ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକ

ପୁରୁଣା କଳିଙ୍ଗର ଏକ ଲୁଚି ରହିଥିବା ରାଜ୍ୟ – ମହେନ୍ଦ୍ରପୁର। ଏଠି ଚନ୍ଦ୍ରଦେବୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପ୍ରତି ରାତିରେ ଆକାଶରୁ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ସ୍ୱରୂପୀ ଅମୃତ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ଅମୃତ କେବଳ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ହେଉଥିଲା – ରାଜକୁମାରୀ ନୀଲମ୍ବରୀ।

ନୀଲମ୍ବରୀ ଏକ ଅପ୍ସରା ଓ ମାନବର ସନ୍ତାନ। ତାର ଆଖି ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରକାଶ ଭଳି ଧଳା ଓ ଗଭୀର, କେଶ ରାତ୍ରିର ମେଘ ପରି। ତାକୁ ଜନ୍ମରୁ ଏକ ଅଭିଶାପ ଲାଗିଥିଲା – “ଯେତେବେଳେ ତୁ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ିବୁ, ସେହି ଦିନ ତୋର ହୃଦୟ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଫେରିଯିବ ଏବଂ ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ପଥର ହୋଇଯିବୁ।”

ସେ ଏହି ଅଭିଶାପ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ହସୁଥିଲା। “ପ୍ରେମ ବିନା ଜୀବନ କ’ଣ ହେବ?” ବୋଲି ସେ କହୁଥିଲା।

ଏକ ଦିନ ରାଜ୍ୟର ସୀମାନ୍ତରେ ଥିବା ନିଷିଦ୍ଧ ଅରଣ୍ୟରୁ ଏକ ଯୁବକ ଆସିଲା। ତାର ନାମ ଆଦିତ୍ୟ ବର୍ମା। ସେ ଏକ ନିର୍ବାସିତ ଯୋଦ୍ଧା, ଯାହାର ଶରୀରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କର ଅଗ୍ନି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା। ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହି ରାଜ୍ୟର ଅନ୍ୟାୟର ବିରୋଧ କରୁଥିଲା। ତାର ଆଖିରେ ଥିଲା ପ୍ରତିଶୋଧର ଜ୍ୱାଳା ଓ ଏକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟତା।

ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ ନୀଲମ୍ବରୀ ଚନ୍ଦ୍ରଅମୃତ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ – ଏକ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସି ତାର ରକ୍ତାକ୍ତ ଖଡ଼୍ଗ ପରିଷ୍କାର କରୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ। ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ପଡ଼ିଥିଲା। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନୀଲମ୍ବରୀର ହୃଦୟ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଧକ୍ କରି ଉଠିଲା।

“ତୁମେ କିଏ?” ଆଦିତ୍ୟ ଖଡ଼୍ଗ ଉଠାଇ ପଚାରିଲା। ନୀଲମ୍ବରୀ ହସି କହିଲେ, “ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରର କନ୍ୟା। ଆଉ ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅଗ୍ନି। ଆମେ କେବେ ମିଶିପାରିବୁ ନାହିଁ। ତଥାପି ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛି।”

ସେହି ରାତିରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା ଏକ ଅସମ୍ଭବ ପ୍ରେମ। ପ୍ରତି ରାତିରେ ନୀଲମ୍ବରୀ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସୁଥିଲେ। ଆଦିତ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଫୁଲ ଭଳି ସଜାଉଥିଲା। ସେମାନେ ଏକେ ଅନ୍ୟର କ୍ଷତ ଚୁମ୍ବନ କରୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧର କଥା କହୁଥିଲେ, ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲେ। ଆଦିତ୍ୟ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ହସିବା ଶିଖିଲା। ନୀଲମ୍ବରୀ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ କାନ୍ଦିବା ଶିଖିଲା।

କିନ୍ତୁ ଅଭିଶାପ ନିଦ୍ରାରେ ନଥିଲା। ନୀଲମ୍ବରୀର ଶରୀର ଧୀରେ ଧୀରେ ପଥର ହୋଇଯାଉଥିଲା। ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କର ପାଦ, ତା’ପରେ ହାତ। ସେ ଲୁଚାଇ ରଖୁଥିଲେ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ଠାରୁ। କିନ୍ତୁ ଏକ ରାତିରେ ଆଦିତ୍ୟ ତାଙ୍କର ପଥର ହୋଇଯାଇଥିବା ହାତ ଧରି କମ୍ପି ଉଠିଲା।

“କ’ଣ ହୋଇଛି ତୁମକୁ?!” ନୀଲମ୍ବରୀ କାନ୍ଦି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲ ପାଏ ବୋଲି ମୋର ଜୀବନ ଶେଷ ହେବାକୁ ବସିଛି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବି ତୁମ ବିନା ବଞ୍ଚିବି ନାହିଁ।”

ଆଦିତ୍ୟ ରାଗରେ ଚିତ୍କାର କଲା, “ମୁଁ ତୁମକୁ ବଞ୍ଚାଇବି। ଯଦି ଚନ୍ଦ୍ରଦେବୀ ନିଜେ ଆସି ତୁମକୁ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି!”

ସେ ଚନ୍ଦ୍ରପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ଯାତ୍ରା କଲା। ସେଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ନିଜର ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନିଶକ୍ତି ବ୍ୟବହାର କରି ଯୁଦ୍ଧ କଲା। କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ହସି କହିଲେ, “ପ୍ରେମ କେବଳ ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ହେବ ନାହିଁ ଆଦିତ୍ୟ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।”

ଆଦିତ୍ୟ ନିଜର ଅଗ୍ନିମୟ ହୃଦୟକୁ ନିଜ ହାତରେ ବାହାର କରି ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିଲା। “ମୋର ପ୍ରେମ ଏହି ଅଗ୍ନି। ଏହାକୁ ନେଇ ନୀଲମ୍ବରୀକୁ ବଞ୍ଚାଇ ଦିଅ। ମୁଁ ଅନ୍ଧାରରେ ବଞ୍ଚିବି।”

ଦେବୀ ବିସ୍ମିତ ହୋଇଗଲେ। ସେ ଆଦିତ୍ୟର ଅଗ୍ନିକୁ ନୀଲମ୍ବରୀର ପଥର ହୋଇଯାଇଥିବା ହୃଦୟ ଭିତରେ ଭରି ଦେଲେ। ନୀଲମ୍ବରୀ ଫେରି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଆଦିତ୍ୟର ଶରୀର ଧୀରେ ଧୀରେ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଉଥିଲା।

ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନୀଲମ୍ବରୀ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ବିନା ବଞ୍ଚିବି ନାହିଁ ଆଦିତ୍ୟ!”

ଆଦିତ୍ୟ ତାଙ୍କ କପାଳରେ ଶେଷ ଚୁମ୍ବନ ଦେଇ କହିଲା, “ତୁମେ ବଞ୍ଚିବୁ। କାରଣ ମୋର ପ୍ରେମ ତୁମ ଭିତରେ ବଞ୍ଚି ରହିବ। ପ୍ରତି ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଯେତେବେଳେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ବର୍ଷିବ, ଜାଣିବୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି।”

ଆଦିତ୍ୟ ଅନ୍ଧାରରେ ମିଶିଗଲା। ନୀଲମ୍ବରୀ ଏକାକୀ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆଦିତ୍ୟର ଅଗ୍ନି ଜଳୁଥିଲା। ସେ ରାଜ୍ୟର ରାଣୀ ହେଲେ ଏବଂ ପ୍ରତି ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।

ଆଜି ମଧ୍ୟ ମହେନ୍ଦ୍ରପୁରର ଲୋକେ କହନ୍ତି – ଯେତେବେଳେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଓ ଅନ୍ଧାର ଏକାଠି ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକରୁ ଏକ ଅଶ୍ରୁ ଖସେ ଓ ଅରଣ୍ୟରୁ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଉଠେ। ସେହି ଦୁଇଟି ମିଶି ଏକ ଅମର ପ୍ରେମର କାହାଣୀ ରଚେ।

ପ୍ରେମ କେବଳ ମିଳନ ନୁହେଁ, ପ୍ରେମ ହେଉଛି ତ୍ୟାଗ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଅନନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା।