ପ୍ରେମର ବର୍ଷା

ଓଡ଼ିଶାର ଘନ ପହାଡ଼ ଓ ସବୁଜ ଜଙ୍ଗଲ ମଝିରେ ଥିଲା ଏକ ଛୋଟ ଗ୍ରାମ — ମେଘମାଳ। ସେଠାରେ ରହୁଥିଲା ରାହୁଲ୍ ମହାନ୍ତି । ସେ ଗ୍ରାମର ସରକାରୀ ସ୍କୁଲ୍‌ରେ ବିଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲା । ଦିନେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପଢ଼ାଉଥିଲା, ରାତିରେ ନଦୀ କୂଳରେ ବସି କବିତା ଲେଖୁଥିଲା ଓ ହ୍ୟୁମାନ ସାଗରଙ୍କ ଗୀତ ଶୁଣୁଥିଲା । ତାର ହୃଦୟ ଥିଲା ଏକ ଅପେକ୍ଷାରେ ଥିବା ପ୍ରେମର ଖାଲି ଆକାଶ ।

ଏକ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଦିନ ସ୍କୁଲ୍ ଫେରୁଥିବା ବେଳେ ସେ ପ୍ରଥମେ ଦେଖିଲା ତାକୁ — ଅନନ୍ୟା ଦାସ । ସେ ନଦୀ କୂଳରେ ଏକା ଛତା ଧରି ଠିଆ ହୋଇ ବର୍ଷା ଦେଖୁଥିଲା । ତାର ଭିଜା ଲୁଗା, ଲମ୍ବା କଳା ଚୁଳ ଓ ଆଖିରେ ଥିବା ଗଭୀର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି ରାହୁଲ୍ର ହୃଦୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଥରି ଉଠିଲା । ସେ ନିଜକୁ ନିଜେ କହିଲା:

“ତୋ ପ୍ରେମରେ ପାଗଳ ମୁଁ ଆଜି.. ଆଜି ତୋ ପ୍ରେମରେ ଦିୱାନା ମୁଁ ଆଜି.. ଆଜି ତୋ ପ୍ରେମରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ରଖିଛି ବାଜି...”

ସେହିଦିନଠାରୁ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ରାହୁଲ୍ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍କୁଲ୍ ପରେ ନଦୀ କୂଳରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା । ଅନନ୍ୟା ଗ୍ରାମର ନୂଆ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଡାକ୍ତର ଥିଲା । ସେ ଫେରୁଥିବା ବେଳେ ଦୁଇଜଣ ଏକାଠି ବୁଲୁଥିଲେ, କଥା ହେଉଥିଲେ, ହସୁଥିଲେ ଓ ଚୁପ୍ ହୋଇ ବର୍ଷା ଦେଖୁଥିଲେ ।

ଏକ ସୁନ୍ଦର ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ରାହୁଲ୍ ଅନନ୍ୟାର ହାତ ଧରି କହିଲା:

“ଭିଜେଇ ଦେଇଯା ଥରେ ପ୍ରିୟା ତୋ ପ୍ରେମ ବର୍ଷାରେ ଆଜି ଏ ସାରା ଦୁନିଆ ଜଳିଲେ ଜଳୁ ଇର୍ଷାରେ...”

ଅନନ୍ୟା ଲାଜରେ ରଙ୍ଗା ହୋଇ ତାର ଛାତିରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖିଲା ଓ କହିଲା, “ରାହୁଲ୍, ମୁଁ ବି ତୋ ପ୍ରେମରେ ପାଗଳ ହୋଇଯାଇଛି...” ସେହି ରାତିରେ ସେମାନେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଚୁମ୍ବନ କରିଥିଲେ । ଚାରିପାଖର ବର୍ଷା ଯେମିତି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିଲା ।

କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମର ରାସ୍ତା କେବେ ସହଜ ନଥାଏ । ଅନନ୍ୟାର ବାପା ଶ୍ରୀମନ୍ତ ଦାସ ଜଣେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସରକାରୀ ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ । ସେ ଜାଣିଗଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଝିଅ ଏକ ଗରିବ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଭଲ ପାଉଛି । ସେ ରାଗରେ ଅନନ୍ୟାକୁ ଭୁବନେଶ୍ୱର ପଠାଇଦେଲେ ବଡ଼ ହସ୍ପିଟାଲ୍‌ରେ ଉଚ୍ଚ ଡାକ୍ତରୀ ପାଠ ପାଇଁ ।

ଛାଡ଼ିବାର ଦିନ ନଦୀ କୂଳରେ ଦୁଇଜଣ ଏକାଠି ଥିଲେ । ବର୍ଷା ପଡୁଥିଲା । ଅନନ୍ୟା କାନ୍ଦୁ କାନ୍ଦୁ କହିଲା, “ମୁଁ ଫେରି ଆସିବି ରାହୁଲ୍... ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବୁ କି?” ରାହୁଲ୍ ତାର ଆଖି ମୁଛି ଦେଇ ଗାଇଲା:

“ତୋ ପ୍ରେମରେ ପାଗଳ ମୁଁ ଆଜି.. ଆଜି ତୁ ହଁ କର୍ କି ନା କର୍ ତୋରି ମର୍ଜି...”

ଅନନ୍ୟା ଚାଲିଯିବା ପରେ ରାହୁଲ୍ର ଜୀବନ ଶୁଖିଲା ମାଟି ପରି ହୋଇଗଲା । ସେ ପ୍ରତି ରାତି ନଦୀ କୂଳରେ ବସି କାନ୍ଦୁଥିଲା ଓ ଗାଉଥିଲା:

“କେମିତି ଭୁଲିବି ସେ ଅଭୂଳା ଦିନ? ତୋ ହୃଦୟରେ ଦିନେ ଥିଲା ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରେମ... ତୁ ଆଉ କାହା ହାତ ଧରି ଚାଲିବୁ ବୋଲି ମୋ ମନକୁ ଭାବିଦେଲୁ ମାଟି ଖେଳନା...”

“ଝରି ଯାଏ ଲୁହ ମୋ ଆଖିରୁ... ମନେ ପଡେ ଯେବେ କଥା ତୋର... ଅଟକିଯାଏ ଲୋ ନିଶ୍ୱାସ ମୋର...”

ଦୁଇ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା । ଫୋନ୍ କଲ୍ କମ୍ ହୋଇଯାଉଥିଲା । ଅନନ୍ୟାର ବାପା ତାକୁ ନୂଆ ପ୍ରପୋଜାଲ୍ ଦେଉଥିଲେ । ରାହୁଲ୍ର ମନ ଭାଙ୍ଗି ଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଭଲ ପାଇବା ଛାଡ଼ି ନଥିଲା ।

ଏକ ବର୍ଷା ରାତିରେ... କେହି ଏକ ଛତା ଧରି ରାହୁଲ୍ର ଘର ଆଗରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା । ରାହୁଲ୍ ଦେଖିଲା — ଅନନ୍ୟା ! ସେ ପୂରା ଭିଜି ଯାଇଥିଲା, ଆଖିରେ ଲୁହ ଓ ପ୍ରେମ ଭର୍ତ୍ତି ।

ରାହୁଲ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲା, “ଅନନ୍ୟା... ତୁମେ କାହିଁକି ଫେରିଲ?”

ଅନନ୍ୟା କାନ୍ଦି କହିଲା, “ସହରର ସବୁ ଆଲୋ ମୋତେ ଅନ୍ଧା କରିଦେଲା । ମୁଁ ବୁଝିଲି ମୋର ସବୁ ସୁଖ ତୁ ଅଛୁ । ମୁଁ ତୋ ପାଖକୁ ଫେରି ଆସିଛି... ଯଦି ତୁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରୁଛୁ...”

ରାହୁଲ୍ ତାର ଭିଜା ହାତ ଧରି ଆଖିରେ ଆଖି ପକାଇ ଗାଇଲା:

“ଭିଜେଇ ଦେଇଯା ଥରେ ପ୍ରିୟା ତୋ ପ୍ରେମ ବର୍ଷାରେ... ଆଜି ଏ ସାରା ଦୁନିଆ ଜଳିଲେ ଜଳୁ ଇର୍ଷାରେ...”

ସେହି ରାତିରେ ସେମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ । ରାହୁଲ୍ର ବାପାମା ଓ ଗ୍ରାମର ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ । କିଛି ମାସ ପରେ ସେମାନଙ୍କ ବିବାହ ହେଲା ଗ୍ରାମର ମନ୍ଦିରରେ ।

ବିବାହ ପରେ ସେମାନେ ନଦୀ କୂଳରେ ଏକ ଛୋଟ ଘର ବାନ୍ଧିଲେ । ରାହୁଲ୍ ସ୍କୁଲ୍‌ରେ ପଢ଼ାଉଥିଲା, ଅନନ୍ୟା ଗ୍ରାମର ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ସେବା କରୁଥିଲା । ପ୍ରତି ବର୍ଷା ଦିନ ସେମାନେ ହାତ ଧରି ନଦୀ କୂଳରେ ବସି ଗାଉଥିଲେ:

“ତୋ ପ୍ରେମରେ ପାଗଳ ମୁଁ ଆଜି.. ଆଜି ତୋ ପ୍ରେମରେ ଦିୱାନା ମୁଁ ଆଜି.. ଆଜି”

ଆଉ କେତେବେଳେ ହସି ହସି କହୁଥିଲେ — “ପ୍ରେମ ଯଦି ସତ୍ୟ ହୁଏ, ତାହା କେବେ ହାରେ ନାହିଁ... କେବଳ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ ଆଉ ମଜବୁତ୍ ହୁଏ ।”