କହିଲା, “ଏତେ ସୁନ୍ଦର ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଏକାକୀ କାହିଁକି?”

ମୁନୁ ହସି ଉତ୍ତର ଦେଲା, “ସୂର୍ଯ୍ୟ ଡୁବୁଥିବା ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏକାକୀ ଆସିଛି। କିନ୍ତୁ ଏବେ ଲାଗୁଛି ଏକାକୀ ଆସିବା ଠିକ୍ ହେଲା ନାହିଁ।”

ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା ସେମାନଙ୍କର କାହାଣୀ। ମୁନୁ ଜଣେ ସରଳ, ସ୍ୱପ୍ନମୟ ଓ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ହୃଦୟର ଝିଅ। ସେ ପଢ଼ୁଥିଲା ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ସାଇକୋଲୋଜି। ବାବୁ ତାକୁ ତାର ଲେଖା କବିତା କଥା କହିଲା। ମୁନୁ ଆଖି ବଡ଼ କରି କହିଲା, “ତୁମେ କବି? ତାହେଲେ ମୋ ପାଇଁ ଏକ କବିତା ଲେଖିବ?”

ବାବୁ ସେହି ରାତିରେ ତାର ପାଇଁ ପ୍ରଥମ କବିତା ଲେଖି ପଠାଇଲା:

“ମୁନୁ ତୁମେ ମୋର ସମୁଦ୍ର, ତୁମେ ମୋର ଆକାଶ,

ତୁମ ବିନା ଏ ଜୀବନ ଏକ ଖାଲି ବେଳାଭୂମି।”

ସେମାନେ ଏକାଠି ଘୁରିଲେ କୋଣାର୍କ, ଦେଖିଲେ ଚିଲିକା ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ, ବସିଲେ ଲିଙ୍ଗରାଜ ମନ୍ଦିର ପାଖରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆରତି ସମୟରେ। ପ୍ରଦୀପ ପ୍ରତିଦିନ ତାର ପାଇଁ ଛୋଟ ଛୋଟ ପ୍ରେମ ଚିଠି ଲେଖୁଥିଲା। ଅନୁପମା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼ି ହସୁଥିଲା ଆଉ କହୁଥିଲା, “ତୁମର ଲେଖା ପଢ଼ିଲେ ହୃଦୟ ଭରି ଯାଏ।”

ଏକ ସୁନ୍ଦର ରାତିରେ ପୁରୀ ବେଳାଭୂମିରେ ବସି ବାବୁ ତାର ହାତ ଧରି କହିଲା,

“ମୁନୁ, ତୁମେ ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ମୋର ହୁଅ? ଚିରକାଳ ପାଇଁ?”

ମୁନୁ ଲଜ୍ଜାରେ ଆଖି ଲୁଚାଇ କହିଲା, “ମୁଁ ତ ବହୁତ ଦିନ ହେଲା ତୁମର ହୋଇଯାଇଛି, ବାବୁ।”

ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଏକାଠି ଚାଲୁଛନ୍ତି। ବାବୁ ଆଉ ମୁନୁ। ଏକ ପ୍ରେମ ଯାହା ସମୁଦ୍ର ଆଉ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଆଉ ଯାହା ଜୀବନର ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆହୁରି ଗଭୀର ହେଉଛି।